RKR-19/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKIK W KRAKOWIE Pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków Tel./fax (0-12) 421-75-79, 421-74-98, E-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-11/12/MS-......../2012 Kraków, dnia 19 czerwca 2012r. DECYZJA Nr RKR – 19/2012 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne, godzące w interesy konsumentów, działania „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie, polegające na stosowaniu we wzorcach umownych pod nazwą: - „Umowa nr...... wykonania robót budowlano-montażowych w zakresie montażu stolarki budowlanej” oraz - „Umowa nr..... wykonania robót w zakresie montażu stolarki budowlanej” postanowień umownych wpisanych na podstawie art. 479 45 k.p.c. do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, tj. postanowień o treści: 1. „Umowa niniejsza jest ważna pod warunkiem dokonania wpłaty zaliczki, o której mowa w § 6 niniejszej umowy na konto Wykonawcy wymienione w § 8, nie później niż na drugi dzień od daty podpisania niniejszej umowy. Brak wpłaty pełnej kwoty zaliczki w powyższym terminie powoduje zerwanie terminu zakończenia robót, o którym mowa w § 2 w pkt 1.” (§ 2 ust. 3 wzorców), 2. „Zaliczka złożona przez Zamawiającego przepada w wypadku, jeżeli Zamawiający jednostronnie z przyczyn leżących po jego stronie odstąpi od umowy.” (§ 6 ust. 2 wzorców), 3. „Przesunięcie ustalonego przez strony terminu realizacji umowy o czas nie przekraczający 14 dni nie stanowi opóźnienia ani zwłoki w rozumieniu niniejszej umowy.” (§ 9 ust. 1 wzorców), 4. „W przypadku zaistnienia po stronie Wykonawcy zwłoki w realizacji umowy Zamawiającemu przysługuje prawo do stosownej rekompensaty finansowej w wymiarze odpowiadającym równowartości 0,1% wartości ustalonego wynagrodzenia umownego za każdy dzień zwłoki, jednakże nie większym niż 10 % wartości zamówienia. Prawo do rekompensaty opisane w zdaniu poprzedzającym wyczerpuje wszelkie roszczenia Zamawiającego z tytułu zwłoki Wykonawcy w wykonaniu niniejszej Umowy.” (§ 9 ust. 2 wzorców), 2 5. „W przypadku, gdy Zamawiający w ogóle nie przystąpi z przyczyn leżących po jego stronie, do odbioru prac w terminie trzech dni roboczych licząc od dnia zakończenia prac przez Wykonawcę, uważa się, iż Zamawiający dokonał odbioru prac bez zastrzeżeń w dniu ukończenia prac przez Wykonawcę.” (§ 10 ust. 6 wzorców), 6. „Ewentualne spory wynikłe na tle stosowania niniejszej umowy rozstrzygane będą przez sądy właściwe dla siedziby Wykonawcy.” (§ 19 wzorców), oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 12 marca 2012r. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nakłada się na „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie, karę pieniężną w wysokości 6.715 zł (słownie: sześć tysięcy siedemset piętnaście) z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust 2 pkt 1 w/w ustawy w zakresie opisanym w pkt I sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331z późn. zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie (…) oraz stosownie art. 33 ust. 6 oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, obciąża się „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 28 zł (słownie: dwadzieścia osiem) w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. UZASADNIENIE 3 W dniu 17.01.2012r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - zwany dalej „Prezesem UOKIK” – wszczął z urzędu, w związku z zawiadomieniem konsumenta, postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy warunki umów zawieranych w obrocie z konsumentami przez „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie - zwane dalej „Spółką” - nie naruszają chronionych prawem interesów konsumentów, tj. czy są zgodne z przepisami ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą o ochronie (…)” oraz przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi wzorców umów. W toku postępowania ustalono, że Spółka świadczy usługi polegające na produkcji, sprzedaży stolarki budowlanej, a także wykonuje roboty budowlano-montażowych w zakresie montażu wyprodukowanej przez siebie stolarki budowlanej oraz dokonano analizy wzorca umowy stosowanego przez tego przedsiębiorcę. Przeprowadzona analiza wykazała, że stosowane przez Spółkę w obrocie z konsumentami wzorce umowne pod nazwą: - „Umowa nr...... wykonania robót budowlano-montażowych w zakresie montażu stolarki budowlanej” oraz - „Umowa nr..... wykonania robót w zakresie montażu stolarki budowlanej” zawierają postanowienia, które zostały wpisane do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. – zwanego dalej „Rejestrem”, które mogą stanowić naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jako bezprawne działanie przedsiębiorcy. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem nr RKR-62/2012 z dnia 24.02.2012r. Prezes UOKIK wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, określonych w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…), polegających na stosowaniu w w/w wzorcu umowy wykorzystywanym przez tę Spółkę postanowień umownych wpisanych na podstawie art. 479 45 k.p.c. do „Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone”. Odpowiadając na wezwanie w ramach postępowania wyjaśniającego oraz zarzuty postawione w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, Spółka w pismach z dnia 6.02.2012r., 12.03.2012r. oraz 9.05.2012r. potwierdziła fakt stosowania wzorców umowy o treści zakwestionowanej przez Prezesa UOKiK i poinformowała o zaprzestaniu ich stosowania. Pismem z dnia 12.03.2012r. Spółka zawiadomiła, że nastąpiła zmiana jej firmy z „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o. na „BLACK WOOD” Spółka. z o.o. z treści dołączonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że zmiana firmy nastąpiła aktem notarialnym w dniu 6.02.2012r. Równocześnie Spółka poinformowała o wprowadzeniu w dniu 12.03.2012r. nowego wzorca umowy pod nazwą „Umowa nr..... wykonania robót w zakresie montażu stolarki budowlanej” , który nie zawiera już kwestionowanych przez Prezesa UOKIK postanowień umownych oraz o rozpoczęciu aneksowania dotychczasowych umów. Kolejnym pismem z dnia 9.05.2012r. Spółka dostarczyła dowód na okoliczność zaniechania w postaci kopii pierwszej umowy z dnia 12.03.2012r. zawartej przy użyciu nowego wzorca umowy oraz kopii dwóch aneksów z dnia 12.03.2012r. zmieniających umowy zawarte przy użyciu dotychczasowych wzorców umowy. Postanowieniem RKR-63/2012 z dnia 24.02.2012r. Prezes UOKIK z urzędu zaliczył w poczet dowodów materiały uzyskane w trakcie wymienionego wyżej postępowania wyjaśniającego. 