I GZ 275/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2892/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024 r., nr KOA/1621/Ni/24 przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2892/24 odrzucił skargę oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 10 października 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1001 zł stosowanie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535). Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 6 listopada 2024 r. Z potwierdzenia z rejestru opłat sądowych wynika, że 14 listopada 2024 r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 1001 zł. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z uwagi na uiszczenie wpisu po terminie. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania , tj. art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na twierdzeniu, iż za dzień uiszczenia opłaty uznaje dzień uznania rachunku bankowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu sprowadza się do wniosku, iż dzień zapłaty stanowi dzień wydania dyspozycji w systemie bankowym, tym samym skarżąca dokonała opłaty od skargi w terminie, bowiem wydała dyspozycje opłaty w dniu 13 listopada 2024 r. i tego samego dnia jej rachunek bankowy został obciążony. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z potwierdzenia przelewu na fakt: zlecenia przelewu przez skarżącą na rachunek bankowy WSA w Warszawie w odpowiednim terminie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił odmówić dopuszczenia dowodu z dokumentu załączonego do złożonego zażalenia z uwagi na brak jego stosownego poświadczenia, co do zgodności z oryginałem. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że skarżąca wydała dyspozycję wpłaty z dniem 13 listopada 2024 r. (k. 13 akt sądowych). Tym samym w sytuacji kiedy wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone z dniem 6 listopada 2024 r. (k. 12 akt sądowych), to uzupełnienie braku formalnego należało uznać za uzupełniony w terminie. Należy wskazać, że zgodnie z art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, że datą uiszczenia wpisu dokonanego przelewem na rachunek bankowy sądu jest dzień przyjęcia zlecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek, na którym są środki na pokrycie transakcji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 752/13). W związku z powyższym w sytuacji złożenia dyspozycji z dniem 13 listopada 2024 r., należało uznać wpis za uiszczony w terminie do jego uzupełniania. W związku z tym za całkowicie błędne należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji i w konsekwencji tego uchylić zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.