RŁO-1/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61-32/11/AM Łódź, dnia 1 marca 2012 r. DECYZJA Nr RŁO 1/2012 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie podejrzenia stosowania przez TOYA Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na bezprawnym żądaniu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych od konsumentów, którzy nie otrzymali negatywnej oceny wiarygodności płatniczej, co jak zostało uprawdopodobnione, stanowi naruszenie art. 57 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) i przyjęciu zobowiązania TOYA Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi do zaniechania stosowania zarzucanej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów poprzez usunięcie dotychczasowych zapisów o wekslu i kaucji ze wzorców umów pn. Regulamin korzystania z usług TOYA oraz Umowa abonencka nr…o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na TOYA Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, obowiązek wykonania tego zobowiązania w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji poprzez: a) wprowadzenie zmian we wzorcu umowy pn. Regulamin korzystania z usług TOYA zgodnie z projektem z dnia 23 stycznia 2012 r., b) wprowadzenie zmian we wzorcu umowy pn. Umowa abonencka nr…o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zgodnie z projektem z dnia 23 stycznia 2012 r. II. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, 2 – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na TOYA Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi obowiązek złożenia sprawozdania o stopniu realizacji przyjętego zobowiązania , w tym doręczenia dowodów na okoliczność wprowadzenia do obrotu z konsumentami wzorców umów pn. Regulamin korzystania z usług TOYA i Umowa abonencka nr…o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zawierających zmiany wynikające ze złożonego zobowiązania oraz podpisywania nowych ewentualnych umów zgodnie ze zmienionymi wzorcami umów, a także na okoliczność poinformowania konsumentów, będących stronami dotychczas zawartych umów, o wynikających z przyjętego zobowiązania zmianach w umowach w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie W dniach od 13 maja 2011 r. do 29 lipca 2011 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu” – przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego celem było wstępne ustalenie, czy działania TOYA Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi – zwanej dalej: „Spółką” – w zakresie ustanawiania zabezpieczeń wierzytelności wynikających z umów o usługi telekomunikacyjne zawieranych z konsumentami, nie naruszają chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniając podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach lub wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Wstępna ocena dostarczonego przez Spółkę materiału dowodowego w postaci wzorców umów o nazwach: Regulamin korzystania z usług TOYA – zwany dalej: „Regulaminem” – i Umowa abonencka nr…o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) ) – zwaną dalej: „ Umową Abonencką” – wraz z drukiem weksla stosowanego do tych umów wykazała, iż Spółka pobiera od konsumentów zabezpieczenie w postaci weksla in blanco na zabezpieczenie wierzytelności przysługujących jej z umowy o usługę telekomunikacyjną z tytułu kar umownych (w tym kar umownych z tytułu opóźnienia w zwrocie urządzenia dostępowego, kosztów naprawy lub wymiany urządzenia dostępowego), abonamentu i innych opłat w każdym przypadku, gdy zawarcie umowy z konsumentem wiąże się z wydaniem sprzętu takiego jak modem, czy dekoder. Przepis art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) – zwanej dalej: „prawem telekomunikacyjnym” – stanowi, iż dostawca usług może odmówić użytkownikowi końcowemu zawarcia umowy o zapewnienie przyłączenia do sieci lub o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub zawrzeć umowę o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci na warunkach mniej korzystnych dla użytkownika końcowego w wyniku negatywnej oceny wiarygodności płatniczej dokonanej na podstawie informacji udostępnionych przez biuro informacji gospodarczej, o którym mowa w art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego, w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy. Z przepisu prawa telekomunikacyjnego wynika zatem, iż dostawca może uzależnić zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub zawrzeć umowę na warunkach mniej korzystnych dla odbiorcy, w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy, tylko w sytuacji negatywnej 3 oceny wiarygodności płatniczej odbiorcy dokonanej w oparciu o dane przekazane przez biuro informacji gospodarczej w sposób określony przepisami prawa. Na podstawie wstępnych ustaleń poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego Prezes Urzędu uznał, że Spółka może stosować bezprawną praktykę polegającą na żądaniu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych od konsumentów, którzy nie otrzymali negatywnej oceny wiarygodności płatniczej. W związku z powyższym, w dniu 21 września 2011 r. Prezes Urzędu wszczął z urzędu, Postanowieniem Nr 1/61-32/11 (dowód: karta Nr 1), postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Spółkę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów” – polegającej na bezprawnym żądaniu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych od konsumentów, którzy nie otrzymali negatywnej oceny wiarygodności płatniczej, co może stanowić naruszenie art. 57 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego, o czym zawiadomił Spółkę (dowód: karty Nr 4-5). Spółka ustosunkowała się do przedstawionego zarzutu w ten sposób, iż w pismach z dnia 14 października 2011 r. (dowód: karty Nr 77-80), z dnia 28 listopada 2011 r. (dowód: karty Nr 81-82) i z dnia 23 stycznia 2012 r. (dowód: karty Nr 87-94) wniosła o zastosowanie w stosunku do niej art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązała się równocześnie do wprowadzenia zmian w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umów Regulamin i Umowa abonencka poprzez wykreślenie z tych wzorców dotychczasowych postanowień o wekslu i kaucji oraz do zaniechania stosowania tych postanowień w obowiązujących umowach z konsumentami. Wskazała, iż zmiany wzorców i umów obowiązywać będą od dnia 1 kwietnia 2012 r. Dodatkowo, przedłożyła projekty wzorców pn. Regulamin i Umowa abonencka, z których dotychczasowe postanowienia o zabezpieczeniu wierzytelności zostały wykreślone, a na ich miejsce wprowadzono postanowienia odpowiadające treści art. 57 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego, a także projekt aneksu do umów abonenckich pn. Aneks do umowy o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) , który posłużyć ma do wprowadzenia zmian postanowień o zabezpieczeniu w obowiązujących umowach z konsumentami. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: TOYA Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi jest spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, rejestru przedsiębiorców pod numerem 0000062796. Spółka jest wpisana także pod numerem 127 do rejestru operatorów telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług telekomunikacyjnych takich jak usługa telewizji kablowej, usługa Internet, usługa telefonii (dowód: karta Nr 9-16, dane ze strony http://www.uke.gov.pl/). Prezes Urzędu ustalił, iż Spółka stosuje w obrocie z konsumentami m.in. wzorce umów o nazwie Regulamin i Umowa Abonencka. Wzorce te są stosowane na obszarach miast, na terenie których Spółka prowadzi działalność tj. tajemnica przedsiębiorstwa (dowód: karta Nr 7-8, 20-23, 60-62). 4 Prezes Urzędu ustalił, że w § 11 Regulaminu Spółka stosuje postanowienia o treści: 1. „Operator może uzależnić zawarcie Umowy od podpisania przez Abonenta weksla in blanco nie na zlecenie, na zabezpieczenie należności przysługujących Operatorowi od Abonenta. W przypadku niezapłacenia Operatorowi przysługujących mu należności, a zwłaszcza: - kar umownych, - innych należności, o których mowa w §22, - poniesionych kosztów naprawy lub wymiany Urządzenia dostępowego (§21 ust. 1 i 4), - Abonamentu lub innych opłat wymienionych w części VII Regulaminu. Operator może wypełnić weksel w każdym czasie kwotą wynikającą z zadłużenia Abonenta z tytułu niniejszej umowy wraz z należnymi odsetkami i kosztami dochodzenia należności, uzupełnić weksel według swego uznania datą i miejscem wystawienia weksla, datą i miejscem płatności oraz klauzulą „bez protestu” oraz przystąpić do jego realizacji.”. 2. „Po zaprzestaniu przez Abonenta korzystania z Usług Operatora i braku zadłużenia z tytułu niniejszej umowy, niewykorzystany weksel zostanie przez Abonenta odebrany w Biurze Obsługi Klienta. W przypadku nieodebrania weksla w terminie 30 dni, Operator upoważniony jest do zniszczenia weksla.”