4 Prezes UOKIK ustalił następujący stan faktyczny: Spółka wykonuje działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, nr KRS 0000227969. Zakres prowadzonej przez nią działalności gospodarczej obejmuje m.in. usługi polegające na produkcji, sprzedaży a także robotach budowlano-montażowych w zakresie montażu wyprodukowanej przez siebie stolarki budowlanej. W kontaktach z klientami, w tym konsumentami, Spółka posługiwała się wzorcami umów pod nazwami -„Umowa nr...... wykonania robót budowlano-montażowych w zakresie montażu stolarki budowlanej” oraz - Umowa nr..... wykonania robót w zakresie montażu stolarki budowlanej”. Umowy te były zawierane w formie pisemnej. We wszystkich przypadkach klienci Spółki otrzymywali wzorce umów, które były podstawą do ewentualnych późniejszych negocjacji. Doręczane konsumentom wzorce umów były sporządzane przez Spółkę przed zawarciem umowy i zawierają gotowe jednolite postanowienia. Oznacza to, iż stosuje ona w obrocie konsumenckim wzorce umów. Analiza wskazanych wyżej dokumentów pozwoliła na postawienie Spółce zarzutu naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, poprzez zamieszczenie w w/w wzorcach umowy postanowień, o następującej treści: 1. „Umowa niniejsza jest ważna pod warunkiem dokonania wpłaty zaliczki, o której mowa w § 6 niniejszej umowy na konto Wykonawcy wymienione w § 8, nie później niż na drugi dzień od daty podpisania niniejszej umowy. Brak wpłaty pełnej kwoty zaliczki w powyższym terminie powoduje zerwanie terminu zakończenia robót, o którym mowa w § 2 w pkt 1.” (§ 2 ust. 3 wzorców), 2. „Zaliczka złożona przez Zamawiającego przepada w wypadku, jeżeli Zamawiający jednostronnie z przyczyn leżących po jego stronie odstąpi od umowy.” (§ 6 ust. 2 wzorców), 3. „Przesunięcie ustalonego przez strony terminu realizacji umowy o czas nie przekraczający 14 dni nie stanowi opóźnienia ani zwłoki w rozumieniu niniejszej umowy.” (§ 9 ust. 1 wzorców), 4. „W przypadku zaistnienia po stronie Wykonawcy zwłoki w realizacji umowy Zamawiającemu przysługuje prawo do stosownej rekompensaty finansowej w wymiarze odpowiadającym równowartości 0,1% wartości ustalonego wynagrodzenia umownego za każdy dzień zwłoki, jednakże nie większym niż 10 % wartości zamówienia. Prawo do rekompensaty opisane w zdaniu poprzedzającym wyczerpuje wszelkie roszczenia Zamawiającego z tytułu zwłoki Wykonawcy w wykonaniu niniejszej Umowy.” (§ 9 ust. 2 wzorców), 5. „W przypadku, gdy Zamawiający w ogóle nie przystąpi z przyczyn leżących po jego stronie, do odbioru prac w terminie trzech dni roboczych licząc od dnia zakończenia prac przez Wykonawcę, uważa się, iż Zamawiający dokonał odbioru prac bez zastrzeżeń w dniu ukończenia prac przez Wykonawcę.” (§ 10 ust. 6 wzorców), 6. „Ewentualne spory wynikłe na tle stosowania niniejszej umowy rozstrzygane będą przez sądy właściwe dla siedziby Wykonawcy.” (§ 19 wzorców), 5 W tym miejscu należy zauważyć, iż do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone zostały wpisane, na podstawie art. 479 45 k.p.c ., postanowienia, które są tożsame z przedmiotowymi klauzulami zakwestionowanymi przez Prezesa UOKIK. Są to postanowienia o następującej treści (wg numeracji sentencji decyzji): Ad I.1 - "W przypadku nie uregulowania rachunku w terminie Zleceniobiorca ma prawo do wstrzymania usług" (wpis nr 1978 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 09.03.2010r., sygn. akt XVII Amc 430/09), - „Stronie sprzedającej przysługuje prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy ze skutkiem natychmiastowym przy uwzględnieniu par. 4 umowy według wyboru Strony sprzedającej, jeżeli Strona kupująca będzie zalegała z zapłatą chociażby jednej raty (części) ceny sprzedaży lub jakiejkolwiek kwoty podatku od towaru i usług i nie dokona odpowiedniej płatności wraz z należnymi odsetkami w terminie 21 dni od dnia wymagalności, określonego w par. 3 niniejszej umowy.” (wpis nr 1375 dokonany na podstawie wyroku SOKiK 28.01.2008r., sygn. akt XVII Amc 109/07) Ad I.2. - „W przypadku odstąpienia od umowy przez Zamawiającego, zaliczka przepada na rzecz Przyjmującego zamówienie w całości” (wpis nr 630 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 17.11.2005r., sygn. akt XVII Amc 56/05), „Sprzedający ma prawo odstąpienia od tej umowy w przypadku opóźnienia przez Kupującego w zapłacie choćby jednej raty o 14 dni, po uprzednim wysłaniu pisemnego wezwania do zapłaty i wyznaczenia dodatkowego terminu wynoszącego 14 dni do spłaty zaległości, w tym przypadku wynagrodzenie zapłacone Sprzedającemu zostanie zwrócone na rachunek bankowy wskazany przez Kupującego w terminie 60 dni od daty odstąpienia od umowy po potrąceniu zadatku. (…).” (wpis nr 1542 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 12.11.2007r., sygn. akt XVII Amc 108/07). - „W przypadku nie dokonania pierwszej wpłaty, zadatek o jakim mowa w pkt. 1 nie podlega zwrotowi.” (wpis nr 1440 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 27.04.2007r., sygn. akt XVII Amc 14/06). - „W przypadku odstąpienia od umowy przez kupującego, sprzedający zwróci mu sumę dokonanych przedpłat, bez rewaloryzacji i oprocentowania, pomniejszoną o 5% wartości mieszkania oraz kwoty robót dodatkowych i zamiennych ” (wpis nr 1 dokonany na podstawie wyroku z dnia 11.03.2002r.sygn. akt: XVII Amc 30/01). Ad I.3. - „Zmiana terminu realizacji zamówienia w granicach 30 dni roboczych nie stanowi podstawy do wysuwania jakichkolwiek roszczeń w stosunku do Sprzedawcy” (wpis nr 490 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 06.04.2005r., sygn. akt XVII Amc 63/04), Ad I.4. - „Odsetki od dokonanych wpłat wyczerpują podstawę do wysuwania przez Odbiorcę jakichkolwiek innych roszczeń w stosunku do Sprzedawcy z tytułu opóźnienia realizacji zamówienia” (wpis nr 491 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 06.04.2005r., sygn. akt XVII Amc 63/04), 6 - „Suma odsetek i kar umownych naliczonych między stronami nie może przekroczyć 10% całkowitej ceny określonej w par. 5 niniejszej umowy.” (wpis nr 1202 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 16.04.2007r., sygn. akt XVII Amc 43/06), - „W przypadku powstałego z wyłącznej winy EDBUD-u opóźnienia w przekazaniu lokalu do prowadzenia robót wykończeniowych przekraczającego 60 dni, nabywcy przysługuje kara umowna w wysokości 0,02% ceny lokalu, określonej w par. 4 ust. 1, za każdy dzień zwłoki powyżej 60 dni, nie więcej jednak niż 2%.” (wpis nr 1392 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5.12.2006r., sygn. akt XVII Amc 126/05), - „Suma tak naliczonych kar nie może przekroczyć 3% ceny sprzedaży brutto lokalu przedmiotu umowy.” (wpis nr 1396 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 28.12.2007r., sygn. akt XVII Amc 98/07), - „W przypadku zwłoki w wybudowaniu lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem umowy, Kupującemu przysługuje prawo do naliczenia kar umownych w wysokości 0,1% ceny o której mowa w § 3 ust. 1 za każdy tydzień opóźnienia, jednak nie więcej niż 5%.” (wpis nr 1644 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 