RŁO-49/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61-13/13/MD Łódź, dnia 26 listopada 2013 r. DECYZJA Nr RŁO 49/2013 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, praktykę, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , stosowaną przez CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu polegającą na: 1) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o warunkach zmiany stopy oprocentowania kredytu, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 14 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 126 poz. 715, ze zm.), 2) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o prowizji za udzielenie kredytu, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 10 w zw. art. 14 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 8 lipca 2013 r. II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, praktykę, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , stosowaną przez CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu 2 polegającą na nieinformowaniu konsumentów o tym, że wskazana na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego stopa oprocentowania kredytu podana jest w stosunku do całego okresu kredytowania, co wprowadza konsumenta w błąd i stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 8 lipca 2013 r. III. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, praktykę, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , stosowaną przez CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu polegającą na: 1) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego informacji o wysokości „opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne” , która to opłata może być naliczona z tytułu zaległości w spłacie kredytu, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 11 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, 2) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego kwoty odsetek w stosunku dziennym należnych CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 8 lipca 2013 r. IV. Na podstawie art. 26 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : nakłada się na CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci obowiązku przedstawienia konsumentom w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji propozycji aneksów mających doprowadzić do zgodności z prawem treść umów zawartych z nimi w oparciu o kwestionowane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wzorce w zakresie naruszeń określonych w punkcie III. sentencji niniejszej decyzji. V. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu kary pieniężne w wysokości: 3 1. 2.631 zł (słownie: dwa tysiące sześćset trzydzieści jeden złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie I. sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa; 2. 1.754 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt cztery złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie II. sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa; 3. 3.508 zł (słownie: trzy tysiące pięćset osiem złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie III. sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. VI. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 49,40 zł (słownie: czterdzieści dziewięć złotych 40/100) i zobowiązuje się CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu” – przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy wybrani przedsiębiorcy niebędący bankami i świadczący konsumentom usługi finansowe dopuścili się, w zakresie pobierania opłat oraz prezentacji kosztów, naruszenia przepisów uzasadniających wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów” – lub podjęcie działań przewidzianych w odrębnych ustawach (sygn. akt DDK-405-67/12/BK). W toku tego postępowania Prezes Urzędu przeprowadził analizę wzorców umów oraz formularzy informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego, jak również zweryfikował treść umów zawartych z konsumentami nadesłanych przez CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu. Mając na uwadze zebrany w toku postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy Prezes Urzędu w dniu 19 czerwca 2013 r. wszczął Postanowieniem Nr 1/61-13/13 (dowód: karty Nr 2 – 4) postępowanie w sprawie stosowania przez CareCash Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu – zwana dalej: „Spółką” – praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na: 4 1) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o warunkach zmiany stopy oprocentowania kredytu, co może stanowić naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 14 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 126 poz. 715, ze zm.) – zwana dalej: „ustawą o kredycie konsumenckim”, a w konsekwencji naruszać przepis art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 2) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o prowizji za udzielenie kredytu, co może stanowić naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 10 w zw. art. 14 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, a w konsekwencji naruszać przepis art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 3) nieinformowaniu konsumentów o tym, że wskazana na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego stopa oprocentowania kredytu podana jest w stosunku do całego okresu kredytowania, co może wprowadzać konsumenta w błąd i stanowić naruszenie art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) – zwana dalej: „u.p.n.p.r.” – a w konsekwencji naruszać przepis art. 24 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 24 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 4) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego informacji o wysokości „opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne” , która to opłata może być naliczona z tytułu zaległości w spłacie kredytu, co może stanowić naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 11 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, a w konsekwencji naruszać przepis art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 5) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego kwoty odsetek w stosunku dziennym należnych CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, co może stanowić naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, a w konsekwencji naruszać przepis art. 24 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu postanowieniem Nr 2/61-13/13 (dowód: karta Nr 6) zaliczył w poczet dowodów w prowadzonym postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów dokumenty uzyskane w postępowaniu wyjaśniającym (sygn. DDK-405-67/12/BK), tj. pismo Spółki z dnia 25 lutego 2013 r. wraz z pełnomocnictwem (dowód: karty Nr 7 – 8), 10 umów zawartych z konsumentami (dowód: karty Nr 9 – 98), kopię wzorca umowy pożyczki – opcja gotówkowa (dowód: karty Nr 99 – 105), kopię wzorca umowy pożyczki – opcja przelew (dowód: karty Nr 106 – 112), wzorzec Regulaminu świadczenia usług przez CareCash sp. z o. o. w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych (dowód: karty Nr 113 – 117), pismo Spółki z dnia 19 marca 2013 r. wraz z wzorem weksla (dowód: karty Nr 118 – 121), pismo Spółki z dnia 18 kwietnia 2013 r. (dowód: karta Nr 122), pismo Spółki z dnia 29 kwietnia 2013 r. (dowód: karta Nr 123). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Spółka w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. (dowód: karty Nr 129 – 130) wyjaśniła, że określona przez nią w § 1 ust. 5 wzorca umowy wysokość stopy oprocentowania kredytu ma charakter stały. Wysokość stopy oprocentowania nie została określona przez Spółkę wprost, lecz poprzez odesłanie do wysokości stopy kredytu lombardowego NBP. Zdaniem Spółki, określenie wysokości stopy odsetek jest w tym przypadku całkowicie zależne od wysokości stopy kredytu lombardowego NBP i taka forma ustalenia w umowie wysokości stopy odsetek powinna zostać potraktowana, jako stała i niezmienna. Ewentualna zmiana tej wysokości zależna jest wyłącznie od jawnych i upublicznionych ogłoszeń NBP, na które Spółka nie ma najmniejszego wpływu. W ocenie Spółki, treść zdania pierwszego § 1 ust. 5 wzorca umowy 5 pożyczki nie powinna budzić wątpliwości, że stopa oprocentowania pożyczki jest stała i wynosi maksymalnie czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego NBP. Z kolei tak ustalona wysokość odsetek określona jest w art. 359 § 2 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.) – zwana dalej: „k.c.” – jako odsetki maksymalne, które z kolei potraktować można jako wartość stałą. Ponadto, Spółka poinformowała, że prowizja jest doliczana do kapitału kredytu, a nie do kosztów kredytu. Spółka nie pobiera z góry prowizji, lecz ją kredytuje. W formularzu jest informacja na temat całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, a pozycja ta wyraża kwotę całkowitą do zapłaty i zawiera w sobie wysokość prowizji. Spółka nie podzieliła poglądu, że analiza formularza informacyjnego przedkładanego konsumentowi, w którym oznaczenie w rubryce kosztów kredytu stopy oprocentowania w stosunku do całego okresu kredytowania może wprowadzić konsumenta w błąd. Spółka podniosła, że bezpośrednio pod omawianą rubryką Spółka zamieszcza rubrykę z informacją o rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania, która w sposób nie budzący wątpliwości informuje konsumenta o wysokości stopy oprocentowania. W ten sposób konsument otrzymuje rzetelną informację o wysokości oprocentowania kredytu zarówno w stosunku do całego okresu kredytowania, jak również w stosunku rocznym. Nie jest uzasadnione, w ocenie Spółki, wyciąganie wniosku o wprowadzaniu konsumentów przez Spółkę w błąd w oparciu jedynie o fragment rubryki o kosztach kredytu. Ponieważ konsument uzyskuje informację o oprocentowaniu w stosunku do całego okresu kredytowania oraz w stosunku rocznym, ma pełną wiedzę na temat wysokości oprocentowania. Obie informacje znajdują się na formularzu w bezpośrednim sąsiedztwie oraz w sposób jasny i precyzyjny określają warunki oprocentowania. W związku z powyższym działanie Spółki nie może zostać uznane za wprowadzające konsumenta w błąd w świetle art. 4 ust. 1 oraz 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.n.p.r. Spółka nie podzieliła poglądu Prezesa Urzędu co do niezgodnego z prawem sformułowania opłat za czynności dodatkowe. Spółka wskazała, że art. 30 ust. 1 pkt 11 ustawy o kredycie konsumenckim stanowi o „ewentualnych innych opłatach z tytułu zaległości w spłacie kredytu” . Zdaniem Spółki, nie ulega wątpliwości, że ustawa nakłada na kredytodawcę obowiązek poinformowania o wszelkich opłatach wynikłych z zaległości w spłacie kredytu, przy czym nie można wnioskować na podstawie przytoczonego przepisu, że obowiązek ten nakazuje ścisłe, nominalne określenie takich opłat. Zdaniem Spółki, wskazanie przyczyny powstania kosztów dodatkowych oraz elementów składających się na jej wysokość czyni zadość obowiązkom nałożonym na Spółkę w omawianym