. 3. „W przypadku przekazania Abonentowi w ramach Usług więcej niż jednego Urządzenia dostępowego należącego do Operatora, Operator zastrzega sobie prawo do wymagania od Abonenta podpisania kolejnego weksla na dodatkowe Urządzenia dostępowe lub podpisania aneksu do Umowy zabezpieczającego kolejne Usługi.”. 4. „Operator zastrzega sobie prawo do zmiany formy zabezpieczenia przysługujących mu należności, o których mowa w ust. 1 na kaucję pobieraną przez Operatora wyłącznie w Biurze Obsługi Abonenta.”. 5. „Kaucja nie podlega oprocentowaniu i ulega zwrotowi w przypadku rozwiązania Umowy, o ile Operator nie zaliczy jej na poczet opłat należnych Operatorowi.”. Jednocześnie § 22 Regulaminu stanowi: 1. „W przypadku opóźnienia się Abonenta ze zwrotem Urządzenia dostępowego powyżej 7 dni, winien on zapłacić Operatorowi karą umowną. Jeżeli Urządzenie dostało dostarczone do operatora w okresie od 7 do 30 dni począwszy od daty zakończenia Umowy, kara umowna równa jest 1/30 wartości Abonamentu za każdy dzień opóźnienia. W przypadku braku zwrotu Urządzenia dostępowego powyżej 30 dni od daty zakończenia Umowy, Abonent jest zobowiązany do zapłacenia kary umownej równej 1000 zł.”. 2. „Zapłata kary umownej nie zwalnia Abonenta od obowiązku zwrotu Urządzenia dostępowego.”. 3. „Abonent ponosi odpowiedzialność za szkodę poniesioną przez Operatora wskutek naruszenia przez Abonenta warunków Regulaminu, Umowy lub obowiązujących przepisów prawa.”(…) . Część VII Regulaminu nosi nazwę „Opłaty”. Rozpoczyna ją § 26 o treści: 1. Wysokość opłat określają Cenniki. 2. Abonent jest obowiązany do regulowania, zgodnie z Cennikiem: 1) opłaty instalacyjnej określonej Umową, płatnej w chwili zawarcia Umowy, 2) miesięcznego abonamentu, płatnego do 15 dnia każdego miesiąca, 3) innych opłat przewidzianych Cennikami, Regulaminem i Umową.” (…). 5 Prezes Urzędu ustalił jednocześnie, iż w Umowie Abonenckiej, w §1 ust. 3 znajduje się postanowienie o treści: „W celu zabezpieczenia roszczeń Operatora z tytułu niniejszej umowy/aneksu, Abonent przy jej zawieraniu:
wydał/
nie wydał Operatorowi…szt. weksli gwarancyjnych in blanco
uiścił kaucję w wysokości…..zł
nie ma zastosowania.” Wskazane postanowienia Regulaminu i Umowy Abonenckiej stanowią zatem, że Spółka może uzależnić zawarcie umowy z abonentem od podpisania przez konsumenta weksla in blanco, który będzie służył zabezpieczeniu należności wynikających z umowy takich jak: abonament, kary umowne, koszty naprawy lub wymiany urządzenia dostępowego. Spółka zastrzega także możliwość zmiany formy zabezpieczenia na kaucję, która jest zwracana z chwilą rozwiązania umowy o ile Spółka nie zaliczy jej na poczet wynikających z umowy należności. Z postanowień Regulaminu nie wynika, czy Spółka może żądać zabezpieczenia w każdym przypadku, gdy podpisuje umowę z konsumentem, czy tylko w takim wypadku, gdy podpisuje umowę z konsumentem, który uzyskał negatywną ocenę wiarygodności płatniczej. Prezes Urzędu, na podstawie oświadczenia Spółki ustalił jednakże, że konsumenci udzielają Spółce zabezpieczenia w formie weksla lub kaucji w przypadkach, kiedy wydawany jest im sprzęt do realizacji umowy: modem i/lub dekoder. W takich wypadkach udzielenie zabezpieczenia jest warunkiem podpisania umowy. W pozostałych wypadkach umowa zawierana jest bez zabezpieczenia w formie weksla lub kaucji (dowód: karta Nr 7-8). Prezes Urzędu ustalił także w oparciu o oświadczenie Spółki, że co najmniej w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 21 września 2011r. Spółka, przy zawieraniu z konsumentami umów wiążących się z podpisaniem weksla, nie dokonywała oceny wiarygodności płatniczej konsumentów w oparciu o informacje przekazane przez biuro informacji gospodarczej (dowód: karta Nr 79). Prezes Urzędu ustalił jednocześnie, że przepis art. 57 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego stanowi, iż dostawca usług może odmówić użytkownikowi końcowemu zawarcia umowy o zapewnienie przyłączenia do sieci lub o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub zawrzeć umowę o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci na warunkach mniej korzystnych dla użytkownika końcowego w wyniku negatywnej oceny wiarygodności płatniczej dokonanej na podstawie informacji udostępnionych przez biuro informacji gospodarczej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy. Przepis