24.03.2009r., sygn. akt XVII Amc 323/08). Ad I.5 - „W razie niestawiennictwa Kupującego w wyznaczonym terminie przekazania sprzedający dokona samodzielnie odbioru przedmiotu umowy i będzie to jednoznaczne z wykonaniem przez Sprzedającego umowy w tym zakresie. Strony zgodnie ustalają, że w takim przypadku Sprzedający upoważniony jest do wystawienia odpowiedniej faktury” (wpis nr 364 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 22.11.2004r., sygn. akt XVII Amc 55/03), - „Stwierdzone w protokole usterki Sprzedający zobowiązuje się usunąć niezwłocznie, a następnie strony zobowiązane są do przystąpienia do czynności przekazania mieszkania ponownie, przy czym nieobecność Kupującego upoważnia Sprzedającego do samodzielnego sporządzenia protokołu bez konieczności ponownego wezwania Kupującego.” (wpis nr 1442 dokonany na podstawie wyroku SOKIK z dnia 27.04.2007r. sygn. akt XVII Amc 14/06) Ad I.6 - „Spory, mogące wyniknąć na tle realizacji niniejszej umowy będą rozstrzygane prze sąd właściwy dla siedziby Wykonawcy” (wpis nr 784 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 24.04.2006r., sygn. akt XVII Amc 107/04). - „Spory wynikające z wykonania tej umowy rozstrzygać będzie Sąd właściwy dla siedziby spółki.” (wpis nr 1007 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 23.11.2006r., sygn. akt XVII Amc 156/05), - „Sądem właściwym do rozstrzygnięcia sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszej umowy jest Sąd Rejonowy w Bielsku Białej lub Sąd Okręgowy w Bielsku Białej, w zależności od wartości wynikłego przedmiotu sporu." (wpis nr 1404 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 7.09.2007r., sygn. akt XVII Amc 92/07), Mając powyższe ustalenia na uwadze Prezes UOKIK zważył, co następuje: Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie 7 publicznym. Oznacza to, że warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagrożenie interesu publicznego. Niniejsze postępowanie dotyczy treści wzorców umowy stosowanych przez Spółkę wobec nieograniczonego kręgu adresatów, tj. wszystkich zainteresowanych ich treścią aktualnych i potencjalnych jej klientów, którym - na gruncie art. 4 ust. 11 ustawy o ochronie (…) - przysługuje status konsumenta. Zdaniem Prezesa UOKIK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą albo mogli być klientami BLACK WOOD” Spółka. z o.o. (poprzednio: „EXCELLENT USŁUGI” Spółka z o.o.) z siedzibą w Krakowie. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż każde naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKIK działań przewidzianych w ustawie o ochronie (...). W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy, a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) – „przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy”. Aby możliwe było zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: 1. działania przedsiębiorcy winny mieć bezprawny charakter, tzn. być sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, a jednocześnie 2. działania te muszą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…), tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepisy w/w ustawy o ochronie (…) nie definiują pojęcia bezprawności działań przedsiębiorcy, na co zwrócił uwagę SOKiK w wyroku z dnia 23.06.2006r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), stwierdzając, iż art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie (…) z 15 grudnia 2000r. – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie (…) z dnia 16 lutego 2007r. jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Niemniej jednak, ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, działanie polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co SOKIK potwierdził w innym wyroku z dnia 25.03.2004r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), stwierdzając, że można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za 8 niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…) konieczne jest wykazanie, iż przedsiębiorca stosuje we wzorcu umownym postanowienia, które zostały wpisane do prowadzonego przez Prezesa UOKIK rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Pokreślenia wymaga, że wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 k.p.c.) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Okręgowy w Warszawie — Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w w/w rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych także przez innych przedsiębiorców. Prezes UOKIK może stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy też nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2.12.2005r. (sygn. akt VI ACa 760/05) wskazał, że zgodnie z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 z późń. zm.) praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd wskazał też, że naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do rejestru, przy czym wpis do rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Analogicznie orzekł Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 29.09.2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19.12.2003r. (sygn. akt III CZP 95/03), stwierdził, że wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c., od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek także wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyrażonym w wyroku z dnia 25. 05. 2005r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 13.07.2006r. (sygn. akt III 9 SZP 3/06) stwierdził, iż „(...) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (...)”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „(...) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. własny UOKIK] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a uokik znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (...).” Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia wzorców umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wykazanie, że zakwestionowane przez Prezesa UOKIK zapisy wzorca umowy stosowane przez Spółkę przy świadczeniu usług polegających na produkcji, sprzedaży stolarki budowlanej, a także robotach budowlano- montażowych w zakresie montażu wyprodukowanej przez siebie stolarki budowlanej, są tożsame z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnymi wyrokami SOKIK wymienionymi w niniejszej decyzji i wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Dodatkowo podkreślenia wymaga okoliczność, że wszystkie postanowienia wpisane do Rejestru, które zostały wskazane w sentencji niniejszej decyzji dotyczą różnych branż, w tym świadczenia usług polegających na produkcji, sprzedaży a także robotach budowlano- montażowych, co oznacza, iż zachodzi tożsamość stosunków prawnych. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienia wskazane w pkt I.1. sentencji decyzji o treści: „Umowa niniejsza jest ważna pod warunkiem dokonania wpłaty zaliczki, o której mowa w § 6 niniejszej umowy na konto Wykonawcy wymienione w § 8, nie później niż na drugi dzień od daty podpisania niniejszej umowy. Brak wpłaty pełnej kwoty zaliczki w powyższym terminie powoduje zerwanie terminu zakończenia robót, o którym mowa w § 2 w pkt 1.” jest tożsame z treścią postanowienia wpisanego do Rejestru pod pozycją 1978 w brzmieniu „W przypadku nie uregulowania rachunku w terminie Zleceniobiorca ma prawo do wstrzymania usług” , które zostało wymienione powyżej w treści decyzji. Zacytowane powyżej postanowienie umowne oraz wskazane postanowienie wpisane do Rejestru dotyczą sytuacji, w której po upływie określonego w umowie terminu zwłoki konsumenta w realizacji jego zobowiązań, jak np. zapłata rat z tytułu zapłaty za świadczone usługi albo zapłata zaliczki Spółka uzyskuje prawo – bez konieczności uprzedniego wezwania konsumenta do spełnienia świadczenia i wyznaczenia dodatkowego terminu do jego spełnienia - odstąpienia od wykonania świadczenia. Tego rodzaju klauzule - tj. dopuszczające możliwość rozwiązania umowy przez profesjonalistę wskutek zwłoki konsumenta w spełnieniu świadczenia pieniężnego bez uprzedniego wezwania do zapłaty – zostały przez SOKiK zakazane w odniesieniu do przedsiębiorców z rożnych branż ze względu naruszenie dobrych obyczajów. W innym wyroku z dnia 28.01.2008r. (sygn. akt XVII Amc 109/07) SOKIK uznał za niedozwolone postanowienie o treści: „Stronie sprzedającej przysługuje prawo do 10 wypowiedzenia niniejszej umowy ze skutkiem natychmiastowym przy uwzględnieniu par. 4 umowy według wyboru Strony sprzedającej, jeżeli Strona kupująca będzie zalegała z zapłatą chociażby jednej raty (części) ceny sprzedaży lub jakiejkolwiek kwoty podatku od towaru i usług i nie dokona odpowiedniej płatności wraz z należnymi odsetkami w terminie 21 dni od dnia wymagalności, określonego w par. 3 niniejszej umowy.” W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd stwierdził, że „zapis kształtujący prawa i obowiązki strony kupującej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i tym samym rażąco naruszający jej interesy w zakresie, w jakim ustanawia dla strony sprzedającej prawo do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym bez uprzedniego wyznaczenia stronie kupującej dodatkowego terminu do wykonania ciążącego na niej obowiązku zapłaty ceny czy też innych należności. Postanowienie to stoi bowiem w sprzeczności z dyspozycją art. 491 § 1 k.c., której treść winna być uwzględniona przy konstruowaniu przez stronę sprzedającą wzorca przedwstępnej umowy sprzedaży (będącej umową wzajemna.). Sąd Okręgowy w tym zakresie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. (sygn. akt VI ACa 177/2005), zgodnie z którym nie uwzględnienie przez przedsiębiorcę w ramach zawieranych umów, treści przepisów prawa dotyczących tego rodzaju umów w tym znaczeniu, że proponowane warunki realizacji świadczenia są mniej korzystne niż rozwiązania wynikające z tych przepisów, nawet jeżeli nie są to przepisy bezwzględnie obowiązujące, należy uznać za działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami. W konsekwencji nie wyznaczenie w kwestionowanym zapisie stronie kupującej będącej w zwłoce w wykonaniu ciążącego na niej obowiązku dodatkowego terminu do jego spełnienia stanowi naruszenie klauzuli generalnej wskazanej w 385¹ § 1 k.c.” W tym stanie rzeczy należy uznać, że analizowane postanowienie narusza interesy konsumentów, umożliwiając Spółce działanie w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a ponadto jest tożsame z postanowieniami wpisanym do Rejestru zarówno pod względem treści, jak i stanu faktycznego. W ocenie Prezesa UOKIK również postanowienie wskazane w pkt I.2. sentencji decyzji o treści: „Zaliczka złożona przez Zamawiającego przepada w wypadku, jeżeli Zamawiający jednostronnie z przyczyn leżących po jego stronie odstąpi od umowy.” jest tożsame z treścią postanowień wpisanych do Rejestru pod pozycją 630, 1, 1440 oraz 1542, które zostały wymienione powyżej w treści decyzji. Zacytowane powyżej postanowienie umowne oraz wskazane postanowienia wpisane do Rejestru dotyczą rozliczenia pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem w przypadku odstąpienia konsumenta od umowy. W rozważanym przypadku Spółka może – zgodnie z treścią kwestionowanego postanowienia zatrzymać wpłaconą zaliczkę, której wysokość wynosi 40% - 45% wynagrodzenia Spółki. Z treści umów dołączonych przez Spółkę wynika, że zaliczka może wynosić nawet 100% wynagrodzenia. Oznacza to – wbrew użyciu przez Spółkę, tj. autora wzorca, określenia „zaliczka” – że jest to konstrukcja prawna zblizona do instytucji zadatku w rozumieniu art. 394 § 1 k.c., a nie zaliczki. Decydujące znaczenie ma bomie w tym przypadku okoliczność, że świadczenie konsumenta ma charakter bezzwrotny w przeciwieństwie do zaliczki. Nie jest ono też zadatkiem sensu stricto w rozumieniu art. 394 § 1 k.c., albowiem brak jest zapisu o wzajemnym obowiązku zwrotu świadczenia w podwójnej wysokości w przypadku odstąpienia przez Spółkę od umowy. Z tego względu analizowane postanowienie powinno być oceniane pod względem zgodności z art. 385 1 § 1 k.c. i nast., to jest winny być badane, czy nie stanowi ono niedozwolone postanowienia umownego. Tego rodzaju klauzule były szczegółowo i wielokierunkowo analizowane przez SOKIK, który w wielu przypadkach uznał takie postanowienia za niedozwolone. I tak: - zatrzymanie przez przedsiębiorcę całej otrzymanej od konsumenta zaliczki SOKIK uznał za działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami i naruszające dobre obyczaje. 11 Zdaniem Sądu przypadku odstąpienia od umowy, bądź jej rozwiązania rozliczenia pomiędzy stronami powinny nastąpić z uwzględnieniem przepisu art. 494 k.c.. Powyższa stanowisko wyraziła SOKIK uznając postanowienie „W przypadku odstąpienia od umowy przez Zamawiającego, zaliczka przepada na rzecz Przyjmującego zamówienie w całości” za klauzule niedozwoloną (vide: wyrok SOKiK z dnia 17.11.2005r., sygn. akt XVII Amc 56/05), - potrącenie określonej kwoty pieniężnej z tytułu rozwiązania, bądź odstąpienia od umowy przez konsumenta było już przedmiotem wielu orzeczeń SOKIK, który zakwestionował wysokość odstępnego, kar umownych lub innych zastrzeżonych kwot z tego tytułu. Jako przykład można wskazać powołane w przedmiotowej decyzji wyrok SOKIK z dnia 11.03.2002r. (sygn. akt: XVII Amc 30/01), w którym uznał za niedozwolone, postanowienie: „W przypadku odstąpienia od umowy przez kupującego, sprzedający zwróci mu sumę dokonanych przedpłat, bez rewaloryzacji i oprocentowania, pomniejszoną o 5% wartości mieszkania oraz kwoty robót dodatkowych i zamiennych” . Analizując przedmiotowe postanowienia stosowane przez Spółkę należy zwrócić uwagę, że zastrzegła ona sobie możliwość zatrzymania