RGD-30/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKiK w GDAŃSKU RGD - 61 - 30/11 AW Gdańsk, dnia 27 grudnia 2011r. DECYZJA nr RGD 30/2011 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), art. 33 ust. 6 tej ustawy w związku z § 2 pkt 4 oraz § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w spra wie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107 poz. 887), po przeprowadzeniu, z urzędu, postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, działając w imieniu Prezesa Urzęd u Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów , o której mowa w art. 24 ust 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, działanie przedsiębiorcy Magdaleny Wasilewicz, zamieszkałą w Koszalinie, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo Handlowa Kamieniarstw o Nagrobkowe i Budowlane Magdalena Wasilewicz „ARKADA” w Koszalinie, polegające na stosowaniu we wzorcu umownym: „Umowa - zlecenie Nr…..” postanowień, o treści: 1. Zakład zastrzega sobie prawo opóźnienia dostawy – montażu do 14 dni - zapis zawarty w pkt 3 ; 2. Opóźniona dostawa lub montaż w/w produktów nie może być podstawą do rozwiązania umowy – zapis zawarty w pkt 6 uznanych za postanowienia niedozwolone i wpisane do rejestru postanowień wzorców uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 §2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 10 lipca 2011r. II. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konku rencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zmianami), na podstawie art. 264 § 1 w związku z art. 263 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąża się przedsiębiorcę Magdalenę Wasilewicz, zamieszkałą w Koszalinie, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo Handlowa Kamieniarstwo Nagrobkowe i Budowlane Magdalena Wasilewicz „ARKADA” w Koszalinie kosztami postępowania, które kończy niniejsza decyzja administracyjna, w kwocie 9,50 zł (słownie: dziewięć złotych 50/100), i zobowiązuje do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od daty upr awomocnienia się decyzji. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura UOKiK w Gdańsku (dalej: Prezes Urzędu) przeprowadził pod sygnaturą RGD. 405 - 34/11 AW postępowanie wyjaśniające, w toku którego poddał analizie wszystkie, o bowiązujące w latach 2010 - 2011, wzorce umowne stosowane w obrocie konsumenckim przez przedsiębiorcę Magdalenę Wasilewicz, zamieszkałą w Koszalinie, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo Handlowa Kamieniarstwo Nagrobkowe i Budowlane M agdalena Wasilewicz „ARKADA” w Koszalinie (dalej: Przedsiębiorca) w celu ustalenia, czy zawarte w nich postanowienia określające prawa i obowiązki stron umów nie naruszają przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U . Nr 50, poz. 331 ze zm.), a w szczególności art. 24 tej ustawy. 80 - 824 Gdańsk, ul. Podwale Przedmiejskie 30 Tel. /Fax. (058) 346 - 29 - 32, 346 - 29 - 33, 301 - 51 - 75 E - mail: gdansk@uokik.gov.pl 2 W odpowiedzi na wezwanie, Prezes Urzędu uzyskał m.in. dwa wzorce umowne, zatytułowane w ten sam sposób: „Umowa – zlecenie Nr …”, przy czym jeden stosowany był w okresie od 1 stycznia 2010r. do 10 lipca 2011r., a drugi, przeredagowany w całości, stosowany w bieżącym obrocie - obowiązuje od 11 lipca 2011r. Wobec tego, iż wyniki analizy klauzul zawartych we wzorcu obowiązującym od 1 stycznia 2010r. do 10 lipca 2011r., potwierdziły, że Przedsiębiorca zawarł w nich postanowienia o treści: w pkt 3, o treści: Zakład zastrzega sobie prawo opóźnienia dostawy – montażu do 14 dni , w pkt 6, o treści: Opóźniona dostawa lub montaż w/w produktów nie może być podstawą do rozwiązania umowy, tożsame z postanowieniami wzorców umownych wpisanych do prowadzonego przez P rezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rejestru postanowień wzorców uznanych za niedozwolone (dalej: Rejestr), o którym mowa w art. 479 45 §2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.): pod nr 40, o treści: Przyjmujący zamówienie zastrzega sobie możliwość opóźnienia realizacji wykonania usługi; pod nr 139, o treści: Kupujący nie jest uprawniony do otrzymania