art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego stanowi zaś, że dostawca usług może uzależnić zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci, od pozytywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego wynikającej z danych będących w posiadaniu dostawcy usług lub udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. Nr 81, poz. 530); dostawca usług powiadamia użytkownika końcowego o wystąpieniu takiego zastrzeżenia. W pismach z dnia 14 października 2011 r. (dowód: karty Nr 77-80), z dnia 28 listopada 2011 r. (dowód: karty Nr 81-82) i z dnia 23 stycznia 2012 r. (dowód: karty Nr 87- 94) Spółka wniosła o zastosowanie w stosunku do niej art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i zobowiązała się równocześnie do wprowadzenia zmian w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umów pn. Regulamin i Umowa abonencka oraz do 6 zmiany obowiązujących umów z konsumentami w zakresie dotychczas stosowanych postanowień o wekslu i kaucji podając, iż zmiany wzorców i umów obowiązywać będą od dnia 1 kwietnia 2012 r. Dodatkowo, przedłożyła projekty wzorców pn. Regulamin i Umowa abonencka, z których dotychczasowe postanowienia o zabezpieczeniu wierzytelności zostały wykreślone, a na ich miejsce zostały wprowadzone postanowienia odpowiadające treści art. 57 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego, a także projekt aneksu, który posłużyć ma do wprowadzenia zmian w zakresie postanowień o zabezpieczeniu w zawartych dotychczas umowach z konsumentami. I tak, z przedłożonego projektu Regulaminu wynika, że dotychczasowe postanowienie § 11 zostanie wykreślone, a na jego miejsce ma zostać wprowadzone postanowienie o treści: „1. Operator może uzależnić zawarcie Umowy od: 1) dostarczenia przez Abonenta dokumentów potwierdzających możliwość wykonania zobowiązania wobec Operatora wynikającego z umowy, 2) pozytywnej wiarygodności płatniczej Abonenta wynikającej z danych będących w posiadaniu Operatora lub udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz.U. Nr 81 poz. 530); Operator powiadamia Abonenta o wystąpieniu takiego zastrzeżenia. 2. Operator może odmówić Abonentowi zawarcia Umowy lub zawrzeć Umowę na warunkach mniej korzystnych dla Abonenta w wyniku negatywnej oceny wiarygodności płatniczej dokonanej na podstawie informacji udostępnionych przez biuro informacji gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy w formie weksla lub kaucji, na warunkach wskazanych w ust. 3-6 poniżej. 3. W przypadkach wskazanych w ust. 2, Operator może uzależnić zawarcie umowy od podpisania przez Abonenta weksla in blanco nie na zlecenie, na zabezpieczenie należności przysługujących Operatorowi od Abonenta. W przypadku niezapłacenia Operatorowi przysługujących mu należności, a zwłaszcza: - kar umownych, - innych należności, o których mowa w §22, - poniesionych kosztów naprawy lub wymiany Urządzenia dostępowego (§21 ust. 1 i 4), - Abonamentu lub innych opłat wymienionych w części VII Regulaminu. Operator może wypełnić weksel w każdym czasie kwotą wynikającą z zadłużenia Abonenta z tytułu niniejszej umowy wraz z należnymi odsetkami i kosztami dochodzenia należności, uzupełnić weksel według swego uznania datą i miejscem wystawienia weksla, datą i miejscem płatności oraz klauzulą „bez protestu” oraz przystąpić do jego realizacji. 4. Po zaprzestaniu przez Abonenta korzystania z Usług Operatora i braku zadłużenia z tytułu niniejszej umowy, niewykorzystany weksel zostanie przez Abonenta odebrany w Biurze Obsługi Klienta. W przypadku nieodebrania weksla w terminie 30 dni, Operator upoważniony jest do zniszczenia weksla. 5. Operator zastrzega sobie prawo do zmiany formy zabezpieczenia przysługujących mu należności, o których mowa w ust. 3 na kaucję pobieraną przez Operatora wyłącznie w Biurze Obsługi Abonenta. 6. Kaucja nie podlega oprocentowaniu i ulega zwrotowi w przypadku rozwiązania Umowy, o ile Operator nie zaliczy jej na poczet opłat należnych Operatorowi.”. 7 Z przedłożonego projektu Umowy abonenckiej wynika, iż jej § 1 ust. 3 ma otrzymać brzmienie: „W celu zabezpieczenia roszczeń Operatora z tytułu niniejszej umowy, na zasadach wskazanych w „Regulaminie korzystania z usług TOYA”, Abonent przy jej zawieraniu:
wydał/
nie wydał Operatorowi…szt. weksli gwarancyjnych in blanco
uiścił kaucję w wysokości…..zł