całej zaliczki – będącego w istocie zadatkiem - której wysokość wynosi 40% - 45% wynagrodzenia Spółki, a w niektórych przypadkach nawet 100% umówionego wynagrodzenia, przy czym świadczenia konsumenta ma charakter jednostronny, albowiem przysługuje ono wyłącznie Spółce w przypadku odstąpienia konsumenta, natomiast gdy Spółka odstępuje od umowy konsumentowi nie przysługuje mu roszczenie, ani o zwort zaliczki, ani o zapłatę podwójnego zadatku. Problem tak skonstruowanego zadatku był także przedmiotem analizy SOKIK, który uznał za niedozwolone postanowienia: „Sprzedający ma prawo odstąpienia od tej umowy w przypadku opóźnienia przez Kupującego w zapłacie choćby jednej raty o 14 dni, po uprzednim wysłaniu pisemnego wezwania do zapłaty i wyznaczenia dodatkowego terminu wynoszącego 14 dni do spłaty zaległości, w tym przypadku wynagrodzenie zapłacone Sprzedającemu zostanie zwrócone na rachunek bankowy wskazany przez Kupującego w terminie 60 dni od daty odstąpienia od umowy po potrąceniu zadatku. (…).” (vide: wyrok SOKiK z dnia 12.11.2007r., sygn. akt XVII Amc 108/07) oraz „W przypadku nie dokonania pierwszej wpłaty, zadatek o jakim mowa w pkt. 1 nie podlega zwrotowi.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 27.04.2007r., sygn. akt XVII Amc 14/06). Trafność oceny powyższego problemu potwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie, oddalając apelację od wyroku z dnia 12.11.2007r. (sygn. akt XVII Amc 108/07), który uznał, że „Pomimo, iż pozwany w kwestionowanym postanowieniu odwołuje się do zadatku, to z konstrukcją prawną zadatku określoną w art. 394 § 1 k.c. postanowienie to jest niezgodne. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, żądać sumy dwukrotnie wyższej. Uprawnienie do żądania sumy dwukrotnie wyższej niż dany zadatek lub do zachowania otrzymanego zadatku jest tak naprawdę surogatem odszkodowania. Mają one jednak w szczególności na celu zapewnienie wykonania umowy poprzez wzmocnienie stanowiska strony dążącej do jej wykonania dlatego uprawnienia te mogą być realizowane niezależnie od tego, czy szkoda w ogóle powstała i w jakiej wysokości. Odwołanie się w § 4 ust. 4 do art. 394 k.c. przez stwierdzenie, że „kwota złotych, stanowiąca 8% sumy cen brutto sprzedaży wymienionych w § 3 ust. 1 będzie traktowana na równi z zadatkiem w rozumieniu art. 394 k.c." nie zmienia oceny, że zasady, na jakich następuje zwrot zadatku skonkretyzowane w § 9 ust. 1 i 2 kwestionowanego postanowienia pozostają w sprzeczności z konstrukcja prawną zadatku określoną w art. 12 394 k.c. Hybrydowy układ tych postanowień sprawia, iż istotnie przeciętny konsument z uwagi na wielostopniowość norm wzorca umowy i konsekwencji z nich wynikających może mieć problem z ich właściwą wykładnią. Uznać należy, iż pozwany obciążając konsumenta określonymi obowiązkami winien także na siebie przyjąć analogiczne obowiązki zgodnie z przepisem art. 394 § 1 k.c. nie narażając siebie na zarzut wynikający z art. 385 pkt 16 k.c, czego nie uczynił.” (vide wyrok z dnia 18.07.2008r. sygn. akt VI ACa 400/08). W tym stanie rzeczy należy uznać, że analizowane postanowienie narusza interesy konsumentów, a ponadto jest tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru zarówno pod względem treści, jak i stanu faktycznego. Także postanowienie wskazane w pkt I.3. sentencji decyzji o treści: „Przesunięcie ustalonego przez strony terminu realizacji umowy o czas nie przekraczający 14 dni nie stanowi opóźnienia ani zwłoki w rozumieniu niniejszej umowy.” jest tożsame z treścią postanowienia wpisanego do Rejestru pod pozycją 490 w brzmieniu „Zmiana terminu realizacji zamówienia w granicach 30 dni roboczych nie stanowi podstawy do wysuwania jakichkolwiek roszczeń w stosunku do Sprzedawcy” , które zostało wymienione powyżej w treści decyzji. Zacytowane powyżej postanowienie oraz postanowienie wpisane do Rejestru dotyczą wyłączenia odpowiedzialności Spółki za niewykonanie przedmiotu w ustalonym terminie bez podania okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać zwłokę Spółki i wyłączyć jej odpowiedzialność za nieterminowe wykonanie umowy. Pokreślenia wymaga, że Spółka w ogóle nie wskazała w umowie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby zostać uznane za uzasadnienie wyłączenia jej odpowiedzialności za zwłokę w realizacji przedmiotu umowy. W świetle utrwalonego orzecznictwa SOKIK oraz innych sadów powszechnych przesłankami egzoneracyjnymi, tj. wyłączającymi odpowiedzialność Spółki za niewykonanie przedmiotu umowy w terminie mogą być: działanie dłużnika, okoliczności za które Spółka nie ponosi odpowiedzialności oraz siła wyższa. Art. 385 3 pkt 2 k.c. uznaje za niedozwolone postanowienie, które wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub należyte wykonanie zobowiązania. Postanowienie umowne, które stwierdza, iż przesunięcie ustalonego terminu realizacji umowy o czas nie przekraczający 14 dni nie stanowi opóźnienia ani zwłoki, stanowi wyłączenie odpowiedzialności Spółki za niewykonanie świadczenie i pozbawia konsumenta możliwości dochodzenia roszczeń wynikających z opóźnienia z wykonaniem świadczenia na czas przez Spółkę. W tym stanie rzeczy należy uznać, że analizowane postanowienia narusza interesy konsumentów, wyłączając odpowiedzialność Spólki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a ponadto jest tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru zarówno pod względem treści, jak i stanu faktycznego. Zdaniem Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.4. sentencji decyzji o treści: „W przypadku zaistnienia po stronie Wykonawcy zwłoki w realizacji umowy Zamawiającemu przysługuje prawo do stosownej rekompensaty finansowej w wymiarze odpowiadającym równowartości 0,1% wartości ustalonego wynagrodzenia umownego za każdy dzień zwłoki, jednakże nie większym niż 10 % wartości zamówienia. Prawo do rekompensaty opisane w zdaniu poprzedzającym wyczerpuje wszelkie roszczenia Zamawiającego z tytułu zwłoki Wykonawcy w wykonaniu niniejszej Umowy.” jest tożsame z treścią postanowień wpisanych do Rejestru pod pozycją 491, 1202, 1392, 1396 oraz 1644, które zostały wymienione powyżej w treści decyzji. Zacytowane powyżej postanowienie umowne oraz wskazane postanowienia wpisane do Rejestru dotyczą możliwości dochodzenia 13 kary umownej – w przedmiotowej sprawie określonej jako „rekompensata finansowa” - w przypadku zwłoki w wykonaniu przedmiotu umowy i ograniczenia jej wysokości przez Spółkę. Wprawdzie wprowadza ona możliwość poniesienia odpowiedzialności kontraktowej ze nieterminową realizację umowy, jednakże dokonuje jednocześnie ograniczenia ciążącej na niej odpowiedzialności z tytułu niewykonania jej w ustalonym terminie. W rozważanym przypadku ograniczenie tej odpowiedzialności następuje poprzez ograniczenie wysokości kary umownej do 10%. Tego rodzaju klauzule - tj. dopuszczające możliwość umownego ograniczenia przez Spółkę odpowiedzialności z tytułu nieterminowego wykonania obowiązków określonych w umowie - zostały przez SOKiK zakazane ze względu naruszenie dobrych obyczajów oraz rażące naruszneie interesów ekonomicznych konsumentów, który uznał za niedozwolone postanowienia umowne następujące postanowienia: „Odsetki od dokonanych wpłat wyczerpują podstawę do wysuwania przez Odbiorcę jakichkolwiek innych roszczeń w stosunku do Sprzedawcy z tytułu opóźnienia realizacji zamówienia” (vide: wyrok SOKiK z dnia 06.04.2005r., sygn. akt XVII Amc 63/04), „Kara umowna należna nabywcy w okolicznościach wymienionych w ust. 1 wynosi 0,1% kwoty wpłaconej przez nabywcę za każdy dzień opóźnienia przekraczający 60 dni, nie więcej jednak niż 10% tej kwoty.