RPZ-16/2012

1 Poznań, dnia 10 sierpnia 2012r. RPZ- 61/4/12/JM DECYZJA nr RPZ 16/2012 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. nr 50 poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu wobec Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z siedzibą w Warszawie - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów I. na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wobec uprawdopodobnienia w toku postępowania stosowania przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. z siedzibą w Warszawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ww. ustawy, polegającej na stosowaniu we wzorcu umowy o nazwie: Ogólne warunki umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego postanowienia, które wpisane zostało do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kpc, o treści: „Należności z tytułu dostarczania paliwa gazowego będą regulowane przez odbiorcę na podstawie faktur wystawianych przez sprzedawcę lub przez inny podmiot działający na jego zlecenie i jego imieniu, w terminach podanych na fakturach (…)” (pkt 2.IV. Zasady prowadzenia rozliczeń), po zobowiązaniu się przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. do podjęcia działań zmierzających do zaniechania zarzuconej praktyki poprzez: a) wprowadzenie do obrotu z konsumentami, w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, nowego wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej dla konsumentów pobierających paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego, zawierającego nowe postanowienie o treści: W przypadku pobierania opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia, sprzedawca poinformuje odbiorcę o planowanych terminach płatności z tytułu prognozowanego zużycia paliwa gazowego w najbliższym okresie rozliczeniowym, najpóźniej wraz z fakturą zawierającą rozliczenie za dostarczone paliwo gazowe za poprzedni okres rozliczeniowy. Jeżeli konieczność wnoszenia opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia nastąpi przed wystawieniem pierwszej faktury rozliczeniowej, wówczas sprzedawca, w terminie trzydziestu (30) dni od rozpoczęcia dostarczania paliwa gazowego do obiektu, poinformuje odbiorcę o ww. terminach płatności PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKiK W POZNANIU ul. Zielona 8, 61-851 Poznań Tel. (0-61) 852-15-17, 852-77-50, Fax (0-61) 851-86-44 E-mail: poznan@uokik.gov.pl 2 b) przesłanie konsumentom pobierającym paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego, będących stronami umów kompleksowych, w których zamieszczono kwestionowane postanowienie, w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, nowego wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej, zawierającego postanowienie o treści przytoczonej powyżej w pkt I a, wraz z informacją o prawie do wypowiedzenia umowy, nakłada się na Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. obowiązek wykonania ww. zobowiązań, w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji II. na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. z siedzibą w Warszawie obowiązek złożenia informacji o stopniu realizacji zobowiązań nałożonych w pkt I a i b sentencji niniejszej decyzji oraz przedłożenia kopii 20 umów zawartych z konsumentami zgodnie z postanowieniami nowego wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej i dowodów potwierdzających fakt przekazania tego wzorca 20 kontrahentom, będących konsumentami, w terminie 1 miesiąca od dnia upływu terminu realizacji ww. zobowiązań. Uzasadnienie W związku z otrzymaną skargą konsumencką Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów- Delegatura w Poznaniu (dalej: Prezes Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające, mające na celu wstępne ustalenie, czy działania Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: PGNiG) dotyczące zasad ustalania należności za dostarczane paliwo gazowe na podstawie jego prognozowanego zużycia oraz wystawiania konsumentom faktur w okresach dłuższych niż 1 miesiąc, uzasadniają wszczęcie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W toku postępowania Prezes Urzędu przeanalizował wzorce umów wykorzystywane przez PGNiG w obrocie konsumenckim, których przedmiotem jest świadczenie usług kompleksowych obejmujących sprzedaż i dystrybucję paliwa gazowego oraz warunki, na jakich PGNiG dokonuje rozliczeń z konsumentami z tytułu dostarczania paliwa gazowego, w tym na podstawie prognozowanego zużycia paliwa. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, PGNiG poinformowało, że w zależności od mocy umownej w stosunkach z konsumentami stosuje m.in. wzorzec umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego do konsumenta pobierającego paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego oraz stanowiący jego załącznik- wzorzec Ogólnych warunków umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego. Jednocześnie PGNiG wskazało, że prognoz zużycia paliwa gazowego dla odbiorców będących konsumentami oraz rozliczeń należności dokonuje zgodnie z zasadami określonymi w § 39 rozporządzenia taryfowego, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi (Dz.U. nr 28 poz. 165) oraz Taryfie dla paliw gazowych PGNiG S.A., część A- Taryfa w zakresie dostarczania paliw gazowych nr 4/2011, zatwierdzonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 30 czerwca 2011r. PGNiG wyjaśniło m.in., że odbiorcy będący konsumentami, którzy odbierają gaz ziemny wysokometanowy lub propan-butan w ilości nie większej niż 10 m 3 /h albo gaz ziemny 3 zaazotowany w ilości nie większej niż 25 m 3 /h (należący do grup taryfowych od W-1.1 do W-4, od Z-1.1 do Z-4, od S-1.1 do S-4, od B-1.1 do B-3.12T oraz od R-1.1 do R-3.12T) są rozliczani za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie wskazań układu pomiarowego w okresach rozliczeniowych ustalonych w Taryfie lub umowie, nie dłuższych niż 12 miesięcy. W okresach tych mogą być pobierane opłaty za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia uwzględniającego charakterystykę poboru paliwa. Konieczność wnoszenia opłat ustalonych na podstawie prognozowanego zużycia następuje nie częściej niż co miesiąc, z wyjątkiem odbiorców zakwalifikowanych do grup taryfowych, których nazwa kończy się oznaczeniem „12T”, którzy są rozliczani na podstawie odczytów własnych. PGNiG zaznaczyło, że ostateczne rozliczenie i ewentualna korekta obciążenia dokonywana jest po odczycie stanu układu pomiarowego. Jak podniosło PGNiG, rozporządzenie taryfowe określa maksymalny czas trwania okresu rozliczeniowego dla wymienionych odbiorców, zezwalając na wprowadzenie okresów krótszych. Stosowanie krótszych okresów rozliczeniowych leży w interesie odbiorców, bowiem pozwala nie tylko na dokonywanie rozliczeń w sposób bardziej adekwatny do rzeczywistego zużycia paliwa, ale także zapobiega nadmiernej kumulacji płatności. W związku z powyższym, pkt 2.12 Taryfy przewiduje, że okres rozliczeniowy dla odbiorców pobierających paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej odpowiada okresowi pomiędzy kolejnymi odczytami OSD (operatora systemu dystrybucyjnego). Liczba odczytów OSD w roku umownym dla poszczególnych grup taryfowych określona jest w pkt 3.3.3.2 Taryfy, oddzielnie dla każdego OSD (spółki gazownictwa), z sieci którego odbiorca pobiera paliwo. PGNiG podkreśliło, że w praktyce odbiorca otrzymawszy fakturę, w której należności oparte są na odczycie OSD, może ustalić termin ostatniego odczytu. Znając postanowienia Taryfy i wiedząc, do jakiej grupy taryfowej jest zakwalifikowany, z łatwością może też przewidzieć planowany termin kolejnego odczytu. PGNiG stwierdziło, że okres rozliczeniowy nie może być określony z góry i w pełni precyzyjnie, bowiem zależy od zdarzenia przyszłego, jakim jest odczyt dokonany przez OSD, który jako przedsiębiorstwo sieciowe ma wyłączną kompetencję do dokonywania odczytów i ustalania ich szczegółowych terminów. W szczególnych sytuacjach, np. nowozawartych umów często zdarza się, że pierwszy okres rozliczeniowy jest krótszy od „modelowego” okresu przewidzianego w Taryfie. PGNiG wyjaśniło, że przy zawieraniu umów kompleksowych pracownicy biur obsługi klienta informują konsumentów o stosowanych w ich przypadku okresach rozliczeniowych, w tym o różnicach pomiędzy poszczególnymi grupami taryfowymi. Przed zawarciem umowy kompleksowej pracownicy przekazują także przyszłemu odbiorcy Taryfę bądź wyciąg z Taryfy i mają obowiązek udzielić mu wszelkich wyjaśnień dotyczących systemu rozliczeń. Na tej podstawie odbiorca decyduje o wyborze określonej grupy taryfowej, co znajduje odzwierciedlenie w treści umowy. PGNiG podkreśliło ponadto, że wraz z informacją o wejściu w życie Taryfy wysyła do odbiorców ulotki informujące o możliwości wyboru grupy taryfowej, z uproszczonym systemem rozliczeń w poszczególnych grupach taryfowych. Informacja o grupie taryfowej i okresie rozliczeniowym zawarta jest także na fakturze rozliczeniowej. Odnosząc się do kwestii wyznaczania terminów do zapłaty należności za dostarczanie paliwa gazowego PGNiG wskazało, że zgodnie z pkt IV.2 Ogólnych warunków umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego, terminy te są określane na fakturach. W praktyce wystawiane faktury wskazują datę płatności przypadającą co najmniej 14 dni po dacie ich wystawienia, a Ogólne warunki umowy kompleksowej przewidują obowiązek PGNiG doręczania faktur nie później niż 7 dni przed terminem płatności określonym na fakturach. Oznacza to, zdaniem PGNiG, że przed zawarciem umowy klient ma możliwość zapoznania się z postanowieniami Taryfy. PGNiG zauważyło ponadto, że przewidziany w pkt V Ogólnych warunków umowy kompleksowej mechanizm reklamacji gwarantuje odbiorcy możliwość kwestionowania terminów płatności, np. w przypadku opóźnień w doręczaniu faktur na skutek działań operatora pocztowego. 