nie ma zastosowania.” Przedłożony projekt aneksu pn. Aneks nr do umowy nr…o korzystanie z usług TOYA (dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) stanowi w § 1, iż strony zgodnie postanawiają zmienić treść §1 ust. 3 umowy w ten sposób, że nadają mu brzmienie: „W celu zabezpieczenia roszczeń Operatora z tytułu niniejszej Umowy, na zasadach wskazanych w „Regulaminie korzystania z usług TOYA”, Abonent przy jej zawieraniu:
wydał/
nie wydał Operatorowi…szt. weksli gwarancyjnych in blanco
uiścił kaucję w wysokości…..zł
nie ma zastosowania.” , a w § 2 ust.1, że pozostałe postanowienia umowy pozostają bez zmian. Prezes Urzędu zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w jej art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Spółki. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.); 2) naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji; 3) nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis zawiera otwarty katalog działań stanowiących praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione – na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1 tej ustawy, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania, że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której 8 mowa w art. 24 tej ustawy, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. W decyzji tej, jak wynika z art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań. Ponadto, jak wynika z art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w decyzji takiej Prezesa Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań. Przytoczony powyżej przepis, jako przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji wskazuje: uprawdopodobnienie, że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz zobowiązanie się przedsiębiorcy, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom. W niniejszym postępowaniu wymaga zatem rozważenia, czy wskazane warunki zaistniały w odniesieniu do działań i zobowiązań Spółki, a ponadto, czy w przypadku ich wystąpienia uzasadnione jest przyjęcie zobowiązania Spółki i wydanie przez Prezesa Urzędu decyzji w oparciu o ww. przepis. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Tym samym dla uprawdopodobnienia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest uprawdopodobnienie kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: 1) działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, 2) noszące znamiona bezprawności, 3) godzące w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. TOYA Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.) z chwilą wpisu do rejestru spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji uzyskuje osobowość prawną. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług telekomunikacyjnych. Spółka posiada zatem status przedsiębiorcy w świetle przepisów 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jako osoba prawna prowadząca w sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych działalności usługową polegającą na świadczeniu usług telekomunikacyjnych. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził, że pierwsza przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów niezbędna do uprawdopodobnienia stosowania przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów została spełniona . Ad 2) Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Porządek prawny obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej: „Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów” – z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt XVII AmA 45/07). Bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Porządek prawny, którego nie przestrzeganie może skutkować naruszeniem artykułu 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Tym samym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw. Na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem (por. wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 23 czerwca 2006 r. - sygn. akt XVIII AmA 32/05). W art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawodawca wskazał natomiast przykładowe rodzaje praktyk, które naruszają zbiorowe interesy konsumentów, zaliczając do nich stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Katalog ten nie jest wyczerpujący. Zatem oprócz praktyk wskazanych bezpośrednio przez ustawodawcę w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów można uznać zachowania naruszające przepisy