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 9.09.2004r., sygn. akt XVII Amc 12/04), Suma odsetek i kar umownych naliczonych między stronami nie może przekroczyć 10% całkowitej ceny określonej w par. 5 niniejszej umowy.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 16.04.2007r., sygn. akt XVII Amc 43/06), „W przypadku powstałego z wyłącznej winy EDBUD-u opóźnienia w przekazaniu lokalu do prowadzenia robót wykończeniowych przekraczającego 60 dni, nabywcy przysługuje kara umowna w wysokości 0,02% ceny lokalu, określonej w par. 4 ust. 1, za każdy dzień zwłoki powyżej 60 dni, nie więcej jednak niż 2%.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 5.12.2006r., sygn. akt XVII Amc 126/05), „Suma tak naliczonych kar nie może przekroczyć 3% ceny sprzedaży brutto lokalu przedmiotu umowy.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 28.12.2007r., sygn. akt XVII Amc 98/07) oraz „W przypadku zwłoki w wybudowaniu lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem umowy, Kupującemu przysługuje prawo do naliczenia kar umownych w wysokości 0,1% ceny o której mowa w § 3 ust. 1 za każdy tydzień opóźnienia, jednak nie więcej niż 5%.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 24.03.2009r., sygn. akt XVII Amc 323/08). W tym stanie rzeczy należy uznać, że analizowane postanowienie narusza interesy konsumentów, umożliwiając Spółce działanie w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a ponadto jest tożsame z postanowieniami wpisanym do Rejestru zarówno pod względem treści, jak i stanu faktycznego. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.5. sentencji decyzji o treści: „W przypadku, gdy Zamawiający w ogóle nie przystąpi z przyczyn leżących po jego stronie, do odbioru prac w terminie trzech dni roboczych licząc od dnia zakończenia prac przez Wykonawcę, uważa się, iż Zamawiający dokonał odbioru prac bez zastrzeżeń w dniu ukończenia prac przez Wykonawcę.” jest tożsame z treścią postanowienia wpisanego do Rejestru pod pozycją 364 i 1422, które zostały wymienione powyżej w treści decyzji. Zarówno bowiem postanowienie stosowane przez Spółkę, jak i klauzule wpisane do Rejestru o treści: „W razie niestawiennictwa Kupującego w wyznaczonym terminie przekazania sprzedający dokona samodzielnie odbioru przedmiotu umowy i będzie to jednoznaczne z wykonaniem przez Sprzedającego umowy w tym zakresie. Strony zgodnie ustalają, że w takim przypadku Sprzedający upoważniony jest do wystawienia odpowiedniej faktury” (vide: wyrok SOKiK z dnia 22.11.2004r., sygn. akt XVII Amc 55/03) oraz „Stwierdzone w protokole usterki Sprzedający zobowiązuje się usunąć niezwłocznie, a następnie strony zobowiązane są do przystąpienia do czynności przekazania mieszkania ponownie, przy czym nieobecność Kupującego upoważnia Sprzedającego do samodzielnego sporządzenia protokołu bez 14 konieczności ponownego wezwania Kupującego.” (vide: wyrok SOKIK z dnia 27.04.2007r. sygn. akt XVII Amc 14/06) dotyczą dokonania przez przedsiębiorcę samodzielnego odbioru usługi stanowiącej przedmiot umowy w przypadku, gdy konsument nie stawia się na odbiór wykonanych prac. W tym przypadku Spółka – jako twórca wzorca umowy – de facto decyduje o odbiorze prac a w rzeczywistości o spełnieniu świadczenia i wynikających z nich skutków prawnych. Takie działanie narusza standardy prawne wynikające z przepisów kodeksu cywilnego oraz obowiązujących w obrocie dobrych obyczajów. Za niedopuszczalne w obrocie - zwłaszcza konsumenckim - sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać zapis który nie przewiduje wezwania do spełnienia świadczenia przez drugą stronę tj. obowiązku wezwania kupującego do dokonania odbioru prac. Pogląd ten podziela SOKIK uznając, że działanie przedsiębiorcy, który w takiej sytuacji dokonuje jednostronnego odbioru stanowi działanie naruszające dobre obyczaje, albowiem „(…) dopuszczenie przez umowę samodzielnego odbioru mieszkania bez ponownego wyzwania konsumenta narusza jego interesy w sposób znaczący. Wskazać należy, że kwestionowane postanowienie dotyczy ponownego odbioru, po usunięciu zgłoszonych przez konsumenta usterek. Tymczasem postanowienie to dąży do uniemożliwienia konsumentowi zbadanie, czy usterki te rzeczywiście zostały usunięte przez jego kontrahenta. Postanowienie to jest rażąco sprzeczne z dobrymi obyczajami, bowiem dąży do wyeliminowania prawa kupującego do zbadania jakości rzeczy mu sprzedanej, w ten sposób postanowienie to kształtuje prawa konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami” (vide: wyrok SOKIK z dnia 27.04.2007r. sygn. akt XVII Amc 14/06). A zatem analizowane postanowienie – mimo pewnych różnic semantycznych – jest tożsame z postanowieniem wpisanym do rejestru zarówno pod względem treści, stanu faktycznego oraz rażąco narusza interesy konsumentów. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.6. sentencji decyzji o treści: „Ewentualne spory wynikłe na tle stosowania niniejszej umowy rozstrzygane będą przez sądy właściwe dla siedziby Wykonawcy.” jest tożsame z treścią postanowień wpisanych do Rejestru pod pozycją 784, 1007 oraz 1404, które zostały wymienione powyżej w treści decyzji. Postanowienia te o treści: „Spory wynikające z wykonania tej umowy rozstrzygać będzie Sąd właściwy dla siedziby spółki.