odszkodowania w żadnej formie z powodu opóźnienia dostawy. Jednocześnie opóźnienie do stawy nie uprawnia kupującego do całkowitego bądź częściowego odstąpienia od zamówienia lub jego anulowania, Prezes Urzędu wszczął, na podstawie postanowienia nr 225 z dnia 18 sierpnia 2011r., postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, zdefiniowanych w art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pk t 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu postanowieniem nr 358 z dnia 13 grudnia 2011r. zaliczył w poczet dowodów część materiałów stanowiących akta sprawy prowadzonej pod sygnaturą RGD. 405 - 42/11 AW tj.: pisma przedsiębiorcy z dni a 11 lipca 2011r. i z dnia 4 sierpnia 2011r. wraz zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 29 lipca 2008r., zestawieniem umów zawartych z konsumentami na podstawie wzorca stosowanego w latach 2010 - 2011 wraz z kopiami wzorców u mownych stosowanych w ww. okresie (karty akt nr 7 - 12). Odpowiadając na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, Przedsiębiorca podniósł m.in., przy piśmie z dnia 16 września 2011r., doręczonym w dniu 21 września 2011r., iż: - „wskazane wyżej zapisy zastosow ane we wzorcu umownym z lat 2010 - 2011 nie miały na celu naruszenia interesu konsumentów. (…) przedmiotowy zapis dotyczący zastrzeżenia opóźnienia dostawy — montażu nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za nieterminowe wykonanie umowy. W związku z ch arakterem prowadzonej działalności gospodarczej, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie (kamieniarstwo nagrobkowe i budowlane), przedsiębiorca uzależniony jest od dostaw materiałów kamieniarskich przez osoby trzecie, które nie zawsze są terminowe, a tym samym ma to wpływ na wykonanie umowy przez przedsiębiorcę. Należy zatem stwierdzić, iż przedsiębiorca zobowiązywał się do wykonania umowy w terminie, a tylko i wyłącznie w przypadku, gdyby dostawca nie dostarczył materiałów przedsiębiorcy na czas, pr zedsiębiorca mógłby wykonać swoje zobowiązanie w przedłużonym o 14 dni terminie. Podstawowym jednak terminem wykonania umowy przez przedsiębiorcę w dalszym ciągu pozostawał pierwotny termin umowny.” - „na wypadek niedostarczenia przez dostawcę materiałów kamieniarskich w terminie, na które przedsiębiorca nie ma wpływu, nie można mu przypisać z tego tytułu winy i w konsekwencji nie ponosi on odpowiedzialności za nieterminowe dostarczenie materiałów kamieniarskich przez dostawcę. (…) przedsiębiorcy nie można zatem, w oparciu o kwestionowane postanowienia wzorca umownego oraz okoliczności niniejszej sprawy, przypisać intencji celowego naruszania zbiorowych interesów konsumentów.” - „kwestionowane postanowienia wzorca umownego (…) zostały usunięte z jego treści i (…) wprowadzony został do obrotu konsumenckiego nowy wzorzec umowny, który zastąpił dotychczasowy” – informację tę przekazał już w toku ww. postępowania wyjaśniającego przy, zaliczonej do akt sprawy korespondencji z dnia 11 lipca 2011r., w której dodatko wo złożył następujące oświadczenie: „jestem małym przedsiębiorcą, który we własnym zakresie, w dobrej wierze i w oparciu o obowiązujące przepisy kodeksu cywilnego, opracował dotychczas stosowany wzorzec umowny. Moją intencją nigdy nie było działanie zorien towane na pokrzywdzenie konsumentów, ale jedynie zabezpieczenie się przed nieuczciwymi zachowaniami konsumentów, które (licznie występując) narażały mnie na znaczne straty”. W toku postępowania Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: 1) Przedsiębiorca Magdalena Wasilewicz, zamieszkała w Koszalinie, rozpoczęła swoją działalność gospodarczą w dniu 5 maja 2003r. pod nazwą Firma Usługowo Handlowa Kamieniarstwo Nagrobkowe i Budowlane Magdalena Wasilewicz „ARKADA” w Koszalinie, (NIP: 2530103246 , Regon: 331394729), na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Koszalina pod numerem ewidencyjnym 33075. Przedmiot możliwej działalności Przedsiębiorcy w ww. wpisie został określony jako: 23.70.Z Cięcie, formowanie i wykańczanie kamienia 3 43.99.Z Pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane 47.81.Z Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona na straganach i targowiskach 47.76.Z Sprzedaż detaliczn a kwiatów, roślin, nasion, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzona w specjalistycznych sklepach 43.33.Z Posadzkarstwo; tapetowanie i oblicowywanie ścian 81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów z ieleni 2) W przedmiotowej sprawie Przedsiębiorca uczestniczy w obrocie konsumenckim poprzez prowadzenie działalności, polegającej na oferowaniu i świadczeniu klientom usług montażowobudowlanych, tj. kamieniarskich i nagrobkowych. Wykonawstwo usług na rzecz k onsumentów indywidualnych poprzedzone jest zawarciem pisemnej umowy. 3) W kontaktach z klientami Przedsiębiorca posługuje się projektami umów, które są wypełniane i podpisywane przez konsumentów decydujących się na korzystanie z usług (oferty) tego przedsi ębiorcy. Projekty umów przedstawiane konsumentom, przygotowane z góry przed podpisaniem umowy, zawierają gotowe jednolite postanowienia, które stanowią nieodłączną część konkretnych umów podpisywanych z klientami, stanowiąc tym samym wzorzec umowy w rozum ieniu art. 384 § 1 k.c. 4) Standardowy wzorzec umowny Przedsiębiorcy, pn. „Umowa - zlecenie Nr…” określa między innymi: typ zamawianego nagrobka, dane do tablicy kamiennej, dane osoby zamawiającej, miejsce montażu, przewidywaną cenę, wysokość zaliczki, przewid ywany termin realizacji, datę zawarcia umowy oraz postanowienia określające „Warunki ogólne” umowy. 5) W latach 2010 - 2011 Przedsiębiorca stosował dwa wzorce umowne, pn. „Umowa - zlecenie Nr…”, obowiązujące: a) od 1 stycznia 2010r. do 10 lipca 2011r. - Przeds iębiorca w „Warunkach ogólnych” tego wzorca zamieścił następujące postanowienia, o treści: Zakład zastrzega sobie prawo opóźnienia dostawy – montażu do 14 dni – zawarte w pkt 3 wzorca, Opóźniona dostawa lub montaż w/w produktów nie może być podstawą d o rozwiązania umowy – zawarte w pkt 6 wzorca, tożsame z postanowieniami wzorców umownych wpisanych do prowadzonego przez Prezesa Urzędu Rejestru: pod nr 40, o treści: Przyjmujący zamówienie zastrzega sobie możliwość opóźnienia realizacji wykonania usług i (Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt XVII Amc 31/02); pod nr 139, o treści: Kupujący nie jest uprawniony do otrzymania odszkodowania w żadnej formie z powodu opóźnienia dostawy . Jednocześnie opóźnienie dostawy nie uprawnia kupującego do całkowitego bądź częściowego odstąpienia od zamówienia lub jego anulowania (Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 lipca 2004r. sygn. akt XVII Amc 4 5/03). Wzorzec ten obowiązywał do dnia 10 lipca 2011r. i na jego podstawie Przedsiębiorca, w latach 2010 - 2011 zawarł 197 umów, w tym w 2010r. - 119 umów, a od 1 stycznia 2011r. do 10 lipca 2011r. – 78 umów. b) od 11 lipca 2011r. – Przedsiębiorca wykorzys tuje nowy wzorzec, nie zawierający postanowień zakwestionowanych przez Prezesa Urzędu. 6) Przedsiębiorca został poinformowany o zakończeniu postępowania i o możliwości wglądu w akta postępowania. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Prezes Urzędu zważył, co następuje: [1] Możliwość rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uzależniona jest od uprzedniego stwierdzenia, czy zagrożony został w niej interes publicznoprawny, bowiem, jeśli przesłanka ta nie występuje, Prezes Urzędu nie posiada upoważnienia do realizacji zasadniczego celu powołanej ustawy, którym, zgodnie z zapisem jej art. 1 ust. 1, jest określanie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem dotyczy ochrony interesu szerszej grupy konsumentów, którzy są lub mo gą być klientami Przedsiębiorcy. Tymczasem, zbiorowe interesy konsumentów podlegają ochronie przed działaniami przedsiębiorców, które są sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami. Magdalena Wasilewicz prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Koszalina pod numerem ewidencyjnym 33075 - zatem posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, odpowiednio do którego pod pojęciem tym rozumie się m.in. przedsiębiorcę w znaczeniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w której, stosownie do art. 4, przyjęto, iż: 