4 Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym dała podstawę do wszczęcia przeciwko PGNiG, postanowieniem z dnia 9 lutego 2012r., postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w związku z podejrzeniem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na stosowaniu we wzorcu umowy o nazwie: Ogólne warunki umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego postanowienia, które wpisane zostało do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kpc, o treści: „Należności z tytułu dostarczania paliwa gazowego będą regulowane przez odbiorcę na podstawie faktur wystawianych przez sprzedawcę lub przez inny podmiot działający na jego zlecenie i jego imieniu, w terminach podanych na fakturach (…)” (pkt 2.IV. Zasady prowadzenia rozliczeń). PGNiG zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego nie zgodziło się z postawionym zarzutem. Podniosło, że zakwestionowana klauzula, pomijająca zdanie drugie, które zobowiązuje sprzedawcę do dostarczania faktur nie później niż na 7 dni przed terminem płatności określonym na fakturach, nie wywołuje tożsamych skutków jak klauzule wpisane do rejestru w pozycjach: 495 i 496. Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku uznającym ww. klauzule za niedozwolone, PGNiG wyraziło opinię, że abuzywny skutek tych postanowień polegał na tym, że termin płatności za dostarczane paliwo gazowe i usługi dystrybucji wynikał jedynie z treści faktury. W niniejszej sprawie natomiast PGNiG jest zobowiązane, postanowieniem zawartym w zd. 2 pkt IV.2 Ogólnych warunków umowy kompleksowej, do doręczenia faktury odbiorcy nie później niż 7 dni przed terminem jej płatności. A zatem, jak wskazało PGNiG, konsument zawierając umowę już z wzorca umownego dowiaduje się, że będzie znał wysokość należności co najmniej 7 dni przed terminem płatności. W ocenie PGNiG, nieuprawnione jest tym samym twierdzenie jakoby konsument zawierając umowę z użyciem Ogólnych warunków umowy nie znał terminów płatności przyszłych faktur. PGNiG wyraziło jednak ogólne deklaracje dostosowania się do uwag Prezesa Urzędu, wnosząc jednocześnie o spotkanie w celu przedstawienia przyjętych rozwiązań i mechanizmów funkcjonowania Spółki. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu PGNiG poinformowało, że zawarło [usunięto] umów z konsumentami, zgodnie z postanowieniami wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, w którym zamieszczono zakwestionowane postanowienie. Pismem z dnia 23 maja 2012r. PGNiG zaproponowało zmianę pkt 4.7 obowiązującej Taryfy poprzez doprecyzowanie informacji o częstotliwości wnoszenia opłat przez konsumentów z tytułu prognozowanego zużycia paliwa gazowego. Zadeklarowało także wdrożenie rozwiązań, które przyczynią się do podniesienia standardów obsługi odbiorców i nie będą budzić wątpliwości Prezesa Urzędu. PGNiG poinformowało jednocześnie, że po wypracowaniu satysfakcjonujących obie strony rozwiązań będzie wnioskować, aby Prezes UOKiK wydał decyzję na podstawie art. 28 ustawy (…). Kolejnym pismem z dnia 6 lipca 2012r. PGNiG wniosło o wydanie, w trybie art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, decyzji zobowiązującej do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia zarzucanym naruszeniom zbiorowych interesów konsumentów poprzez wykonanie następujących zobowiązań: I. w terminie 12 (dwunastu) miesięcy od uprawomocnienia się decyzji kończącej postępowanie- do zawierania umów z konsumentami, pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego, z wykorzystaniem wzorca zawierającego nowe postanowienie, o treści: W przypadku pobierania opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia, sprzedawca poinformuje odbiorcę o planowanych terminach płatności z tytułu prognozowanego zużycia paliwa 5 gazowego w najbliższym okresie rozliczeniowym, najpóźniej wraz z fakturą zawierającą rozliczenie za dostarczone paliwo gazowe za poprzedni okres rozliczeniowy. Jeżeli konieczność wnoszenia opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia nastąpi przed wystawieniem pierwszej faktury rozliczeniowej, wówczas sprzedawca, w terminie trzydziestu (30) dni od rozpoczęcia dostarczania paliwa gazowego do obiektu, poinformuje odbiorcę o ww. terminach płatności II. w terminie 12 (dwunastu) miesięcy od uprawomocnienia się decyzji kończącej postępowanie- do wysłania do wszystkich odbiorców paliwa gazowego, będących konsumentami, pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego i będących stronami obowiązujących umów, dla których Ogólne warunki umowy zawierają zakwestionowane postanowienie, nowego wzorca umowy, zmodyfikowanego w sposób określony w pkt I, w trybie przewidzianym w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r.