przepisie. W szczególności, gdy ewentualna wysokość opłat za zaległości w spłacie kredytu jest całkowicie zależna od czynników leżących po stronie konsumenta (kredytobiorcy). W ocenie Spółki, nie jest ona uprawniona, a już w szczególności nie może narażać konsumentów na określenie opłat za zaległość w spłacie w ujednoliconej wysokości do wszystkich stanów faktycznych, które mogą zaistnieć podczas powstawania zaległości w spłatach. Omawiane koszty są zależne, jak już wspomniano, od czynników leżących po stronie konsumenta i to one mają ostateczny wpływ na wysokość kosztów dodatkowych, pod warunkiem oczywiście, że takie koszty w ogóle powstaną. Przykładowo przy zawieraniu licznych ugód z konsumentami Spółka nie pobiera żadnych opłat dodatkowych od konsumentów, choćby z tego względu wskazanie jednej, stałej kwoty dla wszystkich konsumentów nie wydaje się celowe. Spółka zwróciła uwagę, że informacja o wysokości odsetek w stosunku dziennym nie jest wprost wskazana w formularzu informacyjnym, jednak wynika ona z pozostałych informacji zamieszczonych w formularzu informacyjnym. Na podstawie tych informacji, to jest wysokości oprocentowania za cały okres kredytowania oraz ilości dni faktycznego kredytowania, konsument bez trudu jest w stanie obliczyć kwotę odsetek w stosunku 6 dziennym. Ponadto, Spółka przekazała: Regulamin świadczenia usług przez CareCash sp. z o.o. w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych – stosowany od 1 lipca 2013 r. w związku ze zmianą siedziby Spółki (dowód: karty Nr 167 – 171, 188), wzorzec umowy pożyczki – opcja przelew – stosowany od 8 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 172 – 179), wzorzec umowy pożyczki – opcja gotówkowa – stosowany od 8 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 180 – 187), wzór weksla – stosowany od 1 lipca 2013 r. w związku ze zmianą siedziby Spółki (dowód: karta Nr 189), wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy pożyczki – stosowany od 1 lipca 2013 r. w związku ze zmianą siedziby Spółki (dowód: karta Nr 190), zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2012 (dowód: karty Nr 191 – 192), oświadczenia o odstąpieniu od umowy pożyczki (dowód: karty Nr 278 – 279), kopie pierwszej i czterech kolejnych umów zawartych w oparciu o obowiązujący od 8 lipca 2013 r. wzorzec umowy pożyczki – opcja gotówkowa wraz z kopiami formularzy informacyjnych przekazanych konsumentom przed zawarciem umowy (dowód: karty Nr 280 – 309), kopie pierwszej i czterech kolejnych umów zawartych w oparciu o obowiązujący od 8 lipca 2013 r. wzorzec umowy pożyczki – opcja przelew wraz z kopiami formularzy informacyjnych przekazanych konsumentom przed zawarciem umowy (dowód: karty Nr 310 – 334) oraz aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dowód: karty Nr 335 – 338). Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy (dowód: karta Nr 341). Prezes Urzędu ustalił, co następuje: CareCash Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem 0000350638, prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego (dowód: karty Nr 335 – 338). Przedmiotem działalności Spółki są m.in.: pozostałe pośrednictwo pieniężne, pozostałe formy udzielania kredytów oraz pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. Spółka prowadzi działalność na obszarze czterech województw, tj. dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego. Spółka udziela pożyczek gotówkowych o zróżnicowanym okresie spłaty w różnych wysokościach. Pożyczki udzielane są w wysokości od ok. 500 zł do ok. 5.000 zł. W trzecim kwartale 2012 r., tj. miesiącu lipcu, sierpniu i wrześniu Spółka udzieliła i wypłaciła (tajemnica przedsiębiorstwa) kredyty konsumenckie. Udzielone w ten sposób kredyty stanowią liczbę około (tajemnica przedsiębiorstwa) złożonych Spółce przez konsumentów wniosków – dokładna liczba wniosków nie jest możliwa do wskazania, gdyż Spółka nie rejestruje wniosków, które wpływają od konsumentów (dowód: karta Nr 7). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Spółka, przy zawieraniu umów pożyczek z konsumentami stosowała następujące wzorce umów w rozumieniu przepisu art. 384 § 1 k.c.: – WZORZEC Regulaminu świadczenia usług przez CareCash sp. z o.o. w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych – stosowany od 10 października 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. (dowód: karty Nr 113 – 117), 7 – WZORZEC UMOWY POŻYCZKI – opcja gotówkowa wraz z załącznikami (Załącznik nr 1 – Tabela opłat dodatkowych z tytułu monitów, Załącznik nr 2 – Harmonogram Spłat, Załącznik nr 3 – Zgoda na przetwarzanie danych osobowych, Załącznik nr 4 – Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, Załącznik nr 5 – Oświadczenie) – stosowany od 10 października 2012 r. do 7 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 99 – 105), – WZORZEC UMOWY POŻYCZKI – opcja przelew wraz z załącznikami (Załącznik nr 1 – Tabela opłat dodatkowych z tytułu monitów, Załącznik nr 2 – Harmonogram Spłat, Załącznik nr 3 – Zgoda na przetwarzanie danych osobowych, Załącznik nr 4 – Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego) – stosowany od 10 października 2012 r. do 7 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 106 – 112). Spółka oświadczyła, że przedkłada konsumentowi formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego w formie pisemnej przed zawarciem umowy. Jest on również załączany do umowy, aby uczynić zadość obowiązkom nałożonym przez ustawę o kredycie konsumenckim (dowód: karta Nr 119 – verte). Na podstawie formularzy informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego przekazywanych konsumentom oraz umów zawartych przez Spółkę w oparciu o ww. wzorce umów (Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 18 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 9 – 17; Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 21 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 18 – 21; Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 18 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 22 – 30; Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 16 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 31 – 40, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 17 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 41 – 50, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 16 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 51 – 59, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 15 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 60 – 69, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 16 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 70 – 79, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 18 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 80 – 89, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 18 stycznia 2013 r. – dowód: karty Nr 90 – 98) – Prezes Urzędu ustalił, co następuje. Na formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” Spółka wskazywała, że stopa oprocentowania kredytu jest stała (dowód: karty Nr 16, 21, 29, 38, 48, 59, 67, 78, 87, 97). Natomiast § 1 pkt 5 umowy pożyczki stanowił, że: „Pobierane przez PD odsetki, ustalone w pkt 2 (odsetki umowne) nie przekraczają czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP (odsetki maksymalne). W przypadku obniżenie wysokości odsetek maksymalnych w czasie trwania umowy, w taki sposób, iż zastrzeżone w umowie odsetki byłyby od nich wyższe, PD niezwłocznie dokona obniżenia odsetek umownych do wysokości odsetek maksymalnych. W przypadku wzrostu stopy kredytu lombardowego NBP, PD ma prawo zwiększyć oprocentowanie do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP aktualnie obowiązujących. ” (dowód: karty Nr 9, 18, 22, 31, 41, 51, 60, 70, 80, 90). Spółka oświadczyła, że w przypadku zmiany stopy kredytu lombardowego przez Radę Polityki Pieniężnej na wyższą niż obowiązująca w dniu podpisania umowy, Spółka nie zwiększa odsetek umownych, pozostawiając je na niezmienionym poziomie. Jeżeli natomiast następuje zmiana stopy kredytu lombardowego na niższą niż aktualnie obowiązująca, a odsetki umowne były w wysokości maksymalnej, wówczas Spółka powiadamia klienta o tej zmianie oraz dołącza do listu nowy zmieniony harmonogram spłat uwzględniający zmniejszenie odsetek (dowód: karty Ne 119 – verte, 120). Na formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w 8 punkcie 3. Koszty kredytu w rubrykach „Koszty, które zobowiązany/a będzie Pan/Pani ponieść w związku z umową o kredyt” , „Inne koszty, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową” Spółka nie wskazała, że pobierana jest prowizja od udzielonej pożyczki (dowód: karty Nr 16 – 17, 21, 30, 39, 49, 59, 67 – 68, 78, 88, 98). Natomiast Spółka pobierała prowizję za udzieloną pożyczkę, zgodnie z § 1 pkt 3 umowy pożyczki, który stanowił, że „Prowizja od udzielonej pożyczki wynosi [wartość prowizji w danej umowie] złotych i jest doliczana do kapitału pożyczki.” (dowód: karty Nr 9, 18, 22, 31, 41, 51, 60, 80, 90). Spółka oświadczyła, że jedynym kredytowanym kosztem pożyczki jest prowizja (dowód: karta Nr 119 – verte). Prowizja doliczana jest do kapitału umowy pożyczki i jest ona wliczana do całkowitego kosztu kredytu. Klient spłaca prowizję w ratach, które są wliczone proporcjonalnie do każdej raty (dowód: karta Nr 7 – verte). Nie ma jednolitego mechanizmu ustalania prowizji. Jest ona każdorazowo negocjowana z klientem w oparciu o przedstawione przez klienta dane wyjściowe takie, jak zdolność do spłaty pożyczki, posiadane zadłużenie, historia spłat wcześniejszych pożyczek (dowód: karta Nr 123). Na formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” Spółka, podając stopę oprocentowania, nie wskazywała, w jakim stosunku została ona wyliczona. Natomiast wskazana stopa oprocentowania kredytu podawana była w stosunku do całego okresu kredytowania (dowód: karty Nr 16, 21, 29, 38, 48, 59, 67, 78, 87, 97). W przekazanym do Prezesa Urzędu wzorcu Formularza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego stanowiącego Załącznik nr 4 do wzorca umowy pożyczki – opcja gotówkowa oraz do wzorca umowy pożyczki – opcja przelew w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” Spółka wskazywała: „Stopa oprocentowania kredytu: [WARTOŚĆ OPROCENTOWANIA W OKRESIE KREDYTOWANIA (wartość nominalna oprocentowania dzielona przez 12 miesięcy pomnożona przez ilość miesięcy)]%” (dowód: karty Nr 103 – verte, 110 – verte). Spółka oświadczyła, że roczna stopa oprocentowania dla pożyczki o numerze (tajemnica przedsiębiorstwa) wynosiła 20%. Z uwagi na fakt, że była ona zawarta tylko na okres 9 miesięcy to w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego została podana stopa oprocentowania dla całego okresu kredytowania. Dla tej pożyczki oprocentowanie dla okresu kredytowania (czyli 9 miesięcy) wynosiło 15% (20%:12 mc x 9 mc = 15%) – (dowód: karta Nr 120, umowa pożyczki wraz z formularzem informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego – karty Nr 90 – 92, 97 – 98). Także dla pożyczki o numerze (tajemnica przedsiębiorstwa) roczna stopa oprocentowania wynosiła 20%. Natomiast z uwagi na fakt, że była ona zawarta tylko na okres 1 miesiąca to w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego Spółka podała stopę oprocentowania dla całego okresu kredytowania, wskazując: „Stopa oprocentowania kredytu: 1,667% stopa stała” (dowód: karty Nr 60 – 62, 67 – 68). W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszty opłat za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za windykację przez firmy zewnętrzne" , w ramach której następuje „Wizyta terenowa windykatora wynajętego z firmy zewnętrznej” Spółka określiła koszt, jako: „Opłaty za dochodzenie wymagalnych należności CareCash przez zewnętrzną firmę windykacyjną w wysokości rzeczywistych nakładów poniesionych na ten cel przez CareCash.” (dowód: karty Nr 12, 19 – verte, 25, 34, 44, 54, 63, 73, 83, 93). 