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 23.11.2006r., sygn. akt XVII Amc 156/05), „Spory, mogące wyniknąć na tle realizacji niniejszej umowy będą rozstrzygane prze sąd właściwy dla siedziby Wykonawcy” (vide: wyrok SOKiK z dnia 24.04.2006r., sygn. akt XVII Amc 107/04), „Sądem właściwym do rozstrzygnięcia sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszej umowy jest Sąd Rejonowy w Bielsku Białej lub Sąd Okręgowy w Bielsku Białej, w zależności od wartości wynikłego przedmiotu sporu." (vide: wyrok SOKiK z dnia 7.09.2007r., sygn. akt XVII Amc 92/07), są uznawane za niedozwolone. Podkreślić należy, że we wszystkich powołanych wyrokach SOKIK uznawał za niedozwolone postanowienia zawierające klauzule prorogacyjne, stosowane w obrocie z konsumentami przez przedsiębiorców działających w różnych branżach gospodarki. Podzielając stanowisko Prezesa UOKIK, SOKIK uznał, że kwestię właściwości sądu w sprawach cywilnych określają przepisy k.p.c. - sądem właściwym do rozpatrzenia wniesionego powództwa jest zgodnie z art. 27 k.p.c. sąd ogólnej właściwości pozwanego lub zgodnie z art. 34 k.p.c. i sąd miejsca wykonania umowy (właściwość przemienna) - i zgodnie z art. 385³ pkt 23 k.c. nie mogą być one w tym zakresie wyłączane, ponieważ mogą stanowić dodatkową dolegliwość dla konsumenta, a także ograniczać realizację przysługujących mu praw. Treść analizowanego postanowienia w ten sam sposób kształtuje stosunki między stronami umowy w zakresie właściwości sądowej w przypadku występowania sporów, tj. narzuca właściwość, która w poszczególnych przypadkach może być inna, niż ta wynikająca z właściwych przepisów k.p.c. Z tych też względów Prezes UOKIK uznał 15 zakwestionowane postanowienia za tożsame z postanowieniami powołanymi w sentencji decyzji wpisanymi do Rejestru pod poz. 784, 1007 oraz 1404, mimo pewnych odmienności wynikających z różnic w sformułowaniu i użytych zwrotów porównywanych klauzul. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, stwierdzić należy, iż ustawa o ochronie (...) nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle - powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji - art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.09.2003r. (sygn.: I CKN 504/01) stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Spółki odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Uwzględniając powyższy wywód, Prezes UOKIK uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania działań Spółki jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (...). Stosownie do treści przepisu art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (...) w przypadku gdy przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 Prezes UOKIK wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Z ustaleń dokonanych w niniejszej decyzji wynika, że Spółka zaprzestała stosowania dotychczasowych wzorców umów, albowiem wprowadziła ona nowy wzorzec umowy, nie zawierający kwestionowanych postanowień. Nowy wzorzec został wprowadzony do obrotu - co zostało udowodnione kopia zawartej umowy - w dniu 12.03.2012r., co pozwala przyjąć ten dzień za datę zaniechania stosowania zarzucanej praktyki. Mając na uwadze powyższe ustalenia, zgodnie z którymi Spółka naruszyła zbiorowe interesy konsumentów oraz okoliczność, iż opracowała on i wprowadziła nowy wzorzec umowy do stosowania w obrocie z konsumentami, nie zawierający kwestionowanych postanowień, orzeczono jak w pkt I sentencji. Zgodnie z art.106 ust.1 pkt.4 ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24. Z treści powyższego przepisu wynika, iż w/w kara ma charakter fakultatywny, a zatem do Prezesa UOKIK należy - w ramach uznania administracyjnego - decyzja w sprawie zasadności nałożenie kary pieniężnej w danej 16 sprawie. Wprawdzie ustawa o ochronie (…) nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary, jednakże w jej art. 111 zostało wskazane, że ustalając wysokość kary Prezes UOKIK winien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary pieniężnej w decyzjach stwierdzających naruszenie zakazów określonych w ustawie o ochronie (…), należy zatem uwzględnić wagę tego naruszenia, rozmiar skutków stosowanej praktyki ograniczającej konkurencję, bądź praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak również zaistniałe okoliczności obciążające i łagodzące. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, iż doszło do naruszenia przez Spółkę określonego w art. 24 ustawy o ochronie (…) zakazu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, w sposób określony w pkt I sentencji decyzji. Przy czym charakter i uciążliwość tego naruszenia uzasadniają nałożenie na Spółkę kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga, że naruszenia przez przedsiębiorców przepisów ustawy może nastąpić zarówno umyślnie (tj., gdy przedsiębiorca miał taki zamiar), jak też i nieumyślnie (tj., gdy przedsiębiorca nie miał na celu podejmowania działań sprzecznych z przepisami tej ustawy). Natomiast kara pieniężna - zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…) - może zostać nałożona także w przypadku, gdy przedsiębiorca „choćby nieumyślnie” dopuścił się określonego jej przepisami zakazanego działania. Oznacza to, że kara pieniężna może być nałożona także w przypadku, gdy po stronie przedsiębiorcy nie będzie występował element winy, rozumiany jako świadomość bezprawności jego zachowania. Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKIK wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Z tego względu, Prezes UOKIK wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Spółkę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Opisane w niniejszej decyzji działania - podejmowane przez Spółkę w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej - powinny były mu się kojarzyć z nieuchronnością naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Należy jednak przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji Spółki naruszenia tych interesów. Zebrane w trakcie niniejszego postępowania informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie Spółki. Pomimo tego – jak już wcześniej sygnalizowano - samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…). Kara nakładana przez Prezesa UOKIK na przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania. Spółka, jako profesjonalista powinna wiedzieć, że określając warunki umowne nie może stosować klauzul uznanych za abuzywne, ani w żaden inny sposób godzić w interesy konsumentów. Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. W opinii Prezesa UOKIK należy podkreślić aspekt edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, że odniesie on spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Wg złożonego przez Spółkę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8, jej 17 przychód stanowiący podstawę naliczenia podatku dochodowego od osób prawnych Spółki w 2011r. wyniósł 6.714.631 zł. Stosownie do treści przepisu art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…), maksymalna kara nakładana na przedsiębiorcę może stanowić 10 % jego przychodów, co w niniejszej sprawie daje kwotę 671.463 zł. Ustalenie wysokości kary w analizowanej sprawie ma charakter wieloetapowy, co spowodowane jest zaistnieniem licznych okoliczności mających wpływ na tę wysokość. Ustalając wymiar kary pieniężnej w pierwszej kolejności Prezes UOKIK dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych wyliczeń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wymiar kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyższym kontekście wzięto pod uwagę, iż naruszenie przez Spółkę zbiorowych interesów konsumentów polega na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych, wpisanych do publicznie i powszechnie dostępnego rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Kara dotyczy stosowania niedozwolonych postanowień umownych wymienionych w punktach: - I.2. - I.5. sentencji niniejszej decyzji. Zapisy te regulują zagadnienia, które mogły w rzeczywistości odnosić się do wszystkich konsumentów, z uwagi na to, że dotyczą one możliwości zatrzymania przez Spółkę zaliczki w przypadku odstąpienia konsumenta od umowy, ograniczenia odpowiedzialności Spółki za zwłokę w realizacji umowy oraz jednostronnego określenia uprawnień Spółki w zakresie odbioru przedmiotu umowy. Powyższe zapisy wprowadzone przez Spółkę są korzystne wyłącznie dla niej i mogły wpłynąć w sposób negatywny na interes wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nią umowy. Klauzule wymienione w tej grupie postanowień należy zakwalifikować jako istotne regulacje umowy, których zastosowanie - po zaistnieniu określonych w nich okoliczności - mogło doprowadzić do zmiany zakresu wynikających z niej świadczeń oraz obowiązków stron, co szczególnie jest naganne - również z pominięciem stanowiska zainteresowanych konsumentów. Uwzględniając powyższe, wskazane postanowienia należało zaklasyfikować, jako zapisy dotkliwe dla konsumentów o stosunkowo dużej szkodliwości. - I.1. oraz I.6. sentencji niniejszej decyzji. Zapisy te regulują zagadnienia, które mogły w rzeczywistości odnosić się do wszystkich konsumentów, z uwagi na to, że dotyczą one możliwości rozwiązania umowy wskutek niewpłacenia w terminie zaliczki oraz jednostronnego określenia przez Spółkę właściwości sądu. Powyższe zapisy wprowadzone przez Spółkę są korzystne wyłącznie dla niej i mogły wpłynąć w sposób negatywny na interes wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nią umowy. Klauzule wymienione w tej grupie postanowień należy zakwalifikować jako mało istotne regulacje umowy. Uwzględniając powyższe, wskazane postanowienia należało zaklasyfikować, jako zapisy niezbyt dotkliwe dla konsumentów o stosunkowo niewielkiej szkodliwości. Jednocześnie uwzględnić także należy, że ich stosowanie mogło rodzić zagrożenie dla wszystkich konsumentów, związanych postanowieniami warunków uczestnictwa, lecz jedynie w niektórych przypadkach mogły one znaleźć faktyczne zastosowanie. Rozważane w tym zakresie zachowanie Przedsiębiorcy wiązało się z działalnością dotyczącą rozpowszechnionych usług, co powodowało, że tym większa ilość osób mogła być zagrożona wskutek jego oddziaływania. Jednoczenie stwierdzić należy, że ujawniały się one na rynku, na którym występuje wielość podmiotów oferujących swe usługi, co powodowało, że konsumenci mieli znaczną swobodę przy wyborze kontrahenta i oferty. A zatem, choć usługi remontowo-budowlane nie należą do usług, z których konsumenci korzystają w sposób powszechny, to biorąc pod uwagę możliwość wyboru innej oferty, stopień zagrożenia rozważanymi praktykami należało ocenić jako umiarkowany. Podczas dokonywaniu oceny 18 wagi naruszenia uwzględniono także okres stosowania kwestionowanych postanowień wynoszący powyżej 1 roku, co musiało wpłynąć na podwyższenie wymiaru kary. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż łącznie waga naruszeń stosowanych przez Spółkę w przedmiotowej sprawie, kształtuje się na poziomie 0,20% przychodów osiągniętych przez nią w 2011r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest zaniechanie przez Spółkę stosowania praktyki opisanej w pkt. I. niniejszej decyzji, jej aktywne współdziałanie z Prezesem UOKIK w toku postępowania, polegające na udzielaniu bez zwłoki wyjaśnień i dostarczaniu z własnej inicjatywy informacji, co skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 50%. Okoliczności obciążających nie stwierdzono. Całokształt tych okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 50%. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt. I sentencji decyzji została określona w wysokości 6.715 zł (słownie: sześć tysięcy siedemset piętnaście), co stanowi 0,1% przychodu Spółki oraz 1% maksymalnego wymiaru kary. Nakładając niniejszą decyzją karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK wziął pod uwagę, że ma ona charakter prewencyjny (ma zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości i zniechęcać do naruszania prawa) oraz represyjny (nakładana jest za naruszenie ustawowych zakazów), zaś zagrożenie nią, czyli potencjalna możliwość nałożenia kary przez Prezesa UOKIK, nadaje jej charakter dyscyplinujący (vide: wyrok SN z dnia 7.04.2004r., sygn. akt: III SK 31/04). Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna nałożona na Spółkę jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Decydując o nałożeniu kary pieniężnej i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie wyżej opisane okoliczności. Orzeczona kara powinna również stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony należy też podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanej sankcji oraz wyrazić nadzieję, że odniesie ona spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary, należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Z tych też względów orzeczono jak w pkt II sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie (…) karę pieniężną należy uiścić w terminie14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie (…) Prezes UOKIK rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast w myśl art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie (…) jeżeli w wyniku postępowania Prezes UOKIK stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Analogicznie - stosownie do treści przepisu art. 264 § 1 k.p.a. - jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich 19 poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów postępowania – zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a. - zalicza się (…) również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Postępowanie w sprawie stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu - w pkt I sentencji decyzji - stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…). Kosztami postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa UOKIK ze stroną i w związku z tym postanowiono obciążyć Przedsiębiorcę kosztami postępowania w wysokości 28 zł (słownie: dwadzieścia osiem). Koszty niniejszego postępowania Przedsiębiorca obowiązana jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie (…) oraz art. 479 32 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 264 § 2 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie (…), przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1 x „BLACK WOOD” Spółka z o.o.; ul. Nad Drwinią 10b/3, 30-841 Kraków 1 x a/a