- Prawo energetyczne, informując o przysługującym prawie do wypowiedzenia umowy. W opinii PGNiG, proponowane postanowienie doprecyzowuje pkt IV.2 Ogólnych warunków umowy kompleksowej. Przewiduje obowiązek dodatkowego informowania odbiorcy, od którego pobierane są opłaty na podstawie prognozowanego zużycia paliwa, o przyszłych terminach płatności na cały okres rozliczeniowy. PGNiG podkreśliło, że harmonogram będzie doręczany odbiorcy wraz z fakturą obejmującą rozliczenie mijającego okresu rozliczeniowego, na nowy rozpoczynający się okres. W przypadku nowozawartych umów, w których konieczność wnoszenia opłat na podstawie prognozowanego zużycia nastąpi przed wystawieniem pierwszej faktury rozliczeniowej, harmonogram będzie przesłany w ciągu 30 dni od dnia rozpoczęcia dostarczania paliwa gazowego do odbiorcy. PGNiG stwierdziło, że w wyniku wprowadzenia proponowanych zmian konsument uzyska przejrzystą informację o przyszłych terminach płatności, co pozwoli mu na lepsze planowanie wydatków. Terminy wykonania złożonych zobowiązań PGNiG uzasadniło skalą prowadzonej działalności oraz zmianami w otoczeniu prawnym działalności energetycznej. PGNiG wskazało, że zmiany w Ogólnych warunkach umowy pragnie połączyć ze spodziewanymi zmianami przepisów prawa, w szczególności wejściem w życie nowej ustawy- Prawo gazowe, a także nowymi Instrukcjami Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej. Poinformowało także, że projektuje uwzględnienie w treści wzorców zmian umożliwiających wykorzystanie nowoczesnych kanałów komunikacji do kontaktów z klientem (np. Contact Center). PGNiG podkreśliło, że dokonanie tych zmian w jednym czasie obniży znacznie koszty wysyłki nowych wzorców do ponad 6 mln odbiorców, a zatem jest uzasadnione ekonomicznie. Jest to tym bardziej istotne, że koszty dodatkowej wysyłki przełożyłyby się na zwiększenie tzw. kosztów uzasadnionych działalności Spółki, co w efekcie znalazłoby swoje niekorzystne odzwierciedlenie w zmianie opłaty abonamentowej. PGNiG zobowiązało się ponadto do złożenia sprawozdania z wykonania przyjętych zobowiązań poprzez dostarczenie dokumentów i danych świadczących o zmianie zakwestionowanej praktyki. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Spółka pod firmą: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. z siedzibą w Warszawie została wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem 0000059492. Przedmiotem jej działalności jest m.in. sprzedaż detaliczna paliw (dowód: odpis z Krajowego Rejestru Sądowego- k. 530- 540 akt). Umowy z konsumentami PGNiG zawiera m.in. w oparciu o wzorzec umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego do konsumenta pobierającego paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan- butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego oraz stanowiący jego integralną część- wzorzec o nazwie: Ogólne warunki umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego. 6 Ww. wzorce nie określają terminu spełnienia świadczenia przez konsumenta. We wzorcu Ogólnych warunków umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego zamieszczono natomiast postanowienie, zgodnie z którym „Należności z tytułu dostarczania paliwa gazowego będą regulowane przez odbiorcę na podstawie faktur wystawianych przez sprzedawcę lub przez inny podmiot działający na jego zlecenie i jego imieniu, w terminach podanych na fakturach (…)” (pkt 2.IV. Zasady prowadzenia rozliczeń). Postanowienie to może zostać uznane za tożsame z klauzulami wpisanymi w pozycjach: 495 i 496 rejestru niedozwolonych postanowień umownych, o treści odpowiednio: Należność za gaz ziemny oraz świadczone kupującemu usługi będą regulowane na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym na fakturze, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od daty otrzymania faktury z wyłączeniem § 5 ust. 3 umowy. Należność za gaz ziemny, o której mowa w § 5 ust. 3 umowy, kupujący będzie regulował na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym na fakturze oraz Należność za gaz ziemny oraz świadczone kupującemu usługi będą regulowane na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę (…) 14 dniowym od daty wystawienia faktury w przypadku wysyłki pocztą, z wyłączeniem § 5 ust. 3 umowy. Należność za gaz ziemny, o której mowa w § 5 ust. 3 umowy, kupujący będzie regulował na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym w fakturze. Ww. wzorzec Ogólnych warunków umowy kompleksowej PGNiG wykorzystuje w obrocie prawnym od dnia 1 października 2008r. W oparciu o jego postanowienia zawarło łącznie [usunięto] umów (dowód: Ogólne warunki umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, stanowiące załącznik do umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego do konsumenta pobierającego paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego- k. 82- 85 akt, pisma PGNiG z dnia: 16 sierpnia 2011r.