9 W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszty opłat za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za zawarcie ugody na wniosek Pożyczkobiorcy” , w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa” Spółka określiła koszt, jako : „Kwota została uwzględniona w monicie za dzień 22 opóźnienia w tabeli ”koszty monitów”*” (dowód: karty Nr 12, 19 – verte, 25, 34, 44, 54, 63, 73, 83, 93). W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszt monitów w rubryce „Dzień 22 (dwadzieścia dwa dni po terminie płatności)” , w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa pracownika CareCash” Spółka określiła koszt, jako: „500,00 zł * ” (dowód: karty Nr 12, 19 – verte, 25, 34, 44, 54, 63, 73, 83, 93). Z kolei pod Tabelą opłat dodatkowych z tytułu monitów znajdują się następujące informacje: „* kwota monitu zawiera koszty przygotowania dokumentacji ugodowej, dostarczenia osobistego dokumentów. Zawiera wszystkie koszty prób skontaktowania się z klientem w celu zawarcia ugody. Istnieje również w uzasadnionych przypadkach możliwość umorzenia części kosztów, w tym celu należy skontaktować się z działem windykacji CareCash pod adresem windykacja@carecash.pl lub pod nr telefonu 692 265 971. CareCash może prowadzić działania związane z monitoringiem telefonicznym (w postaci rozmów telefonicznych, SMS’ów) wysyłaniem pism (w postaci monitów listownych i wezwań do zapłaty) i wizytami terenowymi. Częstotliwość tych działań uzależniona jest od postawy i chęci współdziałania Pożyczkobiorcy. Każde kolejne działanie jest podejmowane przez CareCash zgodnie z tabelą za wyjątkiem sytuacji gdy za dane działanie CareCash nie pobiera opłaty lub kontakt był bezskuteczny. CareCash stosuje czynności monitorujące w opisanej wyżej kolejności, a jeżeli ich zastosowanie nie jest możliwe lub pozostaje bezskuteczne kieruje sprawę na drogę postępowania sądowego.” (dowód: karty Nr 13, 26, 35, 45, 55, 64, 74, 84, 94). Ponadto, Spółka oświadczyła, że w przypadkach, w których klient nie nawiązał kontaktu w celu usprawiedliwienia braku płatności, a tym samym w przypadku braku podstaw do umorzenia jakichkolwiek kosztów, Spółka zgodnie z tabelą opłat i prowizji może zlecić pracownikowi Spółki wizytę terenową, aby ten sprawdził, czy nie doszło do przypadku wyłudzenia pożyczki na podstawie spreparowanych dokumentów. Może również wystąpić do firmy windykacyjnej w celu zlecenia windykacji polubownej/windykacji sądowej/windykacji terenowej i koszty te są uzależnione od wykonanych czynności, które dla każdego klienta nie są jednakowe, aczkolwiek nie są wyższe niż 500 zł (dowód karta Nr 118). Spółka oświadczyła również, że monit wystawiany przez Spółkę po 22 dniu opóźnienia zawiera w sobie koszty, jakie Spółka musiała ponieść w celu nawiązania kontaktu z klientem – czy to w celu zawarcia ugody, czy też w celu stwierdzenia – czy nie doszło do wyłudzenia pożyczki. W przypadkach, w których konsument nie nawiązał kontaktu w celu usprawiedliwienia braku płatności, a tym samym w przypadku braku przesłanek do umorzenia kosztów, Spółka, zgodnie z tabelą opłat i prowizji, może zlecić pracownikowi CareCash wizytę terenową, przy czym koszt wszystkich wykonanych czynności nie może przekroczyć 500 zł (dowód: karta Nr 119 – verte). W zawartych umowach pożyczki w § 4 pkt 5 Spółka wskazywała: „PB oświadcza, że otrzymał wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy oraz oświadcza, że został poinformowany o treści art. 53 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. 10 U. z 2011 r., nr 165, poz. 984) i przysługujących mu w związku z tym przepisem uprawnieniach, w tym uprawnieniu do odstąpienia od umowy w terminie do 14 dni włącznie od Jej zawarcia. Konsument wówczas ponosi koszty związane z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki wyłącznie w wysokości odsetek za okres od dnia wypłaty kredyty do dnia spłaty kredytu. Oświadczenie będzie skuteczne jeżeli PB złoży oświadczenie pod adresem wskazanym we wzorze oświadczenia, we wspomnianym powyżej terminie. Złożenie oświadczenia będzie także skuteczne, jeżeli pożyczkobiorca wyśle je przed upływem wskazanego powyżej terminu.” (dowód: karty Nr: 11, 19, 24, 33, 43, 53, 62, 72, 82, 92). Jednocześnie, w zawartych umowach pożyczki Spółka nie zawarła informacji o kwocie odsetek od kredytu należnych w stosunku dziennym w wypadku odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki (dowód: karty Nr 9 – 98). Spółka, przy zawieraniu umów pożyczek z konsumentami stosuje obecnie następujące wzorce umów w rozumieniu przepisu art. 384 § 1 k.c.: –– WZORZEC Regulaminu świadczenia usług przez CareCash sp. z o.o. w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych – stosowany od 1 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 167 – 171, 188). – WZORZEC UMOWY POŻYCZKI – opcja gotówkowa wraz z załącznikami (Załącznik nr 1 – Tabela opłat dodatkowych z tytułu monitów, Załącznik nr 2 – Harmonogram Spłat, Załącznik nr 3 – Zgoda na przetwarzanie danych osobowych, Załącznik nr 4 – Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, Załącznik nr 5 – Oświadczenie) – stosowany od 8 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 180 – 187), – WZORZEC UMOWY POŻYCZKI – opcja przelew wraz z załącznikami (Załącznik nr 1 – Tabela opłat dodatkowych z tytułu monitów, Załącznik nr 2 – Harmonogram Spłat, Załącznik nr 3 – Zgoda na przetwarzanie danych osobowych, Załącznik nr 4 – Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego) – stosowany od 8 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 172 – 179). Na podstawie formularzy informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego przekazywanych konsumentom oraz umów zawartych przez Spółkę w oparciu o ww. wzorce umów (Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 31 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 280 – 285, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 2 sierpnia 2013 r. – dowód: karty Nr 286 – 291, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 29 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 292 – 297, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 25 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 298 – 303, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 25 lipca 2013 r., - dowód: karty Nr 304 – 309, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 26 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 310 – 314, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 29 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 315 – 319, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 25 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 320 – 324, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 29 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 325 – 329, Umowa nr (tajemnica przedsiębiorstwa) z dnia 25 lipca 2013 r. – dowód: karty Nr 330 – 333) – Prezes Urzędu ustalił, co następuje. W Formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” Spółka przekazuje następujące informacje: „- Stopa oprocentowania kredytu w okresie kredytowania: [WARTOŚĆ OPROCENTOWANIA w danej umowie] % (wartość nominalna oprocentowania w stosunku rocznym dzielona przez 12 miesięcy pomnożona przez ilość miesięcy pożyczki) stopa stała * - Stopa oprocentowania kredytu w stosunku rocznym: [WARTOŚĆ OPROCENTOWANIA w danej umowie] % (wartość nominalna oprocentowania w stosunku rocznym bez znaczenia na ile miesięcy została udzielona pożyczka) stopa stała * 11 - Roczna rzeczywista stopa oprocentowania: [WARTOŚĆ OPROCENTOWANIA w danej umowie] % (wartość nominalna oprocentowania w stosunku rocznym bez znaczenia na ile miesięcy została udzielona pożyczka) stopa stała * Ostateczna wysokość RRSO uzależniona jest od kwoty pożyczki, okresu trwania Umowy pożyczki, momentu uruchomienia pożyczki, terminu płatności rat pożyczki, wysokości Prowizji, faktycznej wysokości oprocentowania pożyczki w tym okresie. Podana rzeczywista roczna stopa oprocentowania stanowi całkowity koszt pożyczki ponoszony przez PB, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty pożyczki w stosunku rocznym. * UWAGA: stopa stała z zastrzeżeniem, że w przypadku wzrostu stopy kredytu lombardowego NBP w trakcie obowiązywania umowy, PD ma prawo zwiększyć oprocentowanie kredytu odpowiednio do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP obowiązujących po zmianie. W przypadku obniżenia stopy kredytu lombardowego NBP w trakcie obowiązywania umowy, PD ma obowiązek zmniejszyć umowne oprocentowanie kredytu odpowiednio do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP obowiązujących po zmianie.” (dowód: karty Nr 284, 289 – verte, 290, 295 – verte, 296, 301 – verte, 302, 307 – verte, 308, 314, 319, 323 – verte, 324, 328 – verte, 329, 334). W Formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Koszty, które zobowiązany/a będzie Pan/Pani ponieść w związku z umową o kredyt” Spółka wskazuje następujące informacje: „Prowizja w wysokości [WYSOKOŚĆ PROWIZJI w danej umowie] zł która jest kredytowana i doliczana do kapitału pożyczki.” (dowód: karty Nr 284, 290, 296, 302, 308, 314, 319, 324, 329, 334). W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Opłaty za czynności dodatkowe w rubryce „ Opłata za windykację przez firmy zewnętrzne” , w ramach której następuje „Wizyta terenowa windykatora wynajętego z firmy zewnętrznej” Spółka określa koszt, jako: „Opłaty za dochodzenie wymagalnych należności PD przez zewnętrzną firmę windykacyjną w wysokości rzeczywistych nakładów poniesionych na ten cel przez PD. Z zastrzeżeniem, że w sumie nie więcej niż 500 zł z tytułu wszystkich czynności wykonanych przy windykacji terenowej.” (dowód: karty Nr 281 – verte, 287 – verte, 293 – verte, 299 – verte, 305 – verte, 311 – verte, 316 – verte, 321 – verte, 326 – verte, 331 – verte). W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Opłaty za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za zawarcie ugody na wniosek Pożyczkobiorcy” , w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa” Spółka określa koszt, jako : „Kwota została uwzględniona w monicie za dzień 22 opóźnienia w tabeli ”koszty monitów”*” (dowód: karty Nr 281 – verte, 287 – verte, 293 – verte, 299 – verte, 305 – verte, 311 – verte, 316 – verte, 321 – verte, 326 – verte, 331 – verte). W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszt monitów w rubryce „Dzień 22 (dwadzieścia dwa dni po terminie płatności)” , w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa pracownika CareCash” Spółka określa koszt, jako: „500,00 zł * ” (dowód: karty Nr 281 – verte, 287 – verte, 293 – verte, 299 – verte, 305 – verte, 311 – verte, 316 – verte, 321 – verte, 326 – verte, 331 – verte). Z kolei pod Tabelą opłat dodatkowych z tytułu monitów znajdują się następujące informacje: „* kwota monitu zawiera koszty przygotowania dokumentacji ugodowej, dostarczenia osobistego dokumentów. Zawiera wszystkie koszty prób skontaktowania się z klientem w celu zawarcia ugody. 12 Istnieje również w uzasadnionych przypadkach możliwość umorzenia części kosztów, w tym celu należy skontaktować się z działem windykacji CareCash pod adresem windykacja@carecash.pl lub pod nr telefonu 692 265 971. CareCash może prowadzić działania związane z monitoringiem telefonicznym (w postaci rozmów telefonicznych, SMS’ów) wysyłaniem pism (w postaci monitów listownych i wezwań do zapłaty) i wizytami terenowymi. Częstotliwość tych działań uzależniona jest od postawy i chęci współdziałania Pożyczkobiorcy. Każde kolejne działanie jest podejmowane przez CareCash zgodnie z tabelą za wyjątkiem sytuacji gdy za dane działanie CareCash nie pobiera opłaty lub kontakt był bezskuteczny. CareCash stosuje czynności monitorujące w opisanej wyżej kolejności, a jeżeli ich zastosowanie nie jest możliwe lub pozostaje bezskuteczne kieruje sprawę na drogę postępowania sądowego.” (dowód: karty Nr 282, 288, 294, 300, 306, 312, 317, 322, 327, 332). W zawartych umowach pożyczki w § 4 pkt 5 Spółka wskazuje: „PB oświadcza, że otrzymał wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy oraz oświadcza, że został poinformowany o treści art. 53 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 r., nr 165, poz. 984) i przysługujących mu w związku z tym przepisem uprawnieniach, w tym uprawnieniu do odstąpienia od umowy w terminie do 14 dni włącznie od daty jej zawarcia. Konsument wówczas ponosi koszty związane z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki wyłącznie w wysokości odsetek za okres od dnia wypłaty kredyty do dnia spłaty kredytu. Oświadczenie będzie skuteczne jeżeli PB złoży oświadczenie pod adresem wskazanym we wzorze oświadczenia, we wspomnianym powyżej terminie. Złożenie oświadczenia będzie także skuteczne, jeżeli pożyczkobiorca wyśle je przed upływem wskazanego powyżej terminu.” (dowód: karty Nr 281, 287, 293, 299, 305, 311, 316, 321, 326, 331). W zawartych umowach pożyczki w § 4 pkt 6 Spółka wskazuje: „W przypadku odstąpienia od umowy w terminie opisanym w punkcie 5 – odsetki, które PB będzie zobowiązany zapłacić wynoszą [kwota odsetek w danej umowie] zł w stosunku dziennym do dnia zwrotu Pożyczki. Nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Dniem spłaty pożyczki jest dzień przekazania środków pieniężnych PD przez PB.” (dowód: karty Nr 281, 287, 293, 299, 305, 311, 316, 321, 326, 331). Na podstawie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2012 (CIT-8), Prezes Urzędu ustalił, że przychód Spółki za rok podatkowy 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. (dowód: karty Nr 191 – 192). Prezes Urzędu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przedmiotowej sprawie niezbędne jest ustalenie, czy doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego, a następnie, czy zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 tej ustawy. Naruszenie interesu publicznoprawnego Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na 13 realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś jednostki lub grupy. Ustawa wobec tego, w odniesieniu do przedsiębiorców chroni konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Spółki. Spółka mogła ze swoją ofertą dotrzeć do każdego zainteresowanego konsumenta na obszarze swojego działania, tj. czterech województw: dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: − stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), − naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, − nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis zawiera otwarty katalog działań stanowiących praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, dla uznania zachowań przedsiębiorców za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, należy wykazać, iż spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, 2) noszące znamiona bezprawności, 3) godzące w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność 14 gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Podmiot, przeciwko któremu toczyło się niniejsze postępowanie, to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będąca spółką kapitałową, której odrębna ustawa przyznaje osobowość prawną. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1030), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji z chwilą wpisu do rejestru staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i uzyskuje osobowość prawną. Jak wskazano powyżej, Spółka, będąca stroną niniejszego postępowania działa pod firmą – CareCash Sp. z o.o. i jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem 0000350638. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. pozostałe pośrednictwo pieniężne, pozostałe formy udzielania kredytów oraz pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. Tym samym uznać należy, że Spółka przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów i jej działania mogą podlegać ocenie pod kątem naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że pierwsza przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad 2) Dla uznania zachowań przedsiębiorców za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest, aby miało ono charakter bezprawny. Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Porządek prawny obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt XVII AmA 45/07). Bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorców było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt I PKN 267/2001). Dla stwierdzenia bezprawności działania przedsiębiorcy bez znaczenia pozostaje strona podmiotowa czynu, a zatem wina sprawcy (w znaczeniu subiektywnym, oznaczającym wadliwość procesu decyzyjnego sprawcy) i stopień tej winy (umyślność bądź nieumyślność), a także świadomość istnienia naruszonych norm prawnych. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Zwrócił na to uwagę Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), wskazując, iż art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, którego odpowiednikiem w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. 15 Bezprawność działań przedsiębiorcy wynika zatem, co do zasady, z naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezprawność zachowań Spółki zostanie rozważona oddzielnie w odniesieniu do każdej z praktyk. Ad I. sentencji niniejszej decyzji Prezes Urzędu postawił Spółce zarzut bezprawnego działania polegającego na 1) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o warunkach zmiany stopy oprocentowania kredytu, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 14 ustawy o kredycie konsumenckim, 2) niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o prowizji za udzielenie kredytu, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 10 w zw. art. 14 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim, kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku: stopę oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy. Stosownie do art. 14 ustawy o kredycie konsumenckim, kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi dane, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2, na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego, którego wzór określa załącznik nr 1 do ustawy. Spółka – na formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” – wskazywała, że stopa oprocentowania kredytu jest stała . Natomiast § 1 pkt 5 umowy pożyczki stanowił, że: „Pobierane przez PD odsetki, ustalone w pkt 2 (odsetki umowne) nie przekraczają czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP (odsetki maksymalne). W przypadku obniżenie wysokości odsetek maksymalnych w czasie trwania umowy, w taki sposób, iż zastrzeżone w umowie odsetki byłyby od nich wyższe, PD niezwłocznie dokona obniżenia odsetek umownych do wysokości odsetek maksymalnych. W przypadku wzrostu stopy kredytu lombardowego NBP, PD ma prawo zwiększyć oprocentowanie do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP aktualnie obowiązujących. ” Zgodnie z art. 359 § 2 1 k.c., maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne). Z kolei przepis art. 359 § 2 2 k.c. stanowi, że jeżeli wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej przekracza wysokość odsetek maksymalnych, należą się odsetki maksymalne. Zatem stopa oprocentowania kredytu może ulec obniżeniu, jeżeli jest wyższa od odsetek maksymalnych. Po takim obniżeniu, jeśli stopy kredytu lombardowego wzrosną, Spółka może podwyższyć oprocentowanie do „nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP aktualnie obowiązujących” , zgodnie z § 1 pkt 5 umowy pożyczki, które mogą być wyższe niż pierwotna stopa oprocentowania kredytu. Wysokość oprocentowania staje się więc powiązana z wysokością stóp lombardowych NBP. Tym samym stopa, która na początku miała charakter stopy stałej, może ulec zmianie na niekorzyść konsumenta (stopa zmienna). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, w ocenie której, ustalenie przez nią wysokości stopy 16 odsetek w sposób zależny od wysokości stopy kredytu lombardowego powinno zostać potraktowane, jako ustalenie stopy stałej i niezmiennej. Jednocześnie wyjaśnienia Spółki – że w przypadku zmiany stopy kredytu lombardowego przez Radę Polityki Pieniężnej na wyższą niż obowiązująca w dniu podpisania umowy, nie zwiększa ona odsetek umownych, pozostawiając je na niezmienionym poziomie – nie znajdują potwierdzenia w postanowieniach umów pożyczek zawartych przez Spółkę z konsumentami, w których w § 1 pkt 5 Spółka przyznała sobie prawo do zwiększenia oprocentowania do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP aktualnie obowiązujących, w przypadku wzrostu stopy kredytu lombardowego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim, formularz informacyjny powinien zawierać informacje m.in. o warunkach zmiany stopy oprocentowania kredytu. Spółka błędnie wskazała, że stopa jest stała, gdyż postanowienia umowne pozwalają jej zwiększyć wysokość oprocentowania do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP aktualnie obowiązujących. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Prezesa Urzędu, opisane zachowanie Spółki narusza art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim w związku z art. 14 tej ustawy, a tym samym jest bezprawne. Ponadto, Spółka – w formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubrykach „Koszty, które zobowiązany/a będzie Pan/Pani ponieść w związku z umową o kredyt” , „Inne koszty, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową” – nie wskazywała, że pobierana jest prowizja od udzielonej pożyczki. Natomiast Spółka pobierała prowizję za udzieloną pożyczkę, zgodnie z § 1 pkt 3 umowy pożyczki, który stanowił, że „Prowizja od udzielonej pożyczki wynosi [wartość prowizji w danej umowie] złotych i jest doliczana do kapitału pożyczki.” . W związku z powyższym, należy uznać, że Spółka w formularzu informacyjnym nie podawała informacji wymaganych przez art. 13 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z tym przepisem kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, w odpowiednich przypadkach informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności odsetkach, opłatach, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki na jakich te koszty mogą ulec zmianie. Z kolei zgodnie z przepisem art. 14 ustawy o kredycie konsumenckim kredytodawca przekazuje konsumentowi te dane na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego, którego wzór określa załącznik nr 1 do tej ustawy. Przepisy ustawy o kredycie konsumenckim wprost nakładają na kredytodawcę obowiązek odrębnego wskazania informacji o wysokości prowizji w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Uwzględnienie przez Spółkę wysokości prowizji w całkowitej kwocie do zapłaty przez konsumenta, która to kwota znajduje się w formularzu informacyjnym – nie wypełnia obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 14 ustawy o kredycie konsumenckim. Ustawodawca nałożył na kredytodawców obowiązek dostarczenia konsumentom określonych informacji w formularzu informacyjnym w celu umożliwienia im porównania różnych produktów na rynku i podjęcia decyzji, czy, a jeśli tak, to z kim zawrzeć umowę o kredyt konsumencki. Brak informacji wskazujących na wysokość prowizji jaką konsument będzie zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt powoduje, że formularz informacyjny przygotowany przez Spółkę jest niepełny. 17 Mając na uwadze powyższe, zdaniem Prezesa Urzędu, opisane zachowanie Spółki narusza art. 13 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim w związku z art. 14 tej ustawy, a tym samym jest bezprawne. Ad II. sentencji niniejszej decyzji Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt II. sentencji niniejszej decyzji, należy wskazać, iż stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Prezes Urzędu postawił Spółce zarzut bezprawnego działania polegającego na nieinformowaniu konsumentów o tym, że wskazana na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego stopa oprocentowania kredytu podana jest w stosunku do całego okresu kredytowania, co wprowadza konsumenta w błąd i stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.n.p.r. Aby wykazać, że stosowana przez danego przedsiębiorcę praktyka stanowi nieuczciwą praktykę rynkową (wymienioną wprost w katalogu zakazanych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów) należy odnieść się zarówno do definicji działania przedsiębiorcy wprowadzającego w błąd z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., jak i do ogólnej definicji nieuczciwej praktyki rynkowej z art. 4 ust. 1 u.p.n.p.r. Stosownie do art. 4 u.p.n.p.r., praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu (ust. 1). Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk, jeżeli działania te spełniają przesłanki określone w ust. 1 (ust. 2). Praktyki rynkowe wprowadzające w błąd mogą przybrać postać czynną, tj. polegać na działaniu wprowadzającym w błąd (art. 5 u.p.n.p.r.). Stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Z kolei, przez decyzję dotyczącą umowy należy rozumieć, podejmowaną przez konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania (art. 2 pkt 7 u.p.n.p.r.). Przepis art. 5 ust. 2 pkt 2 u.p.n.p.r. statuuje, że wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd. Spółka – w formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego (stanowiących Załącznik nr 4 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie 3. Koszty kredytu w rubryce „Stopa oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany” – podając stopę oprocentowania, nie wskazywała, w jakim stosunku została ona wyliczona. Natomiast wskazana stopa oprocentowania kredytu podawana była w stosunku do całego okresu kredytowania, czyli jeśli kredyt zawierany był na 1 miesiąc to Spółka podawała 18 oprocentowanie w stosunku miesięcznym, jeśli umowa zawierana była na 9 miesięcy to Spółka podawała odsetki w stosunku 9 miesięcznym itd. Tak, na przykład Spółka wskazała, że roczna stopa oprocentowania dla pożyczki o numerze (tajemnica przedsiębiorstwa) wynosiła 20%. Z uwagi na fakt, że była ona zawarta tylko na okres 9 miesięcy, to w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego Spółka podała stopę oprocentowania dla całego okresu kredytowania, która wynosiła 15%. Także w umowie pożyczki o numerze (tajemnica przedsiębiorstwa) roczna stopa oprocentowania wynosiła 20%. Jednakże z uwagi na fakt, że była ona zawarta tylko na okres 1 miesiąca, to w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego Spółka podała stopę oprocentowania dla całego okresu kredytowania, która wynosiła 1,667%. Taki sposób przedstawienia wysokości oprocentowania kredytu może wprowadzić konsumenta w błąd, gdyż nie wie on, że Spółka podaje stopę oprocentowania w stosunku do całego okresu kredytowania. W takim wypadku konsument mógł pomyśleć, że podawane jest oprocentowanie w stosunku rocznym, gdyż taki sposób podawania oprocentowania jest powszechny na rynku. Konsument mógł więc pomyśleć, że oprocentowanie w stosunku rocznym wynosi np. 1,667 % czy 15%. Następnie, przekonany, że kredyt posiada atrakcyjne oprocentowanie, konsument mógł podjąć decyzję o zawarciu umowy pożyczki. W ocenie Prezesa Urzędu, opisane powyżej zachowanie Spółki mogło wprowadzać konsumentów w błąd i przez to mogło prowadzić do podjęcia decyzji, co do tego, że konsument zawrze ze Spółką umowę pożyczki. Zdaniem Prezesa Urzędu, stanowisko Spółki, że jednoczesne podanie w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego stopy oprocentowania kredytu w stosunku do całego okresu kredytowania i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania zapewnia konsumentowi rzetelną informację – znalazłoby uzasadnienie, gdyby Spółka wyraźnie poinformowała konsumentów, że wskazana na tym formularzu informacyjnym stopa oprocentowania kredytu podana jest w stosunku do całego okresu kredytowania, tak jak to uczyniła Spółka w odniesieniu do rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Podkreślenia wymaga fakt, iż ocena praktyki polegającej na działaniu wprowadzającym w błąd powinna być dokonywana w odniesieniu do przeciętnego konsumenta. W rozumieniu art. 2 pkt 8 u.p.n.p.r., przeciętnym konsumentem jest konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Definicja przeciętnego konsumenta zamieszczona w ustawie o sprzedaży konsumenckiej jest wynikiem dorobku orzeczniczego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Stopniowy rozwój orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości doprowadził do utrwalenia modelu konsumenta, jako konsumenta rozważnego, przeciętnie oświeconego, mającego prawo do rzetelnej informacji niewprowadzającej w błąd, zawierającej wszelkie niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia towaru. To, czego można oczekiwać od rozsądnego konsumenta wynika przede wszystkim z tego, jak daleko sięga obowiązek informacji handlowej, jej dostępności, jasności, niedwuznaczności, pełności i odpowiedniości. Przyjmując model przeciętnego konsumenta na potrzeby niniejszego postępowania należy wziąć pod uwagę model konsumenta – chcącego skorzystać z kredytu i poszukującego najkorzystniejszej oferty na rynku, jako konsumenta rozważnego, przeciętnie zorientowanego, mającego prawo do rzetelnej informacji niewprowadzającej w błąd, zawierającej wszelkie niezbędne dane. 19 W niniejszej sprawie należy uznać, że treść informacji przekazywanych przez Spółkę konsumentowi, za pośrednictwem formularza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego, mogła wywoływać u przeciętnego konsumenta wrażenie, że stopa oprocentowania podawana jest w stosunku rocznym. To z kolei mogło skłonić konsumenta do zawarcia umowy ze Spółką, której oferta, w ocenie konsumenta, posiadała korzystne oprocentowanie. Jednocześnie, w celu udowodnienia, że działanie Spółki stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, konieczne jest także wykazanie, że przedmiotowa praktyka jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. W literaturze przyjmuje się, że istotność zniekształcenia zachowania rynkowego konsumenta przez stosowaną praktykę rynkową pozwala uznać, że jej wpływ musi niejako popychać przeciętnego konsumenta do zmiany zachowania rynkowego. Powoduje to tym samym zniekształcenie tego zachowania, które ujawnia się, jako zniekształcenie realne lub potencjalne decyzji konsumenta, która powinna być wyborem świadomym i efektywnym. Można, zatem uznać, że wpływ praktyki jest na tyle istotny, że pod jej wpływem proces decyzyjny konsumenta uległ wypaczeniu (zniekształceniu). Jeśli zaś chodzi o doniosłość (znaczenie) tego zniekształcenia, to należy stwierdzić, że musi ono być, co najmniej potencjalne. Uściślając wpływ nieuczciwej praktyki rynkowej na zachowanie rynkowe konsumenta musi odnieść skutek w postaci, co najmniej potencjalnego zniekształcenia zachowania rynkowego konsumenta (Komentarz do ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U.07.171.1206), [w:] M. Sieradzka, Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Komentarz, Oficyna, 2008). W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż działanie Spółki pozostaje w sprzeczności z dobrymi obyczajami. Dobrym obyczajem jest obowiązek przedsiębiorcy- profesjonalisty udzielania konsumentom prawdziwej, rzetelnej i pełnej informacji. W związku z tym, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego powinien być wypełniony w sposób pełny, spójny, niesprzeczny, przejrzysty i jednoznaczny. Konsekwencją działań Spółki polegających na podawaniu stopy oprocentowania w stosunku do całego okresu kredytowania – była dezinformacja konsumentów co do rzeczywistych kosztów kredytu. W stosunkach finansowych przyjęło się, że stopa oprocentowania podawana jest w stosunku rocznym. Podawanie stopy w określonym przez siebie stosunku bez poinformowania o tym konsumenta może wprowadzić go w błąd i sprawić, że będzie on uważał, że prezentowana wysokość odsetek odnosi się do okresu 1 roku. Spółka naruszyła