RKR-30/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KRAKOWIE RKR-61-13/12/BR- 10/12 Kraków, dn. 13 sierpnia 2012 r. DECYZJA Nr RKR - 30 /2012 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie określenia właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107 poz. 887) 1. po uprawdopodobnieniu w toku postępowania przeprowadzonego pod zarzutem stosowania przez przedsiębiorcę Gminę Biecz praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, że działania przedsiębiorcy polegające na: a) stosowaniu, w obrocie z konsumentami, wzorców umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków zawierających postanowienie, które zostało wpisane do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) o treści: „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone odbiorcy na wskazany w umowie adres.” naruszają zakaz, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. b) naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez zaniechanie obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) zamieszczania w zawieranych umowach o dostawę wody i odprowadzanie ścieków, postanowień określających prawa i obowiązki stron umowy w zakresie możliwości przyznawania rabatów oraz zasad ich ustalania w przypadku nienależytego świadczenia usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, n aruszają zakaz, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . 2. po zobowiązaniu się Gminy Biecz do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia powyższym naruszeniom poprzez: a) zaprzestanie stosowania we wzorcach umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków postanowienia wskazanego w pkt 1 a niniejszej decyzji i zastąpieniem go jednolitym dla wszystkich konsumentów postanowieniem o treści: „Odbiorca zobowiązany jest powiadomić Zakład na piśmie o każdej zmianie mającej wpływ na realizację praw i obowiązków wynikających z niniejszej umowy. 2 Strony niniejszej umowy zgodnie postanawiają, że wszelkie pisma związane z niniejszą umową będą dostarczane na adres: dla Zakładu ul. Załawie 5 , 38-340 Biecz, dla Odbiorcy... Strony niniejszej umowy zobowiązują się do wzajemnego informowania o zmianie adresu do korespondencji” b) wprowadzenia we wzorcach umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków postanowienia, którego brak wskazano w pkt 1b niniejszej decyzji o treści: „ Odbiorca może domagać się obniżenia należności w razie zawinionego dostarczania wody o pogorszonej lub złej jakości albo o nieodpowiednim ciśnieniu. Zakład udzieli upustu należności w wysokości równej wartości dostarczonej wody złej jakości w okresie trwania zakłócenia” c) przedłożenie wszystkim konsumentom, z którymi umowy nadal obowiązują aneksów do tych umów, uwzględniających wprowadzone we wzorcach zmiany nakłada się na Gminę Biecz obowiązek wykonania tego zobowiązania. II. Na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - ustala się termin wykonania zobowiązania, o którym mowa w pkt I.2 sentencji niniejszej decyzji , do dnia 31 grudnia 2012 r. III. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - nakłada się na Gminę Biecz obowiązek złożenia w terminie do dnia 15 stycznia 2013 r. informacji o stopniu realizacji przyjętego zobowiązania nałożonego w punkcie I.2 sentencji niniejszej decyzji, przy czym sprawozdanie powinno zawierać: 1. informacji dotyczących ilości umów o: - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawartych z konsumentami w oparciu o kwestionowane wzorce; 3 2. informację dotyczącą ilości konsumentów, którym doręczono aneksy do umów o : - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, uwzględniające wprowadzone we wzorcach umowy zmiany wraz z kopiami 5 przykładowych aneksów skierowanych do konsumentów; 3. kopie 5 przykładowych umów o: - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawartych z konsumentami w okresie od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji do dnia sporządzenia sprawozdania. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w Krakowie (zwany dalej: „Prezesem UOKIK”), przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie stosowanych na terenie Gminy Biecz zasad zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Uwzględniając ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego, postanowieniem nr RKR-73/2012 z dnia 5 marca 2012 r., Prezes UOKiK wszczął postępowanie przeciwko Gminie Biecz pod zarzutem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na - Stosowaniu, w obrocie z konsumentami, wzorców umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków zawierających postanowienie, które zostało wpisane do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) o treści: „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone odbiorcy na wskazany w umowie adres.” co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. - Naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez zaniechanie obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) zamieszczania w zawieranych umowach o dostawę wody i odprowadzanie ścieków, postanowień określających prawa i obowiązki stron umowy w zakresie możliwości przyznawania rabatów oraz zasad ich ustalania w przypadku 4 nienależytego świadczenia usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Postanowieniem Nr RKR-74/2012 z dnia 5 marca 2012 r. zaliczono w poczet przedmiotowego postępowania informacje i dokumenty uzyskane w uprzednio przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod sygnaturą RKR-400- 12/11/BR. Gmina Biecz ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów (pismo z dnia 20 marca 2012 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2.2011 uzupełnione pismem z dnia 22 marca 2012 r. znak RM RMKEIOŚ.7030.2.2.2011 wraz z załącznikami) wskazała, że zobowiązała Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu do podjęcia działań mających na celu wyeliminowanie z wzorców umów kwestionowanych przez Prezesa UOKiK postanowień oraz udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Z dniem 19 marca 2012 r. - jak wskazała Gmina Biecz - przygotowała aneksy do wszystkich typów umów o dostawę wody i odprowadzanie ścieków zmieniające obowiązujące umowy w zakresie kwestionowanym przez Prezesa UOKiK oraz rozpocznie ich wysyłanie do konsumentów. Gmina Biecz przedłożyła ponadto nowe wzorce umów, z których wyeliminowane zostały zapisy kwestionowane przez Prezesa UOKiK i wprowadzone zapisy, na których brak wskazano w postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W dniu 16 lipca 2012 r. Prezes UOKiK zawiadomił Gminę Biecz o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, która z przysługującego prawa nie skorzystała. Prezes UOKiK ustalił, co następuje: Na terenie Gminy Biecz działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzi Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu działający w formie zakładu budżetowego (pismo Gminy Biecz z dnia 18 lipca 2011 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2011). Usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków świadczone były na terenie Gminy Biecz na podstawie „Umowy o zaopatrzenie w wodę”, „Umowy o odprowadzanie ścieków ryczałtowej”, „Umowy o odprowadzanie ścieków” lub „Umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków” zawieranej przez odbiorców usług z Zakładem Budżetowym Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu (pismo Gminy Biecz z dnia 9 września 2011 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2011 wraz z załącznikami). Wszystkie wzorce ww. umów nie zawierały informacji o prawach konsumentów i obowiązkach Gminy Biecz w przypadku nienależytego świadczenia usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w zakresie rabatów i sposobów ich ustalania. Wzorce analizowanych umów zawierały między innymi następujące warunki (załączniki do pisma Gminy Biecz z dnia 9 września 2011 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2011): 1. umowa o odprowadzanie ścieków (ryczałtowa): 5 - § 14 „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym Zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone Odbiorcy na wskazany w umowie adres” 2. Umowa o zaopatrzenie w wodę: - §18 ust. 3 „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym Zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone Odbiorcy” 3. Umowa o odprowadzanie ścieków: - §18 ust. 3 „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym Zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone Odbiorcy” 4. Umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków: - §18 ust. 3 „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym Zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone Odbiorcy” Wzorce aneksów do ww. umów zaproponowane przez Gminę Biecz w zobowiązaniu do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia naruszeniom (dostarczone jako załączniki do pismo z dnia 20 marca 2012 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2.2011, uzupełnionego pismem z dnia 22 marca 2012 r. znak RM RMKEIOŚ.7030.2.2.2011) zawierają zapisy: „Odbiorca zobowiązany jest powiadomić Zakład na piśmie o każdej zmianie mającej wpływ na realizację praw i obowiązków wynikających z niniejszej umowy. Strony niniejszej umowy zgodnie postanawiają, że wszelkie pisma związane z niniejszą umową będą dostarczane na adres: dla Zakładu ul. Załawie 5 , 38-340 Biecz, dla Odbiorcy... Strony niniejszej umowy zobowiązują się do wzajemnego informowania o zmianie adresu do korespondencji” „ Odbiorca może domagać się obniżenia należności w razie zawinionego dostarczania wody o pogorszonej lub złej jakości albo o nieodpowiednim ciśnieniu. Zakład udzieli upustu należności w wysokości równej wartości dostarczonej wody złej jakości w okresie trwania zakłócenia” Takie same zapisy zostały wprowadzone w dostarczonych nowych wzorcach umów. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK zważył, co następuje: Interes publiczny. Art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś jednostki lub grupy. Takie stanowisko konsekwentnie prezentuje Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W wyroku z dnia 27 czerwca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 92/00) Sąd stwierdził, że „Interes publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym. W każdej sprawie winien on być ustalony i konkretyzowany co do swych wymagań. Organ administracji – Prezes Urzędu winien być w toku postępowania i przy wydawaniu decyzji rzecznikiem tego 6 interesu, albowiem wynika to z jego zadań w strukturze administracji publicznej – art. 7 k.p.a. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, dotykający ogółu a nie jednostki, czy też określonej grupy. A zatem podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów ustawy antymonopolowej winno być uprzednie stwierdzenie, że został naruszony interes publicznoprawny, a nie interes prawny jednostki czy też grupy”. Podobnie na temat interesu publicznego Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wypowiedział w wielu innych wyrokach, np. z dnia 30 maja 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 80/00), z dnia 4 lipca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 108/00), z dnia 6 lipca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 78/00). Należy dodać także, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2004 r. (sygn. akt III SK 2/04) stwierdził, że naruszenie indywidualnego interesu (w powołanym wyroku – konsumenta), nie wyklucza dopuszczalności równoczesnego uznania, że dochodzi do naruszenia publicznego zbiorowego interesu. Z kolei w wyroku z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt III SK 40/07) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że „ ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów chroni istnienie mechanizmu konkurencji, jako optymalnego sposobu podziału dóbr w społecznej gospodarce rynkowej, zatem każde działanie wymierzone w ten mechanizm, godzi w interes publiczny ”. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Gmina Biecz (w jej imieniu Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu) przyjęła określoną procedurę zawierania umów o świadczenie usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, stosując przy tym określone wzorce umów. Działania Gminy Biecz w tym zakresie nie były ograniczone do określonych odbiorców lub ich grupy lecz dotyczyły dotychczasowych oraz przyszłych jej klientów – odbiorców usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKiK działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdują przepisy ww. ustawy, a postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Strona postępowania. Postępowanie prowadzone jest z urzędu. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 lit. a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej a także: osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.), pod pojęciem przedsiębiorcy należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1 ww. ustawy). Właściwa dla przedsiębiorcy działalność gospodarcza to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ww. ustawy). 7 Gmina, jest jednostką samorządu terytorialnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) - zwanej dalej „ ustawą o samorządzie gminnym ”, posiadającą osobowość prawną. Do zadań własnych gminy należy w szczególności zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty wynikających z art. 7 tej ustawy, w tym między innymi z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę oraz kanalizacji (art. 7 ust. 1 pkt 3). Ponadto art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) – zwanej dalej „ ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu” – stanowi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Gmina Biecz świadczy usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków poprzez Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu działający w formie zakładu budżetowego (pismo Gminy Biecz z dnia 18 lipca 2011 r. znak RMKEIOŚ.7030.2.2011). Biorąc pod uwagę, iż zadania własne gminy są traktowane jako zadania o charakterze użyteczności publicznej, należy przyjąć, iż wskazana powyżej działalność Gminy Biecz w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków polega na świadczeniu usług o charakterze użyteczności publicznej. Tak więc Gmina Biecz posiada przymiot przedsiębiorcy w rozumieniu cytowanego wyżej art. 4 pkt 1 a) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Przy wykonywaniu za pośrednictwem swojej jednostki organizacyjnej – Zakładu Budżetowego Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu opisanej wyżej działalności Gmina Biecz podlega zatem rygorom prawa antymonopolowego, a więc jej działania podlegają ocenie w aspekcie zakazów stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zarówno orzecznictwo Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i doktryna zgodnie uznają, że do działalności publicznej gminy w zakresie zaspokajania potrzeb wspólnoty, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - o ile wywołuje skutki praktyk monopolistycznych - ustawa antymonopolowa ma zastosowanie (tak: St. Gronowski „Ustawa antymonopolowa. Komentarz” CH BECK 1996 s. 37 i nast. oraz E. Modzelewska– Wąchal „Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz” Twigger 2002, str. 34 i nast.). Stosownie do stanowiska Sądu Najwyższego (tak: wyrok z dnia 25 kwietnia 1996r. sygn. akt III CZP 34/96) zakład budżetowy gminy nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu przed sądem gospodarczym, a zatem legitymacja bierna w niniejszym postępowaniu przysługuje wyłącznie Gminie Biecz. Tak więc do Gminy Biecz, jako przedsiębiorcy, znajdują zastosowanie przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy działania Gminy Biecz mogły nosić znamiona praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w art. 24 ust. 1 zakazuje stosowania takich praktyk. Naruszenie tego przepisu następuje wówczas, gdy spełnione są łącznie następujące kryteria: 8 - działania przedsiębiorcy noszą znamiona bezprawności, - działania te naruszają zbiorowe interesy konsumentów. Przesłanka bezprawności Odnosząc się do pierwszej z przesłanek art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepisy ww. ustawy nie definiują pojęcia bezprawności działań przedsiębiorcy, na co zwrócił uwagę SOKiK w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), stwierdzając, iż art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 15 grudnia 2000 r. – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Przesłanka naruszenia zbiorowych interesów konsumentów Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiuje „zbiorowego interesu konsumentów”, wskazując jednak w przepisie art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów oznacza zatem narażenie na uszczerbek interesów znacznej grupy lub wszystkich konsumentów, poprzez stosowaną przez przedsiębiorcę praktykę, obejmującą tak działania, jak i zaniechania. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W wyroku z dnia 12 września 2003 r. (sygn. akt I CKN 504/01) Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów . Tak więc, dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. 9 Ad 1 a sentencji decyzji Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) – zwany dalej K.p.c. Jak wyżej wskazano, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Niemniej, ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, działanie polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów potwierdził w wyroku z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), stwierdzając, że można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 K.p.c. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Pokreślenia wymaga, iż wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 K.p.c.) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 K.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, o którym mowa w art. 479 45 § 2 K.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w ww. rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych także przez innych przedsiębiorców. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrażonym w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iż „(...) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym 10 mowa w art. 479 45 § 2 K.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (...)”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „(...) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. UOKIK] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a uokik znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (...)”. Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Przedmiotem niniejszego postępowania było uprawdopodobnienie, że wyżej wymienione, zakwestionowane przez Prezesa UOKiK zapisy wzorców umownych stosowanych przez Gminę Biecz przy zawieraniu umów z konsumentami są tożsame z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisane do Rejestru klauzul abuzywnych w pozycjach nr 1482, 2478, 2733, 2789. W wyniku przeprowadzonej analizy treści stosowanego przez Gminę Biecz wzorców umów dotyczących usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków Prezes UOKiK zwrócił uwagę, iż zawierają one postanowienie w brzmieniu: „Jeżeli Odbiorca zmienił adres lub siedzibę i nie zawiadomił o tym Zakładu, faktury oraz inne dokumenty wysłane przez Zakład poczytuje się za doręczone Odbiorcy na wskazany w umowie adres” W ocenie Prezesa UOKiK postanowienie to jest zbliżone z treścią klauzul wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone między innymi w pozycjach: - Nr 1482 o treści: „Oświadczenia i zawiadomienia Activ Investment przesłane Kupującemu na podany adres do korespondencji uważa się za skutecznie doręczone. Kupujący zobowiązany jest w trakcie trwania niniejszej Umowy do natychmiastowego zawiadomienia Activ Investment o każdej zmianie adresu swego miejsca zamieszkania, pod rygorem uznania za skutecznie doręczone oświadczeń i zawiadomień Activ Investment przesłanych Kupującemu na adres wskazany w niniejszej umowie” - nr 2478 o treści " Strony ustalają, że zawiadomienia wysłane na adresy stron podane w niniejszej umowie są skutecznie doręczone .” - Nr 2733 o treści " Zawiadomienie o dokonanych zmianach uważa się za doręczone po upływie 14 dni od daty wysłania na ostatni podany przez Klienta adres do korespondencji " - Nr 2789 o treści „"(…) wszelką korespondencję przekazaną przez Polkomtel na posiadany adres uważa się za prawidłowo dostarczoną " Kwestionowane postanowienie może wywoływać te same skutki dla konsumentów, co klauzule wpisane do rejestru, tj korespondencja może zostać uznana za właściwie doręczoną 11 odbiorcy kiedy zostanie wysłana na adres jaki wcześniej został wskazany przez adresata jeżeli ten nie dokona zgłoszenia zmiany adresu. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Prezesa UOKiK – przedmiotowe postępowanie niewątpliwie wykazało tożsamość stosunków prawnych, w których użyte zostały kwestionowane klauzule oraz postanowienia wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych pod nr 1482, 2478, 2733, 2789. Ponadto, podobieństwo stanu faktycznego, będącego podstawą oceny abuzywności, cel zamieszczenia klauzul oraz skutek jaki klauzule te wywoływały bądź wywołują wobec konsumentów, pozwalają na zakwalifikowanie wyżej cytowanych postanowień jako tożsamych z postanowieniami wpisanymi do rejestru klauzul niedozwolonych pod nr 1482, 2478, 2733, 2789. Uwzględniając powyższe Prezes UOKiK uznał, iż pierwsza przesłanka (przesłanka bezprawności), niezbędna do uprawdopodobnienia działań Gminy Biecz za naruszające zbiorowe interesy konsumentów, została spełniona. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, która winna być spełniona stwierdzić należy, jak wyżej wskazano, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2003r. (sygn.: I CKN 504/01) stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Gminy Biecz odnoszą się do wszystkich jej aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów – odbiorców usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę na zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. W literaturze przedmiotu (M. Szydło, „Publicznoprawna ochrona zbiorowych interesów konsumentów”, Monitor Prawniczy 2004/17/791) zwraca się uwagę, iż określenie stałego czy zamkniętego katalogu interesów konsumentów nie jest możliwe, ani też zasadne. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów powiązane jest z naruszaniem interesów gospodarczych konsumentów. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno naruszenie interesów stricte ekonomicznych (o wymiarze majątkowym), jak również prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom dokonywanie transakcji handlowych z przedsiębiorcami przy całkowitym zrozumieniu rzeczywistego sensu ekonomicznego i prawnego warunków dokonywanych czynności na etapie przedkontraktowym oraz w czasie wykonywania umowy. Uwzględniając powyższe należy uznać, iż druga przesłanka niezbędna do uznania za uprawdopodobnione, iż działania Gminy Biecz mogą stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. 12 Ad 1 b sentencji decyzji Stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest w szczególności naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu - przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne ( w analizowanej sprawie Gmina Biecz poprzez swój zakład budżetowy) ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Równocześnie stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo- kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Umowa ta winna zawierać w szczególności postanowienia dotyczące praw i obowiązków stron umowy (art. 6 ust. 3 pkt 3 tej ustawy). Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu umowa winna określać odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy. Odbiorcy w przypadku świadczenia przez dostawcę usług o obniżonej jakości winien wiedzieć jaki jest zakres odpowiedzialności dostawcy i że przysługuje mu z tytułu niewłaściwie świadczonych przez dostawcę usług rekompensata. Natomiast analizowane wzorce umów o świadczenie usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków stosowane przez Gminę Biecz nie zawierały zapisów dotyczących uprawnienia odbiorcy domagania się od Gminy Biecz obniżenia należności w razie udowodnienia zawinionego świadczenia usług o obniżonej jakości. Nie precyzowały one również zasad przyznawania upustu. Niesprecyzowanie we wzorcu umownym zasad przyznawania odpowiedniego upustu skutkować może zaniechaniem dochodzenia roszczeń z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania i w sposób negatywny wpływać na interes ekonomiczny Usługobiorców, którym nie została przekazana rzetelna prawdziwa i pełna informacja o ich prawach w tym zakresie. Brak przedmiotowej regulacji w umowach jakie obowiązywały konsumentów - w ocenie Prezesa UOKiK – może świadczyć o bezprawności zachowania Gminy Biecz poprzez nieuregulowanie w umowach praw odbiorców i obowiązków Gminy - wbrew przepisom art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu- a co za tym idzie nieprzekazanie odbiorcom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji dotyczącej ich praw, tj. zasad na jakich odbiorcy usług przysługuje upust za świadczenie usług o obniżonej jakości . Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż również art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu wskazuje na konieczność ujęcia w umowach o zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zapisu dotyczącego odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy. Uwzględniając powyższe Prezes UOKiK uznał, iż pierwsza przesłanka (przesłanka bezprawności), niezbędna do uprawdopodobnienia działań Gminy Biecz za naruszające zbiorowe interesy konsumentów, została spełniona. Oceniane w niniejszej decyzji działania Gminy Biecz odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów – odbiorców usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Uwzględniając uzasadnienie zawarte w pkt 1 a uzasadnienia niniejszej decyzji w zakresie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów należy uznać, iż druga przesłanka do uznania 13 za uprawdopodobnione, iż działania Gminy Biecz mogą stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Prezesa UOKiK - postawione Gminie Biecz zarzuty naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 2 tej ustawy uznano za uprawdopodobnione. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie I.1 sentencji niniejszej decyzji. Zobowiązanie przedsiębiorcy Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione, że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca zobowiąże się do podjęcia określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom Prezes Urzędu może, w drodze decyzji nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. W toku przeprowadzonego postępowania Gmina Biecz przedstawiła zobowiązanie do podjęcia określonych działań zmierzających do zapobieżenia naruszeniom interesów konsumentów. Zgodnie z deklaracją Gminy Biecz zaprzestanie stosowania we wzorcach umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków postanowienia wskazanego w pkt 1 a niniejszej decyzji i zastąpienie go jednolitym dla wszystkich konsumentów postanowieniem o treści: „Odbiorca zobowiązany jest powiadomić Zakład na piśmie o każdej zmianie mającej wpływ na realizację praw i obowiązków wynikających z niniejszej umowy. Strony niniejszej umowy zgodnie postanawiają, że wszelkie pisma związane z niniejszą umową będą dostarczane na adres: dla Zakładu ul. Załawie 5 , 38-340 Biecz, dla Odbiorcy... Strony niniejszej umowy zobowiązują się do wzajemnego informowania o zmianie adresu do korespondencji” Ponadto Gmina Biecz wprowadzi we wzorcach umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków postanowienia, którego brak wskazano w pkt 1b niniejszej decyzji o treści: „ Odbiorca może domagać się obniżenia należności w razie zawinionego dostarczania wody o pogorszonej lub złej jakości albo o nieodpowiednim ciśnieniu. Zakład udzieli upustu należności w wysokości równej wartości dostarczonej wody złej jakości w okresie trwania zakłócenia”. Gmina Biecz zobowiązała się ponadto do przedłożenia wszystkim konsumentom, z którymi umowy nadal obowiązują, aneksów do tych umów, uwzględniających wprowadzone we wzorcach umów zmiany w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. W ocenie Prezesa UOKiK działania objęte złożonym przez Gminę Biecz zobowiązaniem zmierzają do zapobieżenia zarzucanemu jej naruszeniu art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zmiana stosowanych wzorców umów w zaproponowany przez Gminę Biecz sposób oraz zmiana umów dotychczas zawartych z odbiorcami usług poprzez ich aneksowanie doprowadzą bowiem do wyeliminowania zakwestionowanych warunków świadczenia usług. Również określony przez Gminę Biecz termin na wykonanie podjętego zobowiązania uznać należy, za uzasadniony. 14 W tej sytuacji Prezes UOKiK orzekł, jak w punkcie I.2 sentencji niniejszej decyzji. Ad II sentencji decyzji Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes UOKiK może określić termin wykonania zobowiązania. Określając w niniejszej sprawie termin wykonania zobowiązania na dzień 31 grudnia 2012 r. Prezes UOKiK uwzględnił nie tylko okres wykonania zobowiązania wskazany przez Gminę Biecz, lecz również wziął pod uwagę ilość konsumentów, którym mają być przedłożone stosowne informacje oraz zmianę od dnia 1 października 2012 r. formy organizacyjno-prawnej Zakładu Budżetowego Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Bieczu. Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w pkt II sentencji decyzji. Ad III sentencji decyzji Stosownie do art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w decyzji, o jakiej mowa w ust. 1, Prezes UOKiK nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań. Gmina zobowiązana została do złożenia, w terminie do dnia 15 stycznia 2013 r., sprawozdania o stopniu realizacji przyjętego w toku postępowania zobowiązania do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia zarzucanemu Gminie Biecz naruszeniu, poprzez przekazanie: 1. informacji dotyczących ilości umów o: - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawartych z konsumentami w oparciu o kwestionowane wzorce; 2. informacji dotyczących ilości konsumentów, którym doręczono aneksy do umów o : - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, uwzględniające wprowadzone we wzorcach umowy zmiany wraz z kopiami 5 przykładowych aneksów skierowanych do konsumentów; 3.kopii 5 przykładowych umów o: - zaopatrzenie w wodę, - odprowadzanie ścieków ryczałtowej, - odprowadzanie ścieków, - zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawartych z konsumentami w okresie od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji do dnia sporządzenia sprawozdania. W związku z tym orzeczono jak w punkcie III sentencji niniejszej decyzji. 15 Prezes UOKiK nie nałożył na Gminę Biecz kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1, art. 26 i 27 oraz art. 106 ust. 1 pkt 4 tej ustawy nie stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 7. POUCZENIE: Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Krakowie,31 - 011 Kraków, Plac Szczepański 5.. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1. Gmina Biecz Urząd Miasta i Gminy Biecz ul. Rynek 1 38-340Biecz 2. a/a RKR