4 przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba pr awna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą, Stąd też jej działania podlegają rygorom określonym w tej ustawie, między innymi ocenie pod ka tem naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesów konsumentów. W postępowaniu, które kończy niniejsza decyzja, przedsiębiorcy postawiono zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsu mentów. Odpowiednio do art. 24 ust. 1, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a odpowiednio do ust. 2 pkt 1 tego artykułu, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności stosowanie postanowień wzorców, które zostały wpisane do Rejestru. [2] Aby działania przedsiębiorcy mogły zostać uznane za sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami, niezbędne jest wykazanie, iż spełniają one łącznie następujące przesłanki: − ujawniają się w obrocie konsumenckim, a więc dotyczą relacji przedsiębiorca - konsument, − stanowią działanie bezprawne, − naruszają zbiorowe interesy konsumentów. [3] Zgodnie z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 22 1 Kodeksu cywilnego za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej nie związanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Niekwe stionowana przez stronę postępowania okoliczność zawierania z osobami fizycznymi indywidualnych umów określających zasady i warunki świadczenia usług montażowobudowlanych, tj. kamieniarskich i nagrobkowych, na potrzeby zaspokojenia ich potrzeb, nie budzi w ątpliwości i w ocenie Prezesa Urzędu, jednoznacznie potwierdza fakt spełnienia pierwszej z ww. przesłanek. [4] Jak podnosi się w piśmiennictwie, za bezprawne należy uznać wszelkie zachowania przedsiębiorcy sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy; dla stwierdzenia bezprawności działania wystarczy już tylko to, że pozostaje ono w sprzeczności z przepisami prawa. 1 Odnośnie bezprawności, rozumianej jako działanie sprzeczne z prze pisami prawa, wskazać należy, iż skarżonemu Przedsiębiorcy postawiony został zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, stanowiącego, iż „Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.”, pr zy czym, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, „Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do re jestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego […].” [5] Przedsiębiorca w okresie od 1 stycznia 2010r. do 10 lipca 2011r. oferując usługi montażowobudowl ane, tj. kamieniarskie i nagrobkowe, w kontraktach z konsumentami posługiwał się jednostronnie opracowanymi wzorcami umów, co jest okolicznością przyznaną przez niego w toku postępowania. W ocenie Prezesa Urzędu należy stwierdzić, że oferowany konsumentom wzorze umowny pn.: „Umowa - zlecenie Nr…”, jako jednostronnie przygotowane z góry, przed zawarciem umowy, zbiór gotowych klauzul umownych w postaci warunków umów, a następnie - na ich podstawie - zawieranych z konsumentami, wyczerpują definicję pojęcia wzor ca umownego, o którym mowa w art. 384 § 1 Kodeksu cywilnego. Zakaz stosowania postanowień wpisanych do Rejestru dotyczy, nie tylko tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, lecz – zgo dnie z art. 479 43 Kodeksu postępowania cywilnego – również osób trzecich, tj. innych przedsiębiorców; konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w powołanym Rejestrze jest zatem to, iż od tej chwili posłużenie się nim (lub tożsamym z nim) przez inny podmiot wywoła skutek równoznaczny wprowadzeniu do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Takie podejście Prezesa Urzędu pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006r. (sygn. akt III SZP 3/06) w skazał, iż „[…] stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 47 9 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę 1 Szwaja J. (red.), Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2000, s. 117 - 118. 5 naruszającą zbiorowe interesy konsumentów […] ”, a w uzasadnieniu do niej, iż „[…] praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a u.o.k.ik. obejmuje również przypa dki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru […]. Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a ustawy o ochronie […] znajduje również u zasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności […] ”. Wobec tego, że z powołanego wywodu Sądu Najwyższego wynika wprost, iż nie jest konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do Reje stru i klauzuli z nią porównywanej, stąd za niedozwolone mogą zostać uznane również postanowienia umów mieszczące się w hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru, której treść będzie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Po pierwsze, w prowadzonym p ostępowaniu Prezes Urzędu zakwestionował postanowienie przewidujące, że Zakład zastrzega sobie prawo opóźnienia dostawy – montażu do 14 dni (pkt 3 wzorca: „Umowa - zlecenie Nr…”). W ocenie Prezesa Urzędu, postanowienie to może mieścić się w hipotezie klauz uli niedozwolonej wpisanej w pozycji 40 rejestru, na podstawie ww. wyroku SOKiK z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt XVII Amc 31/02, o treści: Przyjmujący zamówienie zastrzega sobie możliwość opóźnienia realizacji wykonania usługi. Zakwestionowane postanowienie, podobnie jak przywołana klauzula niedozwolona, przewiduje możliwość jednostronnej zmiany umowy przez Przedsiębiorcę w zakresie terminu wykonania usługi, nie wskazując przy tym ważnej przyczyny, ze względu na którą taka zmiana może nastąpić. Podobnie jak ww. klauzula, postanowienie to spełnia przesłanki klauzuli niedozwolonej z art. 385 3 pkt 10 Kodeksu cywilnego. Przepis ten za niedozwolone uznaje postanowienia, które uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany um owy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie. Zdaniem Prezesa Urzędu, tożsamości porównywanych postanowień nie wyłącza w tym wypadku fakt, że kwestionowane postanowienie ogranicza możliwość opóźnienia wykonania przez Przedsiębiorcę zobowiązania do okreś lonego terminu, tj. do 14 dni roboczych. W ramach tego okresu Przedsiębiorca może bowiem jednostronnie decydować o tym, kiedy faktycznie wykona swoje zobowiązanie, bez jednoczesnego podania ważnych przyczyn, które uzasadniałyby zmianę terminu ustalonego w umowie. Zdaniem Prezesa Urzędu, pozwala to na uznanie, że istota i skutki obydwu postanowień są takie same. Po drugie , jako niedozwolone Prezes Urzędu uznał postanowienie wskazujące, że: Opóźniona dostawa lub montaż w/w produktów nie może być podstawą do rozwiązania umowy (pkt 6 wzorca: „Umowa - zlecenie Nr…”), które postrzega jako tożsame z klauzulą o treści: Kupujący nie jest uprawniony do otrzymania odszkodowania w żadnej formie z powodu opóźnienia dostawy. Jednocześnie opóźnienie dostawy nie uprawnia ku pującego do całkowitego bądź częściowego odstąpienia od zamówienia lub jego anulowania wpisaną do Rejestru pod numerem 139 na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 lipca 2004r. (sygn. akt XVII Amc 4 5/03). Wprawdzie, jak wskazał Przedsiębiorca, przedmiotowy zapis dotyczący zastrzeżenia opóźnienia dostawy – montażu nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za nieterminowe wykonanie umowy, jednak zakwestionowane postanowienie, podobnie jak przywoła na klauzula ogranicza prawa konsumentów poprzez wykluczenie uprawnienia do odstąpienia od umowy z powodu opóźnienia dostawy. Zdaniem Prezesa Urzędu Przedsiębiorca, w momencie zawierania umów z nieokreśloną co do liczebności i składu osobowego grupą konsume ntów, posługując się wzorcem umownym zawierającym postanowienie, którego treść mieści się w tożsamości klauzuli abuzywnej wpisanej do Rejestru pod numerem 139 , dopuszcza się praktyki godzącej w zbiorowe interesy konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, ujawni enie się zarzucanej Przedsiębiorcy praktyki następuje na etapie poprzedzającym termin wykonania usługi, a zatem posługiwanie się we wzorcu umownym postanowieniem o zakwestionowanej treści skutkuje stosowaniem wobec konsumentów praktyki naruszającej zbiorow e interesy konsumentów. Reasumując uznać należy, iż kwestionowane postanowienia, zawarte we wzorcu „Umowazlecenie Nr…” mieszczą się w hipotezach wymienionych klauzul wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, a ich stosowan ie przez Przedsiębiorcę wyczerpuje znamiona bezprawności. [6] Przyjmując, iż naruszenie zbiorowych interesów konsumentów następuje wtedy, gdy działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów jako zbiorowości, tj. w sytuacji, gdy skierowane jest nie tylko do indywidualnego konsumenta lub wyodrębnionej grupy konsumentów, lecz szerszego, bliżej nieograniczonego liczbowo kręgu osób, do których dotarła i dotrzeć może oferta przedsiębiorcy, za spełnioną Prezes Urzędu uznaje i trzecią przesłankę, bowiem działaln ość usługowa Przedsiębiorcy 6 umożliwia każdemu zainteresowanemu zapoznanie się ze szczegółami oferty, a w momencie podjęcia decyzji o jej skorzystaniu – z warunkami określającymi realizację umowy. [7] W tym stanie rzeczy stwierdza się, iż wszystkie, wskazane w cześniej, przesłanki wynikające z art. 24 ustawy o ochronie […], zostały spełnione łącznie, Prezes Urzędu za udowodnione uznaje stosowanie przez Przedsiębiorcę praktyki zakazanej z mocy art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej, w okolicznościach sprawy, na naruszeniu zbiorowych interesów konsumentów poprzez godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wz orców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego […]. [8] Jak wynika z oświadczenia Przedsiębiorcy w piśmie z dnia 16 września 2011r., kwestionowany wzorzec został wycofany i z astąpiony - już od dnia 11 lipca 2011r. – nowym pn. „Umowazlecenie Nr…”, który nie zawiera już zakwestionowanych przez Prezesa Urzędu postanowień. Mając na względzie, iż: - zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie wydaje si ę decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującej zaniechanie jej stosowania, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał jej stosowania (ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa, odpowiednio do ust. 3 tego artykułu, na pr zedsiębiorcy), - zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w wypadku określonym w ust. 1 ustawy wydaje się decyzję o uznaniu praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania, mając też na względzie, iż przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanych wyżej przepisów, tj. uznanie praktyki stosowanej przez Przedsiębiorcę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzenie zaniechania jej stosowania z dniem 10 lipca 2011r. , zostały spełnione, orzeczono, jak w punkcie [I] sentencji decyzji. K OSZTY POSTĘPOWANIA [9] Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębior ca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania, przy czym – zgodnie z art. 80 powołanej wyżej ustawy – Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z kolei, zgodnie z art. 264 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia, przy czym – z godnie z art. 263 § 1 tego Kodeksu – do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczeni a stronom pism urzędowych. W postępowaniu, które kończy niniejsza decyzja, Prezes Urzędu stwierdził, w punkcie [I] sentencji, iż Magdalena Wasilewicz dopuściła się naruszenia przepisów art. 24 ust. i art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i ko nsumentów, a zatem „jest zobowiązana ponieść koszty postępowania”, którymi, w okolicznościach sprawy, są wydatki w kwocie 9,50 zł (słownie: dziewięć złotych 50/100), związane z korespondencją Prezesa Urzędu kierowaną do strony. Jednocześnie, na podstawie art. 264 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyznacza przedsiębiorcy Magdalenie Wasilewicz termin 14 dni od daty uprawomocnienia się ni niejszej decyzji jako termin uiszczenia ww. kosztów postępowania i wskazuje, iż należy je wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O W ARSZAWA 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . Mając na uwadze powyższe postanowiono, j ak w punkcie [II] sentencji decyzji. Pouczenie: Stosownie do treści art. 81 ust 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c., od niniejszej decyzji przysługuje s tronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury UOKiK w Gdańsku. Otrzymuje: 1) Magdalena Wasilewicz 2) a/a