dobre obyczaje w zakresie prawa konsumenta do rzetelnej, jednoznacznej informacji o warunkach zawarcia umowy pożyczki. W ocenie Prezesa Urzędu, we wskazanym wyżej zakresie mogło dojść do istotnego zniekształcenia zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta (a więc jego decyzji dotyczącej umowy) przed zawarciem umowy – w wyniku otrzymania nierzetelnego, wprowadzającego w błąd komunikatu od przedsiębiorcy, pod wpływem, którego mógł on dojść do niewłaściwych wniosków, co do atrakcyjnego oprocentowania zaciąganej pożyczki i w konsekwencji zawrzeć umowę pożyczki ze Spółką. W związku z powyższym, Prezes Urzędu uznał, że opisane zachowanie Spółki narusza art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.n.p.r., a tym samym jest bezprawne. Ad III. sentencji niniejszej decyzji 20 Prezes Urzędu postawił Spółce zarzut bezprawnego działania polegającego na 1) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego informacji o wysokości „opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne” , która to opłata może być naliczona z tytułu zaległości w spłacie kredytu, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 11 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim, 2) niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego kwoty odsetek w stosunku dziennym należnych CareCash Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 cytowanej wyżej ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 11 i 15 ustawy o kredycie konsumenckim, umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać: roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu (pkt 11), termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym (pkt 15). Umowy zawierane z konsumentami, do których zastosowanie mają przepisy ustawy o kredycie konsumenckim muszą zawierać minimum informacji wymaganych przez tą ustawę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 11 ustawy o kredycie konsumenckim, umowa o kredyt konsumencki powinna określać nie tylko roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, lecz także ewentualne inne opłaty jakie mogą być naliczone z tytułu zaległości w spłacie kredytu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów, stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki, przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszty opłat za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za windykację przez firmy zewnętrzne" , w ramach której następuje „Wizyta terenowa windykatora wynajętego z firmy zewnętrznej” Spółka określiła koszt w następujący sposób: „Opłaty za dochodzenie wymagalnych należności CareCash przez zewnętrzną firmę windykacyjną w wysokości rzeczywistych nakładów poniesionych na ten cel przez CareCash.” . W takim wypadku konsument nie wie, jakim kosztem zostanie obciążony. Takie sformułowanie wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne, która to opłata może być naliczona z tytułu zaległości w spłacie kredytu, jako rzeczywistych nakładów poniesionych na ten cel przez Spółkę jest niedopuszczalne zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 11 ustawy o kredycie konsumenckim, bowiem konsument nie otrzymuje pełnej informacji dotyczącej jego zobowiązania. Jednocześnie Prezes Urzędu nie zgadza się z wyjaśnieniami Spółki, która twierdzi, że na podstawie przytoczonego przepisu nie można wnioskować o nałożeniu na przedsiębiorcę obowiązku ścisłego, nominalnego określenia opłat wynikłych z zaległości w spłacie kredytu. Taki sposób interpretowania przez Spółkę przepisów ustawy o kredycie konsumenckim mógłby doprowadzić do naruszenia interesów ekonomicznych konsumentów. Brak określenia wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne stwarza możliwość uzyskania dla Spółki nieuzasadnionych korzyści finansowych kosztem konsumenta, bowiem przedsiębiorca na podstawie tego postanowienia będzie uprawniony do pobierania niczym nieograniczonych opłat. Prezes Urzędu podnosi, że wyjaśnienia Spółki – że w przypadkach, w których klient nie nawiązał kontaktu w celu usprawiedliwienia braku płatności, a tym samym w przypadku braku podstaw do umorzenia jakichkolwiek kosztów, Spółka zgodnie z tabelą opłat i prowizji może zlecić pracownikowi Spółki wizytę terenową, aby ten sprawdził, czy nie doszło do przypadku wyłudzenia pożyczki na podstawie spreparowanych dokumentów; może również wystąpić do firmy windykacyjnej w celu zlecenia windykacji polubownej/windykacji 21 sądowej/windykacji terenowej i koszty te są uzależnione od wykonanych czynności, które dla każdego klienta nie są jednakowe aczkolwiek nie są wyższe niż 500 zł – nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym w postaci dowodów z dokumentu, tj. zawartych umów pożyczek z konsumentami. W Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przekazywanych kredytobiorcom, w punkcie Koszty opłat za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za windykację przez firmy zewnętrzne" , w ramach której następuje „Wizyta terenowa windykatora wynajętego z firmy zewnętrznej” Spółka określiła wprost koszt, jako: „Opłaty za dochodzenie wymagalnych należności CareCash przez zewnętrzną firmę windykacyjną w wysokości rzeczywistych nakładów poniesionych na ten cel przez CareCash .” . W ww. Tabeli nie wskazano, że opłata za windykację przez firmy zewnętrzne została uwzględniona w monicie za 22 dzień opóźnienia. Inaczej niż w przypadku „Opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne" uczyniono w odniesieniu do „Opłaty za zawarcie ugody na wniosek Pożyczkobiorcy” – tu w punkcie Koszty opłat za czynności dodatkowe w rubryce „Opłata za zawarcie ugody na wniosek Pożyczkobiorcy” , w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa” Spółka określiła koszt w następujący sposób : „Kwota została uwzględniona w monicie za dzień 22 opóźnienia w tabeli ”koszty monitów”*” . W punkcie Koszt monitów w rubryce „Dzień 22 (dwadzieścia dwa dni po terminie płatności)” w ramach której następuje „E-mail + SMS + telefon konsultanta + list polecony + wizyta terenowa pracownika CareCash” Spółka określiła koszt jako: „500,00 zł* 1 ” . Zatem literalne brzmienie postanowień Tabeli opłat dodatkowych z tytułu monitów (stanowiącej Załącznik nr 1 do umowy pożyczki) przesądza o niepodaniu przez Spółkę informacji o wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne, która to opłata może być naliczona przez Spółkę z tytułu zaległości w spłacie kredytu w wysokości rzeczywistych nakładów poniesionych przez nią na ten cel. Z kolei, zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, konsument ma prawo, bez podania przyczyny, do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy. W takim wypadku konsument nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki, z wyjątkiem odsetek za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia spłaty kredytu (art. 54 ust. 1 tej ustawy). W celu ułatwienia wyliczenia kwoty, jaką trzeba zwrócić, ustawodawca nakazał, aby w umowie kredytu podawać kwotowo odsetki należne w stosunku dziennym w wypadku odstąpienia od umowy (art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim). Natomiast w podpisanych umowach pożyczek Spółka nie zawarła, wbrew przepisowi art. 30 ust. 1 pkt 15 ww. ustawy, informacji o kwocie odsetek od kredytu należnych Spółce w stosunku dziennym w wypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy o kredyt konsumencki, pomimo, że do poniesienia takich kosztów konsument był zobowiązany w świetle zawartej ze Spółką umowy pożyczki. Zgodnie z § 4 pkt 5 umowy pożyczki: „PB oświadcza, że otrzymał wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy oraz oświadcza, że został poinformowany o treści art. 53 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 r., nr 165, poz. 984) i 1 „* kwota monitu zawiera koszty przygotowania dokumentacji ugodowej, dostarczenia osobistego dokumentów. Zawiera wszystkie koszty prób skontaktowania się z klientem w celu zawarcia ugody. Istnieje również w uzasadnionych przypadkach możliwość umorzenia części kosztów, w tym celu należy skontaktować się z działem windykacji CareCash pod adresem windykacja@carecash.pl lub pod nr telefonu 692 265 971. CareCash może prowadzić działania związane z monitoringiem telefonicznym (w postaci rozmów telefonicznych, SMS’ów) wysyłaniem pism (w postaci monitów listownych i wezwań do zapłaty) i wizytami terenowymi. Częstotliwość tych działań uzależniona jest od postawy i chęci współdziałania Pożyczkobiorcy. Każde kolejne działanie jest podejmowane przez CareCash zgodnie z tabelą za wyjątkiem sytuacji gdy za dane działanie CareCash nie pobiera opłaty lub kontakt był bezskuteczny. CareCash stosuje czynności monitorujące w opisanej wyżej kolejności, a jeżeli ich zastosowanie nie jest możliwe lub pozostaje bezskuteczne kieruje sprawę na drogę postępowania sądowego.” 22 przysługujących mu w związku z tym przepisem uprawnieniach, w tym uprawnieniu do odstąpienia od umowy w terminie do 14 dni włącznie od Jej zawarcia. Konsument wówczas ponosi koszty związane z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki wyłącznie w wysokości odsetek za okres od dnia wypłaty kredyty do dnia spłaty kredytu . Oświadczenie będzie skuteczne jeżeli PB złoży oświadczenie pod adresem wskazanym we wzorze oświadczenia, we wspomnianym powyżej terminie. Złożenie oświadczenia będzie także skuteczne, jeżeli pożyczkobiorca wyśle je przed upływem wskazanego powyżej terminu.” . Biorąc pod uwagę powyższe, Prezes Urzędu stwierdził, że w sytuacji, gdy umowy podpisane przez Spółkę z konsumentami na podstawie wzorców umowy pożyczki – opcja przelew i opcja gotówkowa nie zawierają wszystkich wymaganych przez ustawę o kredycie konsumenckim informacji, które będą miały zastosowanie do danego stosunku prawnego, bez względu na to, czy będą one wykorzystywane w trakcie realizacji umowy, jest to sprzeczne z art. 30 ust. 1 pkt 11 i pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim. W związku z powyższym, zdaniem Prezesa Urzędu opisane zachowanie Spółki narusza art. 30 ust. 1 pkt 11 i pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, a tym samym jest bezprawne. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie punktów Ad I., Ad II. i Ad. III. Prezes Urzędu stwierdził , że druga przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona w odniesieniu do każdej z praktyk . Ad 3) Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiują pojęcia zbiorowego interesu konsumentów. Przepis art. 24 ust. 3 stanowi jedynie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Z całą pewnością mamy do czynienia ze zbiorowym interesem konsumentów wówczas, gdy działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy dotyczy, bądź może dotyczyć nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. Takie stanowisko trwale podtrzymuje w swoim orzecznictwie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (por. wyroki Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 lipca 2001 r. sygn. akt XVII Ama 108/00, z dnia 23 lutego 2002 r. sygn. akt XVII Ama 133/2001). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem praw nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, którym Spółka nie podała na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego oraz w umowach pożyczki informacji wymaganych przez przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. W konsekwencji konsument, podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o przekazany mu przez Spółkę formularz informacyjny nie miał możliwości porównania jego treści z innymi ofertami w zakresie wysokości stopy oprocentowania kredytu, warunków zmiany stopy oprocentowania kredytu oraz wysokości pobieranej prowizji za udzielenie kredytu. Natomiast w umowie konsument nie otrzymał pełnej informacji dotyczącej jego zobowiązania w zakresie wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne oraz kwoty odsetek w stosunku dziennym należnych Spółce w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. 23 Spółka mogła ze swoją ofertą dotrzeć do każdego zainteresowanego konsumenta na obszarze swojego działania, tj. czterech województw: dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego. W tej sytuacji bezprawne zachowanie przedsiębiorcy nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Spółki. Takie działanie Spółki godzi w zbiorowe interesy konsumentów. Rozstrzygnięcie podejmowane w niniejszej sprawie w ramach realizacji interesu publicznego nie dotyczy więc sytuacji pojedynczych konsumentów, lecz służy przeciwdziałaniu negatywnym zjawiskom występującym na rynku. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że trzecia przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Z ustaleń dokonanych w niniejszej decyzji wynika, że Spółka zaprzestała stosowania zarzucanych jej praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Spółka od dnia 8 lipca 2013 r. zawiera umowy w oparciu o zmienione wzorce umów pożyczki wraz ze zmienionymi załącznikami, w tym zmienioną Tabelą opłat dodatkowych z tytułu monitów oraz zmienionym Formularzem informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Spółka w formularzach informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego przekazywanych konsumentom wskazuje: informację, że w przypadku wzrostu stopy kredytu lombardowego NBP w trakcie obowiązywania umowy, pożyczkodawca ma prawo zwiększyć oprocentowanie kredytu odpowiednio do nowych wartości stóp kredytu lombardowego NBP obowiązujących po zmianie, informację o wysokości prowizji oraz informację o stopie oprocentowania kredytu w okresie kredytowania. Spółka w Tabelach opłat dodatkowych z tytułu monitów, stanowiących Załącznik nr 1 do umowy pożyczki, wskazuje, że wysokość opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne nie może wynieść więcej niż 500 zł z tytułu wszystkich czynności wykonanych przy windykacji terenowej. Natomiast w zawieranych umowach pożyczki Spółka podaje kwotę odsetek w stosunku dziennym należnych Spółce w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził, że Spółka zaniechała stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wskazanych w punktach I., II. i III. sentencji decyzji z dniem 8 lipca 2013 r. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie wydaje się decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 tej ustawy. W takim przypadku, Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania, przy czym ciężar udowodnienia okoliczności zaniechania stosowania zarzucanej praktyki spoczywa na przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie punktów Ad I., Ad II. i Ad III. oraz wobec spełnienia przesłanek koniecznych do stwierdzenia praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów określonych w art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przesłanek wydania decyzji o uznaniu praktyk za naruszające zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie ich stosowania wskazanych w art. 27 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu orzekł jak w punktach I., II. i III. sentencji niniejszej decyzji. Ad IV. sentencji niniejszej decyzji 24 Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przypadku wydania decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającej zaniechanie jej stosowania, stosuje się odpowiednio przepis art. 26 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może w decyzji określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów . W niniejszej sprawie, Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożyć na Spółkę środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci obowiązku przedstawienia konsumentom w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji propozycji aneksów mających doprowadzić do zgodności z prawem treść umów zawartych z nimi w oparciu o kwestionowane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wzorce w zakresie naruszeń określonych w punkcie III. sentencji niniejszej decyzji. W niniejszej decyzji Prezes Urzędu stwierdził zaniechanie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów z dniem 8 lipca 2013 r., co spowoduje że, prawa konsumentów, którzy zawierają umowę ze Spółką po tej dacie są już odpowiednio chronione. Brak uregulowania sytuacji konsumentów, którzy przed dniem 8 lipca 2013 r. zawarli umowy ze Spółką, mógłby prowadzić do swoistego usankcjonowania nierównoprawnego traktowania konsumentów, z którymi zawarto umowy na nowych (od 8 lipca 2013 r.) i starych zasadach. Pozostawienie tym konsumentom, z którymi wcześniej Spółka zawarła umowy na starych zasadach (w oparciu o wzorce umów stosowane od 10 października 2012 r. do 7 lipca 2013 r.), a które nie zostały aneksowane, jako jedynej możliwości, dochodzenia swych praw na drodze cywilnoprawnej, czyniłoby ochronę, jaką zapewnia ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów iluzoryczną. Prowadziłoby to do zniweczenia funkcji, jaką mają do spełnienia zawarte w tej ustawie uregulowania. Mając na uwadze konieczność zapewnienia realizacji celu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest m.in. podejmowanie w interesie publicznym ochrony interesów konsumentów oraz celem zapobieżenia nierównoprawnego traktowania konsumentów, Prezes Urzędu uznał za zasadne nakazanie Spółce przedstawienia konsumentom propozycji aneksowania umów. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie IV. sentencji niniejszej decyzji. Ad V. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis ten stanowi podstawę i górną granicę ustalenia kary dla Spółki, która w 2012 r. osiągnęła przychód w wysokości (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. W związku z powyższym maksymalna kara nałożona na Spółkę może wynieść (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. W art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przykładowo jedynie wskazano, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ponadto orzecznictwo wskazuje, że w przypadku kar przesłankami, które 25 należy brać pod uwagę, są: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, skutki praktyki dla konkurencji lub kontrahentów, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.2000 r., sygn. akt I CKN 793/98). Nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę przesłanki nieumyślności działania w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną – z tytułu naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w zakresie opisanym w punktach I., II. i III. sentencji niniejszej decyzji – Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Spółkę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, opisane w niniejszej decyzji zachowania Spółki – w zakresie przekazywania konsumentom formularzy informacyjnych dotyczących kredytu konsumenckiego oraz zawierania umów pożyczek – powinny były się kojarzyć z nieuchronnością bezprawnego naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Jednakże należy wziąć również pod uwagę wyjaśnienia Spółki, która swoje stanowisko uzasadnia w następujący sposób. W ocenie Spółki ustalenie przez nią wysokości stopy odsetek w sposób zależny od wysokości stopy kredytu lombardowego powinno zostać potraktowane, jako ustalenie stopy stałej i niezmiennej. Z kolei wysokość prowizji została zawarta w całkowitej kwocie do zapłaty przez konsumenta, która to kwota znajduje się w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. W odniesieniu do podawanej w formularzu informacyjnym stopy oprocentowania kredytu, Spółka wyjaśniła, że jednoczesne podanie w tym formularzu stopy oprocentowania kredytu w stosunku do całego okresu kredytowania i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, w jej ocenie, zapewniało konsumentowi rzetelną informację. Ponadto Spółka wyjaśniła, że pomimo, że nie podawała wprost informacji o wysokości odsetek w stosunku dziennym należnych Spółce w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, to konsument był w stanie obliczyć tę kwotę na podstawie innych podanych informacji, tj. wysokości oprocentowania za cały okres kredytowania oraz ilości dni faktycznego kredytowania. Jednocześnie, Spółka, uzasadniając przyczyny niepodawania w umowach pożyczek informacji o wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne wyjaśniła, że brak wskazania jednej, stałej kwoty dla wszystkich konsumentów wynikał z tego, że wysokość opłat za zaległości w spłacie kredytu jest całkowicie zależna od czynników leżących po stronie konkretnego kredytobiorcy (konsumenta). Powyższe może zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie Spółki. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z uwagi na różnorodność stosowanych przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, konieczne stało się wymierzenie w niniejszym przypadku trzech kar pieniężnych. Ad V. 1. sentencji niniejszej decyzji Pierwsza z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I. sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności 26 dokonał oceny wagi naruszenia i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, następnie uwzględnił zaistniałą w sprawie okoliczność łagodzącą i okoliczność obciążającą, które miały wpływ na wysokość kary. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął pod uwagę, że naruszenie nastąpiło na etapie przedkontraktowym. Istotą naruszenia na tym etapie jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na pozyskiwanie konsumentów lub złożenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie do zawarcia kontraktu. W przedmiotowej sprawie praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stosowana przez Spółkę polegała na niepodawaniu na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o warunkach zmiany stopy oprocentowania kredytu oraz informacji o prowizji za udzielenie kredytu. Konsument, podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o przekazany mu przez przedsiębiorcę formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, w którym brak było informacji wymaganych przez przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, nie miał możliwości porównania jego treści z innymi ofertami. Jednocześnie przy analizie wagi naruszenia, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosił poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 10 października 2012 r. do dnia 7 lipca 2013 r.). Podsumowanie wagi wskazanego naruszenia pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, że waga naruszenia w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2012 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu uzyskanego przez Spółkę wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ponadto Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Spółkę, dokonał również oceny zaistniałych w niniejszym postępowaniu okoliczności – łagodzącej i obciążającej. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Spółkę stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Spółka zaniechała stosowania opisanych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów z dniem 8 lipca 2013 r., a zatem niezwłocznie po wszczęciu przeciwko Spółce postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zostało wszczęte w dniu 19 czerwca 2013 r. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał znaczny zasięg naruszenia. Spółka prowadzi działalność na obszarze czterech województw, tj. dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego, zatem mogła ona ze swoją ofertą dotrzeć do każdego zainteresowanego konsumenta z tych województw. Natomiast fakt, że Spółka w wybranym kwartale, tj. miesiącu lipcu, sierpniu i wrześniu 2012 r. udzieliła (tajemnica przedsiębiorstwa) kredyty konsumenckie, które stanowiły około (tajemnica przedsiębiorstwa) złożonych przez konsumentów wniosków o udzielenie kredytu, świadczy o tym, że dana praktyka oddziaływała na znaczną liczbę konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie kwoty bazowej kary o 20%. Mając na uwadze szkodliwość stwierdzonego naruszenia oraz wskazane powyżej okoliczności – łagodzącą i obciążającą – Prezes Urzędu nałożył na Spółkę karę w wysokości 2.631 zł, co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu Spółki osiągniętego w 2012 r. oraz około (tajemnica przedsiębiorstwa)% maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Spółki, a jednocześnie 27 jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Ad V. 2. sentencji niniejszej decyzji Druga z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie II. sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi naruszenia i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, następnie wziął pod uwagę zaistniałą w sprawie okoliczność łagodzącą i okoliczność obciążającą, które miały wpływ na wysokość kary. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął pod uwagę, iż naruszenie nastąpiło na etapie przedkontraktowym. W przedmiotowej sprawie mamy sytuację, w której Spółka nie poinformowała konsumentów o tym, że wskazana na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego stopa oprocentowania kredytu podana jest w stosunku do całego okresu kredytowania. Taki sposób przedstawienia przez Spółkę wysokości oprocentowania kredytu w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego mógł wprowadzić konsumenta w błąd i sprawić, że będzie on uważał, że wysokość odsetek odnosi się do okresu 1 roku. Jednocześnie przy analizie wagi naruszenia, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosił poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 10 października 2012 r. do dnia 7 lipca 2013 r.). Podsumowanie wagi wskazanego naruszenia pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, że waga naruszenia w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2012 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu uzyskanego przez Spółkę wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ponadto Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Spółkę, dokonał również oceny zaistniałych w niniejszym postępowaniu okoliczności – łagodzącej i obciążającej. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Spółkę stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Spółka zaniechała stosowania opisanej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów z dniem 8 lipca 2013 r., a zatem niezwłocznie po wszczęciu przeciwko Spółce postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zostało wszczęte w dniu 19 czerwca 2013 r. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał znaczny zasięg naruszenia. Spółka prowadzi działalność na obszarze czterech województw, tj. dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego, zatem mogła ona ze swoją ofertą dotrzeć do każdego zainteresowanego konsumenta z tych województw. Natomiast fakt, że Spółka w wybranym kwartale, tj. miesiącu lipcu, sierpniu i wrześniu 2012 r. udzieliła (tajemnica przedsiębiorstwa) kredyty konsumenckie, które stanowiły około (tajemnica przedsiębiorstwa) złożonych przez konsumentów wniosków o udzielenie kredytu, świadczy o tym, że dana praktyka oddziaływała na znaczną liczbę konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie kwoty bazowej kary o 20%. 28 Mając na uwadze szkodliwość stwierdzonego naruszenia oraz wskazane powyżej okoliczności – łagodzącą i obciążającą – Prezes Urzędu nałożył na Spółkę karę w wysokości 1.754 zł, co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu Spółki osiągniętego w 2012 r. oraz (tajemnica przedsiębiorstwa)% maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Spółki, a jednocześnie jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Ad V. 3. sentencji niniejszej decyzji Trzecia z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie III. sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi naruszenia i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, następnie uwzględnił zaistniałą w sprawie okoliczność łagodzącą i obciążającą, które miały wpływ na wysokość kary. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął pod uwagę, że naruszenie nastąpiło na etapie zawierania kontraktu (z wpływem na jego wykonywanie). Istotą naruszenia na tym etapie jest zachowanie przedsiębiorcy wobec konsumenta, wyrażającego zamiar zawarcia kontraktu polegające na naruszeniu przepisów prawa lub dobrych obyczajów wpływające na treść kontraktu. W przedmiotowej sprawie praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stosowana przez Spółkę polegała na niepodawaniu w umowach kredytu konsumenckiego informacji o wysokości opłaty za windykację przez firmy zewnętrzne, która to opłata może być naliczona z tytułu zaległości w spłacie kredytu oraz niepodawaniu kwoty odsetek w stosunku dziennym należnych Spółce w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Konsument podejmował decyzję o zawarciu umowy w oparciu o narzucony mu przez przedsiębiorcę wzorzec umowy, w którym brak było informacji wymaganych przez przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. W wyniku powyższego zachowania Spółki, konsumenci nie otrzymali pełnej informacji dotyczącej ich zobowiązań. Konsument zawierający umowę według narzuconego wzorca jest nim związany z chwilą zawarcia umowy, a na skutek stosowania przez Spółkę zakazanej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, naruszone zostały podstawowe prawa konsumenta zagwarantowane mu przez ustawę o kredycie konsumenckim. Jednocześnie przy analizie wagi naruszenia, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosił poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 10 października 2012 r. do dnia 7 lipca 2013 r.). Podsumowanie wagi wskazanego naruszenia pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, że waga naruszenia w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2012 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu uzyskanego przez Spółkę wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ponadto Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Spółkę, dokonał również oceny zaistniałych w niniejszym postępowaniu okoliczności – łagodzącej i obciążającej. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Spółkę stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Spółka zaniechała stosowania opisanych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów z dniem 8 lipca 2013 r., a 29 zatem niezwłocznie po wszczęciu przeciwko Spółce postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zostało wszczęte w dniu 19 czerwca 2013 r. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał znaczny zasięg naruszenia. Spółka prowadzi działalność na obszarze czterech województw, tj. dolnośląskiego, lubelskiego, wielkopolskiego i łódzkiego, zatem mogła ona ze swoją ofertą dotrzeć do każdego zainteresowanego konsumenta z tych województw. Natomiast fakt, że Spółka w wybranym kwartale, tj. miesiącu lipcu, sierpniu i wrześniu 2012 r. udzieliła (tajemnica przedsiębiorstwa) kredyty konsumenckie, które stanowiły około (tajemnica przedsiębiorstwa) złożonych przez konsumentów wniosków o udzielenie kredytu, świadczy o tym, że dana praktyka oddziaływała na znaczną liczbę konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie kwoty bazowej kary o 20%. Mając na uwadze szkodliwość stwierdzonego naruszenia oraz wskazane powyżej okoliczności – łagodzącą i obciążającą – Prezes Urzędu nałożył na Spółkę karę w wysokości 3.508 zł, co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa)% przychodu Spółki osiągniętego w 2012 r. oraz (tajemnica przedsiębiorstwa)% maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Spółki, a jednocześnie jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie V. sentencji niniejszej decyzji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów tejże ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W jego wyniku Prezes Urzędu w punktach I., II. i III. sentencji decyzji stwierdził naruszenie przez Spółkę art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – zwana dalej: „k.p.a.” – w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Spółkę kwotą 49,40 zł (słownie: czterdzieści dziewięć złotych 40/100). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił jak w punkcie VI. sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto 30 Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000 . Zgodnie z art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów koszty niniejszego postępowania Spółka obowiązana jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231 000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Jednak w przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie VI. sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 264 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ), w związku z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.), w związku z art. 479 32 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca Dyrektora Delegatury Andrzej Kędzia Otrzymuje: Adw. Marcin Żygadło Kancelaria Adwokacka ul. Św. Mikołaja 8-11, p.405 50-125 Wrocław pełnomocnik CareCash Sp. z o.o.