innych ustaw, które nakładają na przedsiębiorcę określone obowiązki względem konsumenta. Bezprawność praktyki wskazanej w pkt I sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Zwrócił na to uwagę Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), wskazując, iż art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 10 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 24, poz. 2080, ze zm.) – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Bezprawność działań przedsiębiorcy wynika zatem, co do zasady, z naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Aktem prawnym, do którego należy odwołać się w przedmiotowej sprawie jest prawo telekomunikacyjne. Stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki sprzecznej z przepisami tej ustawy jest - zgodnie z art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - działaniem bezprawnym godzącym w zbiorowe interesy konsumentów. Spółka w stosowanych przez siebie wzorcach umów Regulamin i Umowa Abonencka przewiduje możliwość żądania od konsumentów zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy w formie weksla in blanco, albo zamiennie w formie kaucji. Na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego Prezes Urzędu ustalił, że Spółka w każdym przypadku podpisywania z konsumentem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, który wiąże się z wydaniem konsumentowi sprzętu w postaci modemu i/lub dekodera żąda od konsumenta zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy poprzez podpisanie weksla in blanco. Weksel może być przez Spółkę wykorzystany nie tylko do dochodzenia roszczeń z tytułu zwrotu, naprawy lub wymiany sprzętu, ale także do dochodzenia roszczeń z tytułu zaległych abonamentów, kar umownych, bądź innego rodzaju opłat wynikających z umowy. Podpisanie weksla jest warunkiem podpisania umowy z każdym konsumentem, któremu wydawany jest modem lub/i dekoder. Żądanie przez Spółkę podpisania weksla nie jest poprzedzone oceną wiarygodności płatniczej konsumenta. Obowiązująca w prawie zasada swobody zawierania umów dopuszcza, aby strony umowy mogły swobodnie kształtować jej treść, w tym więc także ustanawiać zabezpieczenie wierzytelności wynikających z umowy w formie weksla, kaucji, przewłaszczenia na zabezpieczenie, zastawu itp. Jednakże art. 57 prawa telekomunikacyjnego ogranicza swobodę stron umowy o usługę telekomunikacyjną w zakresie ustanawiania zabezpieczeń. Wynika to stąd, że przepis ten stanowi w ust. 2, iż dostawca usług może uzależnić zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci, od 1) dostarczenia przez użytkownika końcowego dokumentów potwierdzających możliwość wykonania zobowiązania wobec dostawcy usług wynikającego z umowy; 2) pozytywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego wynikającej z danych będących w posiadaniu dostawcy usług lub udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. Nr 81, poz. 530); dostawca usług powiadamia użytkownika końcowego o wystąpieniu takiego zastrzeżenia. W ust. 3 stanowi natomiast, iż dostawca usług może odmówić użytkownikowi końcowemu zawarcia umowy o zapewnienie przyłączenia do sieci lub o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub zawrzeć umowę o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci na warunkach mniej korzystnych dla użytkownika końcowego w wyniku negatywnej oceny wiarygodności płatniczej dokonanej na podstawie informacji udostępnionych przez biuro informacji gospodarczej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy. 11 Brzmienie przepisu art. 57 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy prawo telekomunikacyjne prowadzi do wniosku, iż dostawca może uzależnić zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych tylko od przesłanek wskazanych w art. 57 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego tj. od dostarczenia przez użytkownika końcowego dokumentów potwierdzających możliwość wykonania zobowiązań z umowy oraz od pozytywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego dokonanej w oparciu o dane posiadane przez dostawcę lub przekazane przez biuro informacji gospodarczej. Z przepisu art. 57 ust. 3 wynika, że w przypadku negatywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego dokonanej w oparciu o dane udostępnione przez biuro informacji gospodarczej, dostawca usług może odmówić zawarcia umowy albo zawrzeć umowę na warunkach