- k. 32- 42 akt i 29 lutego 2012r.- k. 520- 522 akt). W trakcie prowadzonego postępowania PGNiG wniosło o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zobowiązując się do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia zarzucanym naruszeniom zbiorowych interesów konsumentów poprzez: I. zawieranie umów z konsumentami, pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego, z wykorzystaniem wzorca zawierającego nowe postanowienie, o treści: W przypadku pobierania opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia, sprzedawca poinformuje odbiorcę o planowanych terminach płatności z tytułu prognozowanego zużycia paliwa gazowego w najbliższym okresie rozliczeniowym, najpóźniej wraz z fakturą zawierającą rozliczenie za dostarczone paliwo gazowe za poprzedni okres rozliczeniowy. Jeżeli konieczność wnoszenia opłat za dostarczanie paliwa gazowego na podstawie prognozowanego zużycia nastąpi przed wystawieniem pierwszej faktury rozliczeniowej, wówczas sprzedawca, w terminie trzydziestu (30) dni od rozpoczęcia dostarczania paliwa gazowego do obiektu, poinformuje odbiorcę o ww. terminach płatności II. wysłanie do wszystkich odbiorców paliwa gazowego, będących konsumentami, pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego i będących stronami obowiązujących umów, dla których Ogólne warunki umowy zawierają zakwestionowane postanowienie, nowego wzorca umowy, zmodyfikowanego w sposób określony w pkt I, w trybie przewidzianym w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r.- Prawo energetyczne, informując o przysługującym prawie do wypowiedzenia umowy. PGNiG zadeklarowało wykonanie złożonych zobowiązań w terminie 12 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji kończącej postępowanie. Jednocześnie zobowiązało się do przedstawienia informacji o realizacji zobowiązań, w terminie 1 miesiąca od upływu terminu określonego w pkt I i II, poprzez dostarczenie dokumentów i danych świadczących o zmianie zakwestionowanej praktyki i przekazanie Prezesowi Urzędu: 7 - wprowadzonego do stosowania tekstu jednolitego wzorca umownego stosowanego przy zawieraniu umów kompleksowych z konsumentami pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan- butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego, uwzględniającego zmiany wynikające z pkt I zobowiązania - informacji o liczbie konsumentów, do których wysłano wzorzec umowny o treści zmienionej zgodnie z pkt I zobowiązania, w terminie 1 miesiąca od upływu terminu określonego w pkt II. (dowód: pismo PGNiG z dnia 6 lipca 2012r.- k. 553- 555 akt). Prezes Urzędu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Podstawą ingerencji Prezesa Urzędu jest uprzednie ustalenie, że doszło do naruszenia interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 2001r. sygn. akt I CKN 1217/98 stwierdził, że w odniesieniu do konsumentów ustawa chroni ich interesy jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym, zbiorowym, a nie indywidualnym czy nawet grupowym w rozumieniu sumy indywidualnych interesów konsumentów. Działaniami antykonsumenckimi są więc jedynie takie działania, które dotykają sfery interesów szerszego kręgu uczestników rynku. W ocenie Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub mogą stać się klientami PGNiG, a więc zawrzeć z nim umowę w oparciu o wzorzec Ogólnych warunków umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, w którym zamieszczone zostało kwestionowane postanowienie. Działania PGNiG nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów- obecnych i przyszłych kontrahentów, których sytuacja jest identyczna i wynika z posługiwania się przez PGNiG wzorcem umownym. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istnieje zatem możliwość poddania zachowania PGNiG dalszej ocenie pod kątem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione- na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania- że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu może w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. Przytoczony przepis jako przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji przez Prezesa Urzędu wskazuje: uprawdopodobnienie naruszenia zakazu określonego w art. 24 ustawy oraz zobowiązanie się przedsiębiorcy , któremu jest zarzucane takie naruszenie, do podjęcia lub zaniechania działań zmierzających do zapobieżenia naruszeniu. Z uwagi na złożenie przez PGNiG wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ustawy niezbędne jest rozważenie, czy wskazane w tym przepisie warunki zaistniały w odniesieniu do działań i zobowiązań ww. przedsiębiorcy. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga, czy stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów zostało uprawdopodobnione na obecnym etapie postępowania. 8 PGNiG zarzucono stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działania przedsiębiorcy, w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kpc. Stwierdzenie przedmiotowej praktyki wymaga spełnienia dwóch przesłanek: bezprawności działania przedsiębiorcy i naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Bezprawność praktyki zarzuconej PGNiG wynika z tożsamości stosowanego przez nie postanowienia wzorca umowy z postanowieniami wpisanymi do rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, Prezes Urzędu może stwierdzić stosowanie praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy również w odniesieniu do przedsiębiorcy, który nie był stroną postępowania sądowego zakończonego wpisaniem danej klauzuli do rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2005r. sygn. akt VI ACa 760/05 podkreślił, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Jak wskazał Sąd Apelacyjny, naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne już wpisane do rejestru, przy czym wpis taki związany był z działaniami innych przedsiębiorców. Z kolei w wyroku z dnia 25 maja 2005r. sygn. akt XVII Ama 46/04 Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK) wyraził pogląd, że dla uznania określonej klauzuli za niedozwolone postanowienie umowne wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie klauzul powinien być bowiem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli więc cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Przedstawione powyżej orzecznictwo potwierdza uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt III SZP 3/2006, w której uznano, że stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie- Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 23a 1 . Odwołując się do argumentów o charakterze celowościowym oraz kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności tego przepisu, Sąd Najwyższy podkreślił, że praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów obejmuje również przypadki wprowadzenia jedynie zmian kosmetycznych, polegających na przestawieniu szyku wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru, która wywołuje takie same skutki godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej co wpisana do rejestru. (…) Możliwość uznania zachowania przedsiębiorcy, polegającego na stosowaniu postanowień wzorców umownych, które nie mają identycznego brzmienia jak postanowienia wpisane do rejestru, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, w sposób istotny zwiększa skuteczność obu instytucji (tj. niedozwolonych postanowień umownych oraz praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumenta), zniechęcając przedsiębiorców do obchodzenia wpisów dokonanych w rejestrze niedozwolonych postanowień. 1 W obowiązującej obecnie ustawie z dnia 16.02.2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów uregulowana została w art. 24. 9 Nie jest więc konieczna dokładna, literalna zbieżność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej. Niedozwolone będą również takie postanowienia wzorców umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, których treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną wykładnię. W ocenie Prezesa Urzędu, postanowienie Ogólnych warunków umowy kompleksowej zakwestionowane w niniejszym postępowaniu, zgodnie z którym: „Należności z tytułu dostarczania paliwa gazowego będą regulowane przez odbiorcę na podstawie faktur wystawianych przez sprzedawcę lub przez inny podmiot działający na jego zlecenie i jego imieniu, w terminach podanych na fakturach” może zostać uznane za tożsame z klauzulami wpisanymi do rejestru niedozwolonych postanowień umownych w pozycjach: 495 i 496. Wyrokiem z dnia 14 marca 2005r. sygn. akt XVII Amc 6/04 SOKiK uznał za niedozwolone postanowienia o treści: Należność za gaz ziemny oraz świadczone kupującemu usługi będą regulowane na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym na fakturze, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od daty otrzymania faktury z wyłączeniem § 5 ust. 3 umowy. Należność za gaz ziemny, o której mowa w § 5 ust. 3 umowy, kupujący będzie regulował na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym na fakturze (pozycja 495 rejestru) oraz Należność za gaz ziemny oraz świadczone kupującemu usługi będą regulowane na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę (…) 14 dniowym od daty wystawienia faktury w przypadku wysyłki pocztą, z wyłączeniem § 5 ust. 3 umowy. Należność za gaz ziemny, o której mowa w § 5 ust. 3 umowy, kupujący będzie regulował na podstawie faktur wystawionych przez sprzedawcę w terminie podanym w fakturze (pozycja 496 rejestru). W uzasadnieniu wyroku SOKiK podzielił stanowisko powoda- Prezesa Urzędu co do abuzywności ww. postanowień w świetle art. 385 3 pkt 8 i 9 Kodeksu cywilnego. Zdaniem SOKiK, postanowienia te powodują, że przy zawieraniu umowy z przedsiębiorcą konsument nie posiada wiedzy odnośnie terminu płatności należności za świadczenie drugiej strony, gdyż umowa takiego terminu nie określa, a czyni to wyłącznie faktura doręczona po jej zawarciu. SOKiK zauważył, że może wywoływać to szereg negatywnych konsekwencji dla konsumenta, np. konieczność zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie należności w przypadku otrzymania faktury pocztą po terminie płatności bądź wyznaczenia zbyt krótkiego terminu płatności, z uwagi na opóźnienie doręczenia faktury. Jak wskazał SOKiK, przedsiębiorca zastrzegł sobie w tych klauzulach wyłączne uprawnienie do ustalania terminu płatności należności przez konsumenta. Z tych też przyczyn klauzule te, zdaniem SOKiK, są niedozwolone w rozumieniu art. 385 3 pkt 8 i 9 Kodeksu cywilnego. W ocenie Prezesa Urzędu, kwestionowane postanowienie, mimo różnic w treści zawiera w istocie tożsamą regulację, jak przytoczone klauzule. Podobnie jak powołane klauzule niedozwolone, postanowienie to nie określa terminu zapłaty przez konsumenta należności na rzecz przedsiębiorcy. Należy przy tym zauważyć, że termin uiszczenia należności za dostarczanie paliwa gazowego nie został też określony we wzorcu umowy kompleksowej, której załącznik stanowią Ogólne warunki umowy kompleksowej. Oznacza to, że zawierając umowę kompleksową z PGNiG konsument nie wie, w jakim terminie powinien uiścić należności za dostarczanie paliwa na rzecz PGNiG. Termin ten może bowiem każdorazowo ustalić PGNiG dopiero w wystawianej konsumentowi fakturze. Z uwagi na powyższe, Prezes Urzędu uznał, że na obecnym etapie postępowania uprawdopodobniona została bezprawność działań PGNiG, wynikająca z tożsamości stosowanego przez nie postanowienia wzorca z postanowieniami wpisanymi do rejestru. Do uznania, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z praktyką określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów niezbędne jest ponadto uprawdopodobnienie, że bezprawne działanie PGNiG godzące w interes konsumentów dotyczy tzw. zbiorowego interesu konsumentów. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt III SK 27/07 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia tego pojęcia prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem 10 konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. W ocenie Sądu, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał zatem, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy . Zdaniem Prezesa Urzędu, działanie PGNiG godzić może w interesy nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zidentyfikować, tj. wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowy kompleksowe zgodnie z kwestionowanym wzorcem oraz wszystkich jego potencjalnych klientów, należących do grupy odbiorców pobierających paliwo gazowe w ilości do 10 m 3 /h gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h gazu ziemnego zaazotowanego. W tym wypadku z samej istoty posługiwania się przez PGNiG wzorcem umowy wynika powtarzalność jego zachowania wobec takich osób. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu uznał za uprawdopodobnioną drugą przesłankę zarzuconej PGNiG praktyki tj. naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Wnosząc o wydanie decyzji w trybie art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, PGNiG zobowiązało się do zaniechania stosowania zarzuconej praktyki poprzez: zawieranie umów z konsumentami pobierającymi paliwo gazowe z sieci dystrybucyjnej w ilości do 10 m 3 /h dla gazu ziemnego wysokometanowego lub gazu propan-butan albo do 25 m 3 /h dla gazu ziemnego zaazotowanego zgodnie z nowym wzorcem umowy, zawierającym nowe postanowienie oraz przesłanie tego wzorca swoim kontrahentom, będącym konsumentami. W ocenie Prezesa Urzędu, zmiany wprowadzone do nowego wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej nie pozwalają na stwierdzenie, że zamieszczone w nich postanowienie mieści się w hipotezach klauzul wpisanych do rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Zgodnie z tym postanowieniem, PGNiG ma dodatkowy obowiązek poinformowania o terminach zapłaty należności zarówno swoich dotychczasowych kontrahentów, jak i tych konsumentów, którzy są stronami nowozawartych