RLU-6/2014

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Delegatura w Lublinie 20-012 Lublin, ul. Ochotnicza 10 Tel. (0-81) 532-35-31, 532-54-48, Fax (0-81) 532-08-26 E-mail: lublin@uokik.gov.pl Lublin, dnia 28 maja 2014r. RLU – 61 – 32/13/PM za p.o. Decyzja RLU Nr 6/ 2014 I. Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przeciwko przedsiębiorcy: Jerzy K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą „ I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie , – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 wskazanej wyŜej ustawy, bezprawne działanie przedsiębiorcy: Jerzego K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie polegające na stosowaniu we wzorcu umownym pod nazwą „ Umowa Deweloperska” zapisów toŜsamych z wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o których mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 z zm.) o treści: 1. Postanowienie § 4 pkt 3 o treści : Od dnia odbioru kluczy do lokalu, Strona Kupująca ponosi zryczałtowane koszty jego utrzymania, koszty utrzymania Nieruchomości Wspólnej obejmujące w szczególności wydatki na bieŜącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, odbiór ścieków i śmieci, a w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenia członków zarządu lub zarządcy, chyba Ŝe są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali. Obowiązek ponoszenia tych kosztów spoczywa na Stronie Kupującej takŜe w przypadku niedokonania przez niego odbioru Przedmiotu Umowy ; 2. Postanowienie § 6 pkt 6 o treści: W przypadku odstąpienia od Umowy z winy Kupującego albo za porozumieniem Stron, Strona Sprzedająca zwróci Kupującemu wpłacone środki w 2 wartości nominalnej w terminie 60 dni, pomniejszone o kwotę 2.000,00 dwóch tysięcy złotych, stanowiącą zryczałtowaną wartość kosztów poniesionych przez Stronę Sprzedającą zmierzających i związanych z zawarciem niniejszej Umowy oraz nakazuje się zaniechanie ich stosowania. II . Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na przedsiębiorcę: Jerzego K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie , karę pienięŜną płatną do budŜetu państwa, z tytułu naruszenia zakazów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1, ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opinanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji w wysokości 2.290,00 zł (słownie złotych: dwa tysiące dwieście dziewięćdziesiąt i 100/00). III. Na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz na podstawie art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), w związku z art. 83 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów postanawia się obciąŜyć Jerzego K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie kosztami przeprowadzonego postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów i zobowiązać ww. przedsiębiorcę do zwrotu na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 26,60 zł (słownie złotych: dwadzieścia sześć i 60/100), w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie W związku z prowadzonym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes Urzędu lub Prezes UOKiK ) ogólnopolskim badaniem działań deweloperów, którego przedmiotem były wzorce umów stosowane przez deweloperów w obrocie konsumenckim oraz ich praktyk rynkowych przeprowadzono analizę między innymi wzorca umowy „ Umowa deweloperska ” stosowanego przez Jerzego K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie (dalej: „ I” lub przedsiębiorca ). Analiza w/w wzorca umownego wykazała, Ŝe w jego treści mogą znajdować się postanowienia umowne, których stosowanie moŜe prowadzić do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. W związku z powyŜszym Prezes Urzędu postanowieniem nr 298/13 wszczął z urzędu postępowanie administracyjne przeciwko „I” w związku podejrzeniem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, polegającej na bezprawnym działaniu poprzez stosowanie postanowień zawartych we wzorcu umownym „ Umowa deweloperska” , uŜywanym w kontaktach z konsumentami w zakresie prowadzonej przez w/w przedsiębiorcę działalności gospodarczej, które zostały wpisane do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r.- Kodeks Postępowania Cywilnego (Dz.U. Nr 43 poz. 296, ze zm.) Prezes UOKiK zakwestionował następujące postanowienia stosowane przez „I” we wzorcu umownym Umowa deweloperska: 1. Postanowienie § 4 pkt 3 o treści : Od dnia odbioru kluczy do lokalu, Strona Kupująca ponosi zryczałtowane koszty jego utrzymania, koszty utrzymania Nieruchomości 3 Wspólnej obejmujące w szczególności wydatki na bieŜącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, odbiór ścieków i śmieci, a w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenia członków zarządu lub zarządcy, chyba Ŝe są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali. Obowiązek ponoszenia tych kosztów spoczywa na Stronie Kupującej takŜe w przypadku niedokonania przez niego odbioru