mniej korzystnych – w szczególności poprzez żądanie zabezpieczenia. Z powyżej wskazanych regulacji prawnych wynika zatem, że dostawca co do zasady nie może uzależnić zawarcia umowy od ustanowienia przez użytkownika końcowego zabezpieczenia, gdyż okoliczność ta nie została wskazana w art. 52 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, jako okoliczność od której można uzależnić zawarcie umowy. Żądanie zabezpieczenia zostało dopuszczone, jako warunek zawarcia umowy tylko w takim przypadku, gdy dostawca zawiera umowę z użytkownikiem końcowym, który uzyskał negatywną ocenę wiarygodności płatniczej w oparciu o dane udostępnione przez biuro informacji gospodarczej. Spółka w stosowanym w obrocie z konsumentami Regulaminie i Umowie abonenckiej przewiduje możliwość pobrania od konsumenta zabezpieczenia w formie weksla in blanco albo kaucji. Sposób, w jaki Spółka wprowadziła do wzorców tego rodzaju zastrzeżenie oraz sposób stosowania go w praktyce wskazuje na bezprawność działań Spółki. I tak, z brzmienia § 11 ust. 1 Regulaminu o treści: „Operator może uzależnić zawarcie Umowy od podpisania przez Abonenta weksla in blanco nie na zlecenie, na zabezpieczenie należności przysługujących Operatorowi od Abonenta(…)a zwłaszcza: kar umownych, innych należności, o których mowa w §22, poniesionych kosztów naprawy lub wymiany Urządzenia dostępowego (§21 ust. 1 i 4), Abonamentu lub innych opłat wymienionych w części VII Regulaminu.” nie wynika, że Spółka może uzależnić zawarcie umowy od ustanowienia zabezpieczenia tylko w przypadkach dokonania negatywnej oceny wiarygodności płatniczej konsumenta w oparciu o dane udostępnione przez biuro informacji gospodarczej. Z brzmienia tego postanowienia nie wynika także, że zabezpieczenie udzielane przez konsumenta ma służyć jedynie zaspokojeniu ewentualnych roszczeń Spółki z tytułu zwrotu, naprawy lub wymiany urządzenia dostępowego. Powyższe daje Spółce możliwość żądania zabezpieczenia wierzytelności z tytułu opłat wynikających z umowy, takich jak abonament, czy kary umowne w każdym, dowolnie ustalonym wypadku podpisywania umowy z konsumentem. Na taką możliwość wskazuje praktyka obrotu. Na podstawie ustanowionego przez siebie postanowienia Regulaminu Spółka pobiera zabezpieczenie w formie weksla w każdym przypadku podpisywania umowy z konsumentem, który otrzymuje w ramach umowy sprzęt: modem i/lub dekoder, przy czym nie dokonuje w takich wypadkach oceny wiarygodności płatniczej konsumenta. Spółka żąda więc ustanowienia zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy w formie weksla nie wtedy, gdy nastąpiła negatywna ocena wiarygodności płatniczej konsumenta, ale zawsze wtedy, gdy podpisanie umowy wiąże się z wydaniem konsumentowi sprzętu. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że podpisany przez konsumenta weksel in blanco nie stanowi zabezpieczenia wierzytelności związanych jedynie z utratą lub uszkodzeniem sprzętu wydanego konsumentowi – zgodnie z postanowieniami Regulaminu może on posłużyć do dochodzenia każdego rodzaju wierzytelności pieniężnych, jakie operator ma wobec konsumenta z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W rezultacie Spółka uzależnia podpisanie umowy o usługę telekomunikacyjną od udzielenia przez konsumenta 12 zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy w sytuacji, kiedy nie otrzymał on negatywnej oceny wiarygodności płatniczej, a zatem w sytuacji, która nie została przewidziana przez przepisy prawa. W tym stanie rzeczy, w ocenie Prezesa Urzędu, zostało uprawdopodobnione , iż stosowana przez Spółkę praktyka jest bezprawna. Tym samym druga przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów niezbędna do uprawdopodobnienia stosowania przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów została spełniona . Ad 3) Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje definicji „zbiorowego interesu konsumentów”, wskazując jednak w przepisie art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów oznacza zatem narażenie na uszczerbek interesów znacznej grupy lub wszystkich konsumentów, poprzez stosowaną przez przedsiębiorcę praktykę, obejmującą tak działania, jak i zaniechania. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż „ … nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów.” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I CKN 504/01). Dla uprawdopodobnienia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z naruszeniem praw potencjalnie znacznej liczby konsumentów tj. tych w stosunku do których Spółka mogła uzależnić zawarcie umowy o usługę telekomunikacyjną poprzez żądanie zabezpieczenia w sytuacjach nieprzewidzianych w przepisach prawa. W tej sytuacji bezprawne zachowanie Spółki nie dotyczy interesów poszczególnych konsumentów, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i niedający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Spółki. Interes konsumentów należy przy tym rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę na zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów powiązane jest z naruszaniem interesów gospodarczych konsumentów. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno naruszenie interesów stricte ekonomicznych (o wymiarze majątkowym), jak również prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych. Stosowanie opisanej wyżej praktyki polegającej na bezprawnym żądaniu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z umowy o świadczenie usług 13 telekomunikacyjnych od konsumentów, którzy nie otrzymali negatywnej oceny wiarygodności płatniczej godzi zatem w zbiorowe interesy konsumentów. Wobec tego Prezes Urzędu stwierdził, że trzecia przesłanka niezbędna do uprawdopodobnienia stosowania przez Spółkę praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad pkt I sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione – na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania, że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. Jak wykazano w niniejszej decyzji, zostało uprawdopodobnione, iż Spółka stosuje praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, określone w art. 24 ust. 1 i 2 w zw. z art. 57 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego. Jednocześnie Spółka zobowiązała się do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym naruszeniom poprzez stosowną zmianę określonych postanowień wzorców umów oraz zmianę obowiązujących umów. Wykreślenie ze stosowanych przez Spółkę wzorców umowy postanowień dających możliwość żądania od konsumenta zabezpieczenia w każdym wypadku podpisywania umowy o usługę telekomunikacyjną i zastąpienie ich postanowieniami odpowiadającymi treści art. 57 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego uniemożliwi stosowanie przez Spółkę bezprawnej praktyki polegającej na żądaniu zabezpieczenia od konsumentów, którzy nie otrzymali negatywnej oceny wiarygodności płatniczej w oparciu o dane udostępnione przez biuro informacji gospodarczej. Jednocześnie, wobec okoliczności, iż Spółka zobowiązała się do równoczesnego wyeliminowania dotychczasowych postanowień o wekslu i kaucji również z obowiązujących w obrocie umów z konsumentami, Prezes Urzędu uznał złożone zobowiązanie za zupełne, gdyż w równorzędny sposób zabezpiecza interesy prawne konsumentów, którzy zawarli umowy ze Spółką i konsumentów, którzy mogą zawrzeć tego typu umowy w przyszłości. Biorąc powyższe pod uwagę, stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu nałożył na Spółkę obowiązek wykonania przyjętego zobowiązania w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Prezes Urzędu uznał, iż trzymiesięczny termin na wprowadzenie zmian we wzorcach umów jest terminem wystarczającym do podjęcia stosownych działań w celu zaniechania stosowania niedozwolonych praktyk, tym bardziej, że Spółka w piśmie z dnia 28 listopada 2011 r. sama zadeklarowała możliwość dokonania zmian we wzorcach już w terminie do dnia 29 lutego 2012 r. oraz wprowadzenia w życie zmian w obowiązujących umowach z dniem 1 kwietnia 2012 r. (dowód: karta Nr 82). Wobec spełnienia przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Ad pkt II sentencji niniejszej decyzji. 14 Zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w decyzji nakładającej na przedsiębiorcę obowiązek wykonania zobowiązania, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań. Stosownie do ww. przepisu, Prezes Urzędu zobowiązał Spółkę do złożenia sprawozdania o stopniu realizacji przyjętego zobowiązania w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W związku z tym Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie II sentencji niniejszej decyzji . Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 1 i 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury Barbara Romańczak-Graca