III OZ 561/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 maja 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 124/24 odrzucające zażalenie K. J. z 4 stycznia 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 grudnia 2024 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z 23 maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 124/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia K. J. z 4 stycznia 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 124/24, odrzucające skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z 23 maja 2020 r., odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, stwierdził, że stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a., właściwym środkiem odwoławczym od postanowienia z 12 grudnia 2024 r. odrzucającego skargę (wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) jest skarga kasacyjna. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżący został omyłkowo poinformowany o przysługującym mu zażaleniu, które też w konsekwencji zostało wniesione. Jednakże w wyniku zarządzenia sędziego z 24 stycznia 2025 r. ponownie wysłano skarżącemu odpis postanowienia z 12 grudnia 2024 r. z prawidłowym pouczeniem o skardze kasacyjnej i zapytaniem, czy skarżący podtrzymuje zażalenie. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu 30 stycznia 2025 r. Skarżący posiadał, więc wiedzę o tym, że właściwym środkiem zaskarżenia od postanowienia z 12 grudnia 2024 r. jest skarga kasacyjna, mimo to, skarga kasacyjna nie została wniesiona. Zdaniem Sądu I instancji sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wystąpił o jego uchylenie w całości i przyjęcie wniesionego zażalenia do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, względnie – w przypadku niezasadności, czy też niedopuszczalności orzekania przez NSA po uchyleniu zaskarżonego postanowienia – wystąpił o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 §1 pkt 1a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie orzeczenie WSA w Krakowie, na które skarżący złożył zażalenie, dotyczyło odrzucenia skargi skarżącego z innych przyczyn czyniących skargę niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) – a zatem było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie nieobjętym środkiem odwoławczym w postaci zażalenia, a tym samym jedyną formą jego zaskarżenia mogła być skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżący został przy tym prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z 12 grudnia 2024 r. tylko i wyłącznie skargą kasacyjną. Wprawdzie pierwotnie skarżący został omyłkowo poinformowany o przysługującym mu zażaleniu, jednakże w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 24 stycznia 2025 r. ponownie wysłano skarżącemu odpis postanowienia z 12 grudnia 2024 r. z prawidłowym pouczeniem o skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia i je odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.