Przedmiotu Umowy. Zdaniem Prezesa Urzędu powyŜsze postanowienie jest toŜsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru pod nr 4549 na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sygn XVII AmC 3876/10; 2. Postanowienie § 6 pkt 6 o treści: W przypadku odstąpienia od Umowy z winy Kupującego albo za porozumieniem Stron, Strona Sprzedająca zwróci Kupującemu wpłacone środki w wartości nominalnej w terminie 60 dni, pomniejszone o kwotę 2.000,00 dwóch tysięcy złotych, stanowiącą zryczałtowaną wartość kosztów poniesionych przez Stronę Sprzedającą zmierzających i związanych z zawarciem niniejszej Umowy. Zdaniem Prezesa Urzędu powyŜsze postanowienie jest toŜsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru pod nr 1 na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sygn XVII AmC 30/01; co mogło stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 w/w ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Odpowiadając na zarzuty postawione w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego „I” nie uznał stanowiska Prezesa UOKiK i stwierdził, Ŝe: Ad. 1) W naszej ocenie zapis ten nie narusza zbiorowych interesów konsumentów. We wskazanym przez państwa zapisie pod nr 4549 wymownym jest ponoszenie kosztów utrzymania w przypadku wydania zastępczego a to nie jest toŜsame z brzmieniem naszego paragrafu . Ad. 2) W zakwestionowanej przez Państwa treści § 6 pkt 6 naszej umowy deweloperskiej zaznaczam Ŝe to ustawodawca w ustawie z dnia 16-09-2011 „O ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu” wskazał prawa klienta, wskazując powody odstąpienia od umowy i kary obligujące sprzedającego. (…) zapisy naszej umowy chronią interesy kupującego nie są jednostronne, a koszt poniesiony przez kupującego w razie wypowiedzenia z jego winy nie jest znaczny tj. 2000 zł. Brak takiego zapisu obligowałby nas do naliczenia kary zgodnie z § 6 pkt 9 tj. do 20000 zł. czyli identycznej kary, jaką zapłaciłby sprzedający kupującemu w razie odstąpienia od umowy z winy sprzedającego. (…) W naszej ocenie zapis § 6 pkt 6 umowy deweloperskiej nie narusza zbiorowych interesów konsumentów. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: W trakcie postępowania, Prezes Urzędu ustalił, Ŝe Jerzy K. jest przedsiębiorcą zarejestrowanym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą „I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie. Przedmiotem faktycznie prowadzonej działalności „I” jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków (PKD 41.10.Z). Przedsiębiorca realizuje inwestycje na terenie Lublina. 4 Przy zawieraniu umów z klientami, będącymi konsumentami w rozumieniu art. 22 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – dalej: k.c.) tj. osobami fizycznymi dokonującymi czynności prawnych niezwiązanych bezpośrednio z ich działalnością zawodową lub gospodarczą, przedsiębiorca posługuje się wzorcem umowy w rozumieniu art. 384 k.c. o nazwie „Umowa deweloperska”. Od 27.07.2012r. „I” zawierał umowy deweloperskie na podstawie w/w wzorca umowy. W 2013r. zostało zawartych 13 umów z czego do chwili obecnej 6 umów nadal obowiązuje. Analiza wyŜej wymienionego dokumentu pozwoliła na postawienie „I” zarzutu naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, poprzez zamieszczenie w w/w wzorcu umowy postanowień, o następującej treści: 1. Postanowienie § 4 pkt 3 o treści : Od dnia odbioru kluczy do lokalu, Strona Kupująca ponosi zryczałtowane koszty jego utrzymania, koszty utrzymania Nieruchomości Wspólnej obejmujące w szczególności wydatki na bieŜącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, odbiór ścieków i śmieci, a w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenia członków zarządu lub zarządcy, chyba Ŝe są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali. Obowiązek ponoszenia tych kosztów spoczywa na Stronie Kupującej takŜe w przypadku niedokonania przez niego odbioru Przedmiotu Umowy. 2. Postanowienie § 6 pkt 6 o treści: W przypadku odstąpienia od Umowy z winy Kupującego albo za porozumieniem Stron, Strona Sprzedająca zwróci Kupującemu wpłacone środki w wartości nominalnej w terminie 60 dni, pomniejszone o kwotę 2.000,00 dwóch tysięcy złotych, stanowiącą zryczałtowaną wartość kosztów poniesionych przez Stronę Sprzedającą zmierzających i związanych z zawarciem niniejszej Umowy. W tym miejscu naleŜy zauwaŜyć, iŜ do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o których mowa w art. 479 45 k.p.c. zostały wpisane, na podstawie prawomocnych wyroków Sądu, postanowienia o następującej treści (wg numeracji sentencji decyzji): Ad. 1) Kupujący zobowiązują się od Dnia Odbioru Przedmiotów Umów w tym od wydania zastępczego w przypadku wskazanym powyŜej, do ponoszenia kosztów zarządu Nieruchomością Wspólną, przypadającą na części wspólne Budynku, w szczególności: wydatków na remonty i bieŜącą konserwację, opłat za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, itp. w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej, opłat