umów. W pierwszym przypadku, tj. w ramach obowiązujących umów kompleksowych, PGNiG ma obowiązek przekazania konsumentom informacji o terminach płatności opłat ustalonych na podstawie prognozowanego zużycia na kolejny okres rozliczeniowy najpóźniej wraz z fakturą rozliczeniową za poprzedni okres rozliczeniowy. W drugim, PGNiG ma obowiązek udzielenia informacji o terminach płatności w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia dostarczania paliwa. Postanowienie nie określa wprawdzie wprost terminów zapłaty należności, niemniej jednak wskazuje konsumentowi, że otrzyma tego rodzaju informację bezpośrednio po zawarciu umowy, nie później niż w terminie 30 dni od rozpoczęcia dostarczania paliwa, a następnie, na kolejny okres rozliczeniowy, najpóźniej z fakturą rozliczeniową za miniony okres rozliczeniowy. Zdaniem Prezesa Urzędu, konsument uzyska w konsekwencji informacje co do terminu spełnienia swojego świadczenia na rzecz PGNiG. Dodatkowe zastrzeżenie w zd. 2 pkt IV.2 Ogólnych warunków umowy kompleksowej, że PGNiG jest zobowiązane do dostarczenia faktury nie później niż na 7 dni przed terminem jej płatności, zabezpiecza interesy konsumentów przed ryzykiem skrócenia terminu do zapłaty należności, które uniemożliwiałoby jego dochowanie przez konsumenta. Wyklucza to możliwość uznania, że PGNiG jest uprawnione do dokonywania wiążącej interpretacji umowy w zakresie dowolnego określenia dopiero w fakturze terminu zapłaty należności przez konsumenta. 11 Postanowienie to może zostać zamieszczone w nowym wzorcu Ogólnych warunków umowy kompleksowej, który PGNiG zobowiązało się wykorzystywać do zawierania umów z konsumentami. Zobowiązanie PGNiG do przesłania kontrahentom nowego wzorca umowy pozwoli na wyeliminowanie kwestionowanego postanowienia z obrotu prawnego. W świetle powyższego Prezes Urzędu uznał, że podjęte przez PGNiG zobowiązanie zmierza bezpośrednio do zapobieżenia naruszeniom art. 24 ustawy. Możliwe jest więc uznanie, że spełniony został drugi, obok uprawdopodobnienia stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, warunek niezbędny do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W pkt I a i b sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył zatem na PGNiG obowiązek wykonania przyjętych zobowiązań poprzez wprowadzenie do obrotu z konsumentami nowego wzorca Ogólnych warunków umowy kompleksowej, w którym zamieszczono dodatkowe postanowienie określające obowiązki informacyjne PGNiG względem konsumentów w zakresie terminów płatności należności za dostarczanie paliwa gazowego oraz przesłanie tego wzorca kontrahentom, będącym konsumentami. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wyznaczył PGNiG termin 12 miesięcy, począwszy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, do wykonania przyjętych zobowiązań. Prezes Urzędu uwzględnił argumentację PGNiG uzasadniającą powiązanie terminu wykonania zobowiązań z innymi działaniami wynikającymi m.in. z projektowanych zmian w otoczeniu prawnym działalności energetycznej i planowanym wejściem w życie przepisów prawa gazowego, nowych Instrukcji Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej oraz projektowanych zmian wzorców w zakresie wykorzystania nowoczesnych kanałów komunikacji z klientami. Jak wskazało PGNiG, dokonanie zmian w jednym czasie obniży znacznie koszty przesłania wzorców do odbiorców, które przekładają się na koszty działalności, a w efekcie- wysokość opłaty abonamentowej ponoszonej przez odbiorców. Istotny jest również fakt, że na PGNiG spoczywa obowiązek przesłania wzorców do ponad [usunięto] kontrahentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, określając termin wykonania zobowiązań należy także wziąć pod uwagę skalę działalności PGNiG, w tym konieczność koordynacji działań wielu jednostek organizacyjnych i terytorialnych PGNiG w całym kraju oraz z innymi przedsiębiorcami- operatorami systemów dystrybucyjnych, którzy dokonują odczytów urządzeń pomiarowych. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy, Prezes Urzędu nałożył na PGNiG obowiązek przedstawienia informacji o stopniu realizacji nałożonych zobowiązań oraz przedłożenia kopii 20 umów zawartych z konsumentami zgodnie z postanowieniami nowego wzorca umowy i dowodów potwierdzających fakt przekazania tego wzorca 20 kontrahentom, będącym konsumentami, w terminie 1 miesiąca od dnia upływu terminów realizacji ww. zobowiązań. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. - od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie- Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów- Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Otrzymuje: 12 Pan Mec. Rafał Przystański- pełnomocnik PGNiG S.A. Wierciński, Kwieciński, Baehr Sp.k. ul. Paderewskiego 7 61-770 Poznań