za windę, ubezpieczenia, opłat z tytułu uŜytkowania wieczystego, podatków i innych danin publicznoprawnych, wydatków na utrzymanie porządku i czystości, kosztów ochrony budynku i recepcji, kosztów działania zarządcy i administratora budynku itp. oraz kosztów eksploatacyjnych dotyczących Przedmiotów Umów, w tym w szczególności opłat za dostawy mediów i usuwanie nieczystości. Począwszy od Dnia Odbioru, Kupujący ponoszą równieŜ ryzyko uszkodzenia Przedmiotów Umów. (Wpis pod numerem 4549 na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30.09.2011r., sygn XVII AmC 3876/10 ). Ad 2.) W przypadku odstąpienia od umowy przez kupującego, sprzedający zwróci mu sumę dokonanych przedpłat, bez rewaloryzacji i oprocentowania, pomniejszoną o 5% wartości mieszkania oraz kwoty robót dodatkowych i zamiennych ". (Wpis pod numerem 1 5 na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 11.03.20021r., sygn XVII AmC 30/01 ) Prezes Urzędu Postanowieniem nr 68/14, na podstawie art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zaliczył w poczet dowodów w niniejszym postępowaniu administracyjnym, część materiału dowodowego (wzór umowy deweloperskiej) zgromadzonego przez Prezesa UOKiK w trakcie ogólnopolskiego badania działań deweloperów, którego przedmiotem były wzorce umów stosowane przez deweloperów w obrocie konsumenckim oraz ich praktyk rynkowych (sygn. RLU 405-23/13/JS). Na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy oraz rachunków zysków i strat tego przedsiębiorcy Prezes Urzędu ustalił przychód osiągnięty przez „I” w 2013r. w kwocie [ taj. przedsiębiorcy ] zł. Zawiadomieniem z dnia 8 maja 2014r. „I” został powiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszej sprawie. W toku niniejszego postępowania Prezes Urzędu zwaŜył, co następuje: I. Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie publicznym. Oznacza to, Ŝe warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagroŜenie interesu publicznego. Niniejsze postępowanie dotyczy treści wzorca umownego stosowanego przez „I” wobec nieograniczonego kręgu adresatów, tj. wszystkich zainteresowanych, aktualnych i potencjalnych klientów przedsiębiorcy, którym - na gruncie art. 4 pkt. 12 ustawy o ochronie (…) - przysługuje status konsumenta. Zdaniem Prezesa UOKIK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąŜe się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą albo mogli być klientami „I”. Interes publicznoprawny przejawia się takŜe w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iŜ kaŜde naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKIK działań przewidzianych w w/w ustawie o ochronie (...). W tym stanie rzeczy przyjąć naleŜy, iŜ do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy, a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Aby moŜliwe było, zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek : 1. kwestionowane działanie jest działaniem przedsiębiorcy, 2. praktyka musi być bezprawna, polegająca na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, 3. praktyka musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. 6 Odnosząc się do pierwszej (status strony jako przedsiębiorca) z przesłanek naleŜy stwierdzić, Ŝe ustawa o ochronie (…) zawiera legalną definicję przedsiębiorcy. Zgodnie z jej art. 4 pkt 1, pod pojęciem tym naleŜy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1905 ze zm.) oraz: a) osobę fizyczną, osobę prawną, a takŜe jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze uŜyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, b) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu, d) związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2 – na potrzeby przepisów dotyczących (…) praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów (trzeci człon definicji przedsiębiorcy zawartej w art. 4 pkt 1 uokik [lit. c)] znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniach w sprawach koncentracji). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą w jej rozumieniu jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Właściwą dla przedsiębiorcy działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóŜ, a takŜe działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Jerzy K. jest zarejestrowany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu, na własny rachunek w sposób zorganizowany i ciagły pod nazwą „I” Przedsiębiorstwo Budowlane Jerzy K. z siedzibą w Lublinie. Przedmiotem faktycznie prowadzonej działalności jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Nie ulega zatem wątpliwości, iŜ posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu powoływanego powyŜej art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym w/w Jerzy K. przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów i jej działania mogą podlegać ocenie w aspekcie naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do drugiej z przesłanek art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…) tj. bezprawności działań przedsiębiorcy , stwierdzić naleŜy, iŜ w/w ustawa w jednym przypadku, tj. art. 24 ust. 2 pkt 1, wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, działanie polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów potwierdził w wyroku z dnia 25.03.2004r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), stwierdzając, Ŝe moŜna sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeŜeli ustali się, Ŝe przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Zatem wykazanie, Ŝe przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści juŜ wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…) konieczne jest wykazanie, iŜ przedsiębiorca stosuje we wzorcu umownym postanowienia, 7 które zostały wpisane do prowadzonego przez Prezesa UOKIK rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Pokreślenia wymaga, Ŝe wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 k.p.c.) dokonuje się niezaleŜnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy teŜ nie były zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Okręgowy w Warszawie — Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wyłącznie do kompetencji tego Sądu naleŜy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w w/w rejestrze jest to, Ŝe posłuŜenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, Ŝe od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych takŜe przez innych przedsiębiorców. Prezes UOKIK moŜe stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy teŜ nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2.12.2005r. (sygn. akt VI ACa 760/05 ) wskazał, Ŝe zgodnie z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 z późń. zm.) praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd wskazał teŜ, Ŝe naruszenie interesów konsumentów moŜe nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do rejestru, przy czym wpis do rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Analogicznie orzekł Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 29.09.2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie powołując się na uchwałę Sądu NajwyŜszego z dnia 19.12.2003r. (sygn. akt III CZP 95/03), stwierdził, Ŝe wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c., od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek takŜe wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyraŜonym w wyroku z dnia 25. 05. 2005r . (sygn. akt XVII Ama 46/04) , dla uznania, iŜ określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, Ŝe mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel jakiemu ma słuŜyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy moŜna uznać za toŜsame. Takie stanowisko zajął takŜe Sąd NajwyŜszy, który w uchwale z dnia 13.07.2006r. (sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iŜ „(...) stosowanie postanowień wzorców umów o treści toŜsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., moŜe być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (...)”. W uzasadnieniu do powyŜszej uchwały Sąd uznał m.in., Ŝe „(...) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. 8 własny UOKIK] obejmuje równieŜ przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeŜeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, Ŝe jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliŜonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecieŜ tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyŜej rozszerzająca wykładnia art. 23a uokik znajduje równieŜ uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a takŜe orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (...).” Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą takŜe takie postanowienia wzorców umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wykazanie, Ŝe zakwestionowane przez Prezesa UOKIK zapisy wzorca umowy stosowanego przez „I” przy sprzedaŜy lokali konsumentom, są toŜsame z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnymi wyrokami SOKIK wymienionymi w niniejszej decyzji i wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Ad I. 1. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.1. sentencji decyzji o treści: Od dnia odbioru kluczy do lokalu, Strona Kupująca ponosi zryczałtowane koszty jego utrzymania, koszty utrzymania Nieruchomości Wspólnej obejmujące w szczególności wydatki na bieŜącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, odbiór ścieków i śmieci, a w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenia członków zarządu lub zarządcy, chyba Ŝe są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali. Obowiązek ponoszenia tych kosztów spoczywa na Stronie Kupującej takŜe w przypadku niedokonania przez niego odbioru Przedmiotu Umowy jest pomimo róŜnic odnośnie uŜytych wyrazów i sformułowań toŜsame z treścią postanowienia wpisanego do Rejestru pod pozycją 4549 ( wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30.09.2011r., sygn XVII AmC 3876/10 ) o treści: Kupujący zobowiązują się od Dnia Odbioru Przedmiotów Umów w tym od wydania zastępczego w przypadku wskazanym powyŜej, do ponoszenia kosztów zarządu Nieruchomością Wspólną, przypadającą na części wspólne Budynku, w szczególności: wydatków na remonty i bieŜącą konserwację, opłat za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, itp. w części dotyczącej Nieruchomości Wspólnej, opłat za windę, ubezpieczenia, opłat z tytułu uŜytkowania wieczystego, podatków i innych danin publicznoprawnych, wydatków na utrzymanie porządku i czystości, kosztów ochrony budynku i recepcji, kosztów działania zarządcy i administratora budynku itp. oraz kosztów eksploatacyjnych dotyczących Przedmiotów Umów, w tym w szczególności opłat za dostawy mediów i usuwanie nieczystości. Począwszy od Dnia Odbioru, Kupujący ponoszą równieŜ ryzyko uszkodzenia Przedmiotów Umów . Wydając powyŜsze orzeczenie Sąd stanął na stanowisku, Ŝe w/w postanowienie umowne jest niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 k.c. Poprzez zapis o powyŜszej treści pozwany przerzucił na konsumentów obowiązek ponoszenia pewnych kosztów bez istnienia podstawy prawnej np. opłat z tytułu uŜytkowania wieczystego czy podatków w sytuacji, gdy konsument nie jest ani właścicielem, ani uŜytkownikiem wieczystym nieruchomości wspólnej. Przykładowo wskazać naleŜy, Ŝe zgodnie z art. 238 k.c. obowiązek uiszczania opłaty rocznej spoczywa na uŜytkowniku wieczystym, którym w realiach niniejszej sprawy jest pozwany. Ponadto uŜyto w klauzuli zapisu „w szczególności”, powodując Ŝe wyliczenie 9 jest nieprecyzyjne i niepełne, co daje prawo pozwanemu do interpretacji, jakimi jeszcze opłatami i kosztami moŜe obciąŜyć dodatkowo konsumenta. Jest to sprzeczne z dobrymi obyczajami, narusza równowagę stron na niekorzyść konsumenta i narusza równieŜ raŜąco jego interesy, w tym wypadku głównie ekonomiczne. Konsument, na podstawie powyŜszej klauzuli jest bowiem zobowiązany ponieść koszty, których nie musiałby uiszczać na podstawie przepisów prawa, w ten sposób uszczuplony zostaje jego majątek. Z tych względów na mocy art. 385 1 § 1 w zw. z art. 385 3 pkt 9 k.c. uznano powyŜsze postanowienie za niedozwolone postanowienie umowne. Nie sposób zgodzić się z argumentacją „I”, iŜ stosowane przez Przedsiębiorcę postanowienie nie jest toŜsame z klauzulą wpisaną do Rejestru poniewaŜ w zabronionym postanowieniu: We wskazanym przez państwa zapisie pod nr 4549 wymownym jest ponoszenie kosztów utrzymania w przypadku wydania zastępczego a to nie jest toŜsame z brzmieniem naszego paragrafu. W treści postanowienia wpisanego do rejestru jest wyraźny zapis Kupujący zobowiązują się od Dnia Odbioru Przedmiotów Umów w tym od wydania zastępczego (…), świadczący o tym, Ŝe „wydanie zastępcze” nieruchomości jest tylko jedną z moŜliwości w której konsument zostaje zobowiązany przez przedsiębiorcę w momencie podpisania umowy do ponoszenia opłat, których rodzaj i wysokość nie są mu znane. Zdaniem Prezesa Urzędu „I” posługując się zakwestionowanym postanowieniem i wykorzystując swoją przewagę kontraktową nie dość, Ŝe wymusza na konsumencie zobowiązanie do ponoszenia dodatkowych kosztów, to dodatkowo nie precyzuje szczegółowo co wchodziłoby w ich zakres. UŜywając sformułowania „w szczególności” przedsiębiorca pozostawia sobie otwarty katalog kosztów, które moŜe zaliczyć w trakcie wykonywania umowy do „kosztów utrzymania Nieruchomości Wspólnej”. Jednocześnie, zdaniem Prezesa Urzędu, „I” w w/w postanowieniu nie określa co naleŜy rozumieć poprzez „zryczałtowane koszty utrzymania”. W teorii naleŜy przyjąć, Ŝe nie wszystkie lokale z zakończonej inwestycji zostaną sprzedane konsumentom w jednym czasie, oznacza to, Ŝe klienci którzy jako pierwsi „odbiorą klucze do lokalu ” takŜe w przypadku niedokonania jego odbioru, będą zmuszeni do ponoszenia dodatkowych w/w kosztów, co zdaniem Prezesa Urzędu jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, narusza równowagę stron na niekorzyść konsumenta i narusza równieŜ raŜąco jego interesy oraz przyznaje faktyczne prawo kontrahentowi konsumenta do jednostronnej interpretacji umowy w toku jej wykonania. Zdaniem Prezesa Urzędu, na tle przytoczonych argumentów, tzn. bezpodstawności naliczania niektórych wymienionych tam opłat oraz braku ich zamkniętego katalogu, naleŜy stwierdzić, Ŝe kwestionowane postanowienie wzorca umowy jest toŜsame co do celu i skutku z postanowieniem wpisanym do rejestru. W związku z powyŜszym, zdaniem Prezesa UOKiK, zakwestionowane postanowienie § 4 pkt 3 „Umowy Deweloperskiej” i klauzula wpisana do rejestru wywołują toŜsame skutki dla konsumenta, a postanowienie stosowane przez „I” mieści się w hipotezie klauzuli uznanej przez SOKiK za niedozwoloną. Ad I. 2. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie § 6 pkt 6 „Umowy deweloperskiej” wskazane w pkt I.2. sentencji decyzji o treści: W przypadku odstąpienia od Umowy z winy Kupującego albo za porozumieniem Stron, Strona Sprzedająca zwróci Kupującemu wpłacone środki w wartości nominalnej w terminie 60 dni, pomniejszone o kwotę 2.000,00 dwóch tysięcy złotych, stanowiącą zryczałtowaną wartość kosztów poniesionych przez Stronę Sprzedającą zmierzających i związanych z zawarciem niniejszej Umowy, jest toŜsame z 10 treścią postanowienia wpisanego do Rejestru pod pozycją 1, które zostało wymienione w części ustalającej niniejszej decyzji. Zacytowane powyŜej postanowienie oraz postanowienie wpisane do Rejestru dotyczą zasad rozliczenia się z konsumentami w przypadku rozwiązania umowy przez konsumenta. ZastrzeŜenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienaleŜytego wykonania umowy, względnie określonej sumy pienięŜnej na wypadek odstąpienia od umowy jest dopuszczalne na mocy art. 483 k.c. oraz 396 k.c. JednakŜe zgodnie z art. 385 3 pkt 16 k.c. niedozwolone są postanowienia umowne, które nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu nie kwestionuje zasadności pobierania kary umownej powszechnie stosowanej w obrocie handlowym, jeŜeli dotyczy to w równym stopniu konsumenta jak i przedsiębiorcę. JednakŜe w niniejszej sytuacji mamy do czynienia z treścią postanowienia § 6 pkt 6 wzorca „Umowy Deweloperskiej” która nakłada wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek odstąpienia od umowy. NaleŜy podkreślić Ŝe zapis § 6 pkt 6 w/w wzorca umowy „Umowa deweloperska” jest jedynym zapisem w w/w wzorcu, który określa wysokość naliczonych kosztów w przypadku odstąpienia od umowy wskazując jednocześnie konsumenta jako stronę, która ponosi zryczałtowaną wartość kosztów poniesionych przez Stronę Sprzedającą zmierzających i związanych z zawarciem umowy . Bezzasadna jest argumentacja „I”, w której twierdzi, Ŝe: (…) zapisy naszej umowy chronią interesy kupującego nie są jednostronne, a koszt poniesiony przez kupującego w razie wypowiedzenia z jego winy nie jest znaczny tj. 2000 zł. Brak takiego zapisu obligowałby nas do naliczenia kary zgodnie z § 6 pkt 9 tj. do 20000 zł. czyli identycznej kary, jaką zapłaciłby sprzedający kupującemu w razie odstąpienia od umowy z winy sprzedającego.” Wspomniany przez „I” zapis § 6 pkt 9 „Umowy deweloperskiej” o treści: „ Łączna wysokość odsetek i kar umownych, naliczonych zgodnie z ust. 7 i 8 powyŜej niniejszego paragrafu naleŜnych od danej Strony drugiej Stronie nie moŜe przekroczyć 5% Ceny i nie moŜe być wyŜsza niŜ 20.000,00 dwadzieścia tysięcy złotych dotyczy wysokości naliczonych kwot w przypadku zwłoki w płatnościach lub zwłoki w zawarciu umowy, a nie jak kwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienie § 6 pkt 6, dotyczące zapłaty przez konsumenta określonej kwoty w przypadku odstąpienia od umowy . Biorąc powyŜsze pod uwagę naleŜy stwierdzić, Ŝe stosowany przez „I” zapis, o którym mowa wyŜej jest toŜsamy co do celu i skutku z postanowieniem wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych. Odnosząc się do trzeciej przesłanki , tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów , stwierdzić naleŜy, iŜ ustawa o ochronie (...) nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, Ŝe nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle - powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji - art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) naleŜy przyjąć, Ŝe ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć kaŜdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało równieŜ w orzecznictwie Sądu NajwyŜszego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.09.2003r. (sygn.: I CKN 504/01) stwierdził, iŜ nie jest zasadne uznawanie, Ŝe postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie (…) moŜna wszczynać tylko wtedy, gdy zagroŜone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to moŜliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni takŜe funkcję prewencyjną, słuŜy bowiem ochronie takŜe nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w 11 niniejszej decyzji działania „I” odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. NaleŜy podkreślić, Ŝe kwestionowane zachowanie w/w przedsiębiorcy polegające na stosowaniu w umowach zawieranych z konsumentami wg w/w wzorca jest powtarzalne i powszechnie przez niego stosowane, co wynika zresztą z samej natury wzorca umowy, jakim posługuje się „I” w obrocie gospodarczym. Jak ustalił Prezes Urzędu, „I” stosuje wzorzec umowy deweloperskiej zawierający w/w postanowienia od kwietnia 2012r. i wszystkie umowy zawarte z konsumentami są jednakowej treści. Uwzględniając powyŜszy wywód, Prezes UOKIK uznał, Ŝe zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania działań Przedsiębiorcy jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (...). Jednocześnie naleŜy podkreślić, Ŝe ustawodawca, mając na uwadze interes konsumentów, uznał, Ŝe sama decyzja o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów nie wpłynie na zaniechanie ich stosowania przez przedsiębiorców. W związku z powyŜszym, zwłaszcza z punktu widzenia ochrony interesów konsumentów, przy wydaniu niniejszej decyzji istotne staje się zagwarantowanie zaprzestania stosowania przez „I” bezprawnych praktyk. Zawarty w decyzji nakaz zaniechania stosowania praktyki wskazuje więc, jakich działań w/w przedsiębiorca jest zobligowany nie podejmować. W związku z powyŜszym orzeka się jak w pkt I sentencji niniejszej decyzji. II. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, iŜ doszło do naruszenia przez Przedsiębiorcę określonego w art. 24 ustawy o ochronie (…) zakazu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, w sposób określony w pkt I sentencji decyzji tj. z tytułu stosowania we wzorcu umownym pod nazwą Umowa deweloperska postanowień wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o których mowa w art. 479 45 K.p.c. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…), Prezes Urzędu moŜe skorzystać z uprawnienia do nałoŜenia na przedsiębiorcę stosującego praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów kary pienięŜnej w wysokości nie większej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. Kara taka moŜe być nałoŜona bez względu na to, czy przedsiębiorca dopuścił się naruszenia celowo, czy teŜ nieumyślnie. Stosownie do art. 111 w/w ustawy o ochronie (…) przy ustalaniu wysokości kar pienięŜnych, w tym kar określonych w art. 106 tej ustawy, naleŜy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a takŜe uprzednie naruszenie przepisów ustawy. NaleŜy takŜe podnieść, iŜ w ocenie Prezesa Urzędu brzmienie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…) pozwala na nałoŜenie odrębnych kar pienięŜnych za poszczególne naruszenia stwierdzone w niniejszej decyzji. Zgodnie bowiem z przedmiotowym przepisem Prezes Urzędu moŜe nałoŜyć karę pienięŜną na przedsiębiorcę, jeŜeli ten dopuścił się naruszenia art. 24 w/w ustawy, z czego wynika, Ŝe określona w tym przepisie kara moŜe dotyczyć kaŜdego naruszenia stwierdzonego względem danego przedsiębiorcy. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na Przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów słuŜy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania. Zawodowy (profesjonalny) charakter prowadzenia działalności wymaga od Przedsiębiorcy, aby prowadził on ją, w sposób zapewniający poszanowanie dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów, co wiąŜe się z respektowaniem 12 obowiązujących przepisów prawa. Dokonując wyliczenia kary, Prezes UOKK wziął pod uwagę osiągnięty przez Przedsiębiorcę w roku 2013 przychód, który wyniósł [ taj. przedsiębiorcy ] zł. Szacowana w oparciu o w/w dane maksymalna kara, jaka mogłaby zostać w niniejszym przypadku nałoŜona, to [ taj. przedsiębiorcy ] zł. Ustalenie wysokości kary pienięŜnej w analizowanej sprawie ma charakter wieloetapowy, co spowodowane jest zaistnieniem licznych okoliczności mających wpływ na ich wysokość. Ustalając wymiar kary pienięŜnej w pierwszej kolejności Prezes UOKIK dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych wyliczeń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wymiar kar – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyŜszym kontekście wzięto pod uwagę, iŜ naruszenie przez Przedsiębiorcę zbiorowych interesów konsumentów polega na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych, wpisanych do publicznie i powszechnie dostępnego rejestru niedozwolonych postanowień umownych, prowadzonego przez Prezesa UOKIK. Prezes UOKIK zwaŜył równieŜ, Ŝe w wyniku analizowanego zachowania Przedsiębiorcy pozycja kontraktowa konsumentów została osłabiona, jednakŜe wpływ, jaki na uprawnienia konsumentów miały poszczególne klauzule abuzywne naleŜało przeanalizować oddzielnie dla kaŜdego zakwestionowanego postanowienia. Kara w niniejszej sprawie dotyczy stosowania niedozwolonych postanowień umownych wymienionych w punkcie I sentencji decyzji. Zapisy te regulują zagadnienia, które mogły w rzeczywistości odnosić się do wszystkich konsumentów, z uwagi na to, Ŝe dotyczą one moŜliwości niekorzystnych dla konsumentów zasad rozliczenia kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej oraz jednostronnego obciąŜania konsumenta zapłatą ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z wykonania umowy. PowyŜsze zapisy wprowadzone przez „I” są korzystne wyłącznie dla Przedsiębiorcy i mogły wpłynąć w sposób negatywny na interes wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowy. Klauzule wymienione w tej grupie postanowień naleŜy zakwalifikować jako istotne regulacje umowy, których zastosowanie - po zaistnieniu określonych w nich okoliczności - mogło doprowadzić do zmiany warunków umowy oraz obowiązków stron, co szczególnie jest naganne - równieŜ z pominięciem stanowiska zainteresowanych konsumentów. Uwzględniając powyŜsze, wskazane postanowienia naleŜało zaklasyfikować, jako zapisy dotkliwe dla konsumentów o stosunkowo duŜej szkodliwości. Jednocześnie uwzględnić takŜe naleŜy, Ŝe ich stosowanie mogło rodzić zagroŜenie dla wszystkich konsumentów, związanych postanowieniami „Umowy deweloperskiej”. „I” jako profesjonalista powinien dołoŜyć szczególnej staranności, aby w kontaktach z konsumentami postępować zgodnie z literą prawa, uwzględniając dobre obyczaje kupieckie oraz chroniąc interesy konsumentów. Przedsiębiorca działając w branŜy deweloperskiej powinien mieć świadomość wiąŜących go regulacji ogólnych oraz branŜowych i w oparciu o nie układać stosowane w obrocie wzorce umów. NaleŜy stwierdzić, iŜ w powszechnie dostępnym Rejestrze klauzul niedozwolonych, znajduje się duŜa ilość zapisów z branŜy deweloperskiej, w związku z czym Przedsiębiorca miał moŜliwość sięgnięcia do Rejestru i opracowania wzorca tak, aby nie zawierał kwestionowanych zapisów. Przedmiotowe zapisy upowaŜniają Przedsiębiorcę do jednostronnego wykonania pewnych czynności oraz dokonywania interpretacji umowy w sposób zbyt daleko idący tj. naliczenie opłat dla konsumentów. NaleŜy stwierdzić, iŜ stosowanie takich zapisów w kontaktach z konsumentami w sposób raŜący narusza ich interesy ekonomiczne. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iŜ łącznie waga naruszeń stosowanych przez Przedsiębiorcę w przedmiotowej sprawie (dwa postanowienia), kształtuje się na poziomie [ taj. przedsiębiorcy ] % przychodów osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 13 2013r. ([ taj. przedsiębiorcy ] % za kaŜde naruszenie). Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciąŜające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. W niniejszej sprawie nie wystąpiły ani okoliczności łagodzące, ani obciąŜające. Obliczona w ten sposób kara pienięŜna – do zapłaty której zobowiązany jest kaŜdy Przedsiębiorca z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt I sentencji decyzji została określona w wysokości 2.290,00 zł. (słownie złotych: dwa tysiące dwieście dziewięćdziesiąt i 00/100), co stanowi [ taj. przedsiębiorcy ] % przychodu Przedsiębiorcy oraz [ taj. przedsiębiorcy ] % maksymalnego wymiaru kary. Nakładając niniejszą decyzją kary pienięŜne za naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK wziął pod uwagę, Ŝe mają one charakter prewencyjny (mają zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości i zniechęcać do naruszania prawa) oraz represyjny (nakładane są za naruszenie ustawowych zakazów), zaś zagroŜenie nimi, czyli potencjalna moŜliwość nałoŜenia kary przez Prezesa UOKIK, nadaje im charakter dyscyplinujący (vide: wyrok SN z dnia 7.04.2004r., sygn. akt: III SK 31/04). Biorąc od uwagę powyŜsze łączna kara pienięŜna nałoŜona na Przedsiębiorcę jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (…). Decydując o nałoŜeniu kary pienięŜnej i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie wyŜej opisane okoliczności. Orzeczona kara powinna równieŜ stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby jej nałoŜenie skutkowało w przyszłości zapobieŜeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony naleŜy teŜ podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanej sankcji oraz wyrazić nadzieję, Ŝe odniesie ona spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary, naleŜy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Wobec powyŜszego orzeczono, jak w pkt II sentencji niniejszej decyzji. III. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeŜeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie natomiast z art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Postępowanie w sprawie stosowania przez stronę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu w punkcie I sentencji decyzji stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa Urzędu z przedsiębiorcą. W związku z powyŜszym postanowiono obciąŜyć tego przedsiębiorcę kosztami postępowania w wysokości 26,60 zł (słownie złotych: dwadzieścia sześć i 60/100). W związku z powyŜszym postanawia się jak w pkt III sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 112 ust. 3 uokik karę pienięŜną naleŜy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. 14 Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 w terminie 14 dni od uprawomocnienie się decyzji . Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Lublinie. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III niniejszej decyzji, stosownie do treści art. 264 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ustawy o ochronie (…) oraz stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 32 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego, moŜna wnieść zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Lublinie w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Z up. Prezesa UOKiK Dyr. Delegatury w Lublinie E. Wiszniowska Otrzymuje: Jerzy K. „I